ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ ΠΑΤΡΑΣ από 27/3 έως 29/3/2010 (επιμέλεια: Ισίδωρος Σιδερόπουλος)

image

Παρασκευή 27/03

Ξαναδιαβάζοντας… συγγραφείς και κείμενα του 20ου αιώνα

Αφιέρωμα στον Νίκο Κοκάντζη

Πολύεδρο, 20.30

Παρουσιάζουν: η  Αγγελική Μικρού, βιολόγος

η Μαίρη Σιδηρά, φιλόλογος

και η Κατερίνα Σχινά, κριτικός βιβλίου

Ο Νίκος Κοκάντζης  γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ειδικεύτηκε στην ψυχιατρική στο Λονδίνο, όπου έζησε αρκετά χρόνια. Η «Τζιοκόντα» πρωτοεκδόθηκε το 1975 στις εκδόσεις «Κέδρος». Παρουσιάστηκε  από το Α’ Πρόγραμμα της ΕΡΑ. Έχει μεταφραστεί στα γερμανικά, τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα σερβικά, τα ιταλικά, τα ολλανδικά, ενώ αναμένεται η έκδοσή της στα εβραϊκά. Διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί στο «Βήμα», στο «Αντί» και στην «Παραφυάδα» (λογοτεχνικό περιοδικό της Θεσσαλονίκης). Πέθανε στις 25 Ιουλίου του 2009.

Έργα του:

Τζιοκόντα, 1975 ,εκδόσεων Κέδρου και Πατάκη

Εννέα ιστορίες και ένα λιμπρέτο, εκδόσεων Πατάκη

Κουαρτέτο , εκδόσεων Πατάκη

Θανάσης Τριαρίδης

Η ασυνείδητη ολοκλήρωση της αγάπης

Πρωτοδιάβασα  την Τζιοκόντα του Νίκου Κοκάντζη  το 1986. Η ιστορία (για την οποία  ο συγγραφέας της από την  πρώτη σελίδα ξεκαθαρίζει πως  είναι αληθινή) έμοιαζε εξαιρετικά  απλή: ο έρωτας δύο παιδιών,  δυο γειτονόπουλων, του χριστιανού  Νίκου και της Εβραίας Τζιοκόντας σε μιαν αυλή της Θεσσαλονίκης, από το 1939 μέχρι τον βάναυσο χωρισμό τους την άνοιξη του 1943, καθώς η Τζιοκόντα ακολουθεί τους Εβραίους της πόλης στον κτηνώδη ξεριζωμό τους από τους Ναζί και τον αδιανόητο (κι όμως πραγματωμένο) αφανισμό τους στο Άουσβιτς-Μπιρκενάου. Ήμουν δεκαέξι χρονών σε εκείνη την πρώτη ανάγνωση και ήξερα αρκετά πράγματα για το Ολοκαύτωμα από ντοκιμαντέρ και άρθρα εφημερίδων – ωστόσο ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πως αυτό που έγινε στο Άουσβιτς πριν από σαράντα χρόνια ήταν κάτι που έφτανε κι ως εμένα, κάτι που με έβλαψε και με κολόβωσε, που με άφησε οριστικά λειψό. Θυμάμαι τον εαυτό μου να έχω μια απελπισμένη και παράλογη επιθυμία να γυρίσω τον χρόνο πίσω σαν τον Σούπερμαν, να φτάσω στο μοιραίο 1943, και τότε με μια δύναμη υπερφυσική να αρπάξω την Τζιοκόντα και τον Νίκο και να τους φέρω διαμιάς στο μέλλον, προστατευμένους οριστικά από την ανθρώπινη Ιστορία, μακριά από το ακατανόητο κακό και τους τελετουργικούς φόνους. Κι όποτε κλείνω εκείνο το λιανό βιβλίο, είμαι δακρυσμένος, όπως την πρώτη φορά – όπως δακρύζουν οι πιστοί με το πάθος του θεού τους: η αφανισμένη Εβραιοπούλα της Θεσσαλονίκης είναι πια (και) δική μου απώλεια.

Τα χρόνια μου  περνούν, μεγαλώνω, και ξαναδιαβάζω  συνέχεια την Τζιοκόντα, μετακομίζω κι αλλάζω σπίτια και αγοράζω ξανά και ξανά αντίτυπα από τις διάφορες εκδόσεις της, τα χαρίζω, τα δανείζω δίχως επιστροφή και τα ξαναγοράζω, τόσο που έχω χάσει το μέτρημα των αναγνώσεών μου (άραγε σαράντα φορές; πενήντα; περισσότερες;). Μα τι μου συμβαίνει, λοιπόν; Πιθανώς να πει κανείς πως το ίδιο το βιβλίο έγινε ένα κομμάτι της εφηβείας μου – μα αυτό είναι λίγο. Ίσως μια αυτιστική προσπάθεια να κατανοήσω την νοσταλγία του άλλου που δεν γνώρισα – ίσως πάλι η άρνηση να παραδεχτώ τη μνήμη του παρελθόντος ως μια ντούμπα με μοιραία (ή και ιστορικά) πτώματα.  Ακόμα και πριν από λίγες μέρες, όταν ξανακυκλοφόρησε η Τζιοκόντα μαζί με δύο ακόμη τόμους της λογοτεχνικής δουλειάς του Κοκάντζη (τα συγκεντρωμένα ποιήματά του και τα συγκεντρωμένα διηγήματα), αντί να ξεκινήσω με αυτά που μέχρι σήμερα ήταν ανεκδοτα, ξαναδιάβασα την παλιά ιστορία – περισσότερο σαν εξακολουθητικά μαγεμένος παρά σαν εθισμένος. Θαρρείς πως εκείνο το χαμένο τετράδιο με τα ξεραμένα λουλούδια που η Τζιοκόντα δίνει βιαστικά στα χέρια του Νίκου, λίγο πριν τη φορτώσουν στο γερμανικό καμιόνι, να φτάνει στα χέρια μας και τα λουλούδια να ζωντανεύουν και να γεμίζουν τον κόσμο με την ευωδιά τους. Άραγε μπορεί να είναι η ανθρώπινη λογοτεχνία να προσπεράσει την φονική είναι μια αντιπρόταση στη εξ ουρανών εκπορευόμενη θρησκεία; Άραγε μπορεί ένας προσωπικός μύθος να κατισχύσει της φονικής καθολικής ιστορίας;

Η Τζιοκόντα  εδώ και τριάντα χρόνια έχει  πάρει την θέση της στη λογοτεχνία  της γλώσσας μας – δεν μπορούσε  να γίνει διαφορετικά. Έχει  διαβαστεί και αγαπηθεί από χιλιάδες ανθρώπους, έχει κάνει αλλεπάλληλες εκδόσεις, έχει μεταφραστεί σε όλες σχεδόν τις σημαντικές ευρωπαϊκές γλώσσες κι έχει λάβει διθυραμβικές κριτικές – ανάμεσα τους, στο νου μου έρχονται οι τόσο γόνιμες σελίδες της Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου για το πώς στην Τζιοκόντα ακυρώνεται εντός του πρωτοεφηβικού ερωτισμού το σχήμα «Εμείς» vs «Άλλοι», σχήμα που κατα τα άλλα δεσπόζει στην εικόνα του Εβραίου στην νεοελληνική λογοτεχνία (βλ. Φρ. Αμπατζοπούλου, Ο Άλλος εν διωγμώ, Εκδόσεις Θεμέλιο 1998, σσ. 306-310). Ωστόσο πιστεύω πως απομένουν ακόμη πολλά για το βιβλίο του Κοκάντζη, το οποίο, όπως κάθε μεγάλο έργο (και η λέξη γράφεται συνειδητά), δομεί την απλότητά του σε ιδιαίτερα σύνθετους όρους (όπως άλλωστε ιδιαίτερα σύνθετος άνθρωπος πιστεύω πως είναι και ο ίδιος ο συγγραφέας της). Δίνω μονάχα ένα παράδειγμα: στη Τζιοκόντα η σάρκα, με τους χυμούς της και τα τρέμουλά της, υποκαθιστά στην αφηγηματική συνείδηση και στο αναγνωστικό υποσυνείδητο κάθε θρησκευτική ή θεολογική δοξασία που λογαριάζει την αγάπη ως δικαιοδοσία ενός μακρινού Πατέρα Παντοκράτορα. Φυσικά και αυτό δεν γίνεται τυχαία: η συγκλονιστική σκηνή της σεξουαλικής ένωσης των δύο παιδιών έχει τόση πυρακτωμένη αθωότητα της σάρκας που, για τη δική μου οπτική, θα έπρεπε να διδάσκεται στα βιβλία της πρώτης Γυμνασίου (αντί για λογής κηρύγματα ανελευθερίας, φόβου, εθνικισμού και θρησκευτικού μίσους). Κι όταν επιστρέφει από το Άουσβιτς, ο Ρούντι, ο μοναδικός επιζών της εβραϊκής φαμίλιας, για να επαληθεύσει αυτό που όλοι ξέρουν, ο Νίκος επιμένει: «το σώμα της, πες μου τι έγινε το σώμα της;». Στην Τζιοκόντα οι άνθρωποι απαντάνε στην ανείπωτη βία με σάρκα – και εκπληρώνονται με ανθρώπους, μόνοι τους, δίχως ενδιάμεσους, νταβατζήδες και μεταπράτες.

Στην (πραγματικά  αλησμόνητη) τελευταία παράγραφο  του βιβλίου, ο αφηγητής σκέφτεται πως μπορεί η Τζιοκόντα να έγινε πνοή ανέμου και ο ίδιος να την ανέπνευσε σε μια «ασυνείδητη ολοκλήρωση αγάπης». Κι έξαφνα διαπιστώνω πως αυτοί οι ίδιοι λόγοι που έκαναν τον Κοκάντζη να ψάχνει τη συνέχεια της χαμένης Τζιοκόντας του στις ανάσες της μεταγενέστερης ζωής του, με κάνουν να διαβάζω ξανά και ξανά την ιστορία της. Ναι, μετέχω κι εγώ στην ασυνείδητη ολοκλήρωση ετούτης της αγάπης για την Τζιοκόντα – ακριβώς γιατί μπορώ τη ζήσω, όχι ως συμπονετική μνήμη, αλλά ως ζωντανή σάρκα, ως χαμόγελο και πόθο και λαχτάρα. Ιδού ο θρίαμβος της λογοτεχνίας επί της φονικής ιστορίας: χάρη στις λέξεις ενός ψυχιάτρου της Θεσσαλονίκης, χάρη στην ένταση και την απελπισία του έρωτά του, η αφανισμένη Τζιοκόντα νικάει τις φλόγες του Μπιρκενάου – και, ολωσδιόλου απρόσμενα, στέκει μπροστά μας, hic et nunc, εδώ και τώρα, για εμάς και για όσους έρχονται.

(Δημοσιεύτηκε  στην εφημερίδα Μακεδονία της  Κυριακής, στις 30-4-2005. Περιλαμβάνεται  στο βιβλίο «Σημειώσεις για το τρεμάμενο σώμα» που εκδόθηκε τον Μάιο του 2006 στη σειρά «Αντιρρήσεις» των εκδόσεων «τυπωθήτω».)

Συναυλία

Δημοτικό Ωδείο  Πατρών

«ΤΑ ΑΓΙΑ ΠΑΘΗ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟ»

Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Ευαγγελισμού, 20.00

Το Δημοτικό Ωδείο Πατρών στο πλαίσιο δράσεως  της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού  παρουσιάζει στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και ώρα 20.00 την Πασχαλινή Συναυλία του με  το Μεικτό Βυζαντινό Χορό, ο οποίος θα αποδώσει το περίφημο  Βυζαντινό «Ορατόριο» ΠΑΣΧΑ ΚΥΡΙΟΥ

«ΤΑ ΑΓΙΑ ΠΑΘΗ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟ».

Επιλογές Ευαγγελικών  κειμένων και Μουσική Σύνθεση  κυρού Νικοδήμου Αρχιερέως Μητροπολίτου πρ. Πατρών.

Το Χορό διευθύνει  ο Άρχων Υμνωδός  του Οικουμενικού Πατριαρχείου κ. Σπύρος Ψάχος.

Θα ομιλήσει ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης  π.Τιμόθεως Παπασταύρου.

Σάββατο 27/03

Συναυλία

«ΤΑ ΠΑΘΗ ΣΟΥ  ΚΥΡΙΕ»

Ιερό Ναό του  Αγίου Χριστοφόρου, 20.00

Συναυλία Βυζαντινής Εκκλησιαστικής μουσικής με τίτλο «Τα  Πάθη σου Κύριε» θα δοθεί το Σάββατο  του Λαζάρου, 27 Μαρτίου, στις 8 το βράδυ  στον Ιερό Ναό του Αγίου Χριστοφόρου στο Ρίο.

Στην συναυλία που διοργανώνει ο τομέας μουσικής της ΔΕΠΑΡίου συμμετέχουν  η ΠΑΝΥΜΝΗΤΟΣ Γυναικεία Βυζαντινή  Χορωδία, η  Παιδική Βυζαντινή Χορωδία του  Δημοτικού Ωδείου Ρίου υπό τη διεύθυνση  της Αφροδίτης Χρυσανθακοπούλου, καθώς και Ανδρικός Χορός Ιεροψαλτών .

Σολίστες  η Μαρίνα Βλάση και  ο  Ανδρέας Τσιμάρας.

Αφηγητής ο  Φώτης Μπαρούτας (Ιεροψάλτης) απαγγέλει  Λόγους Εκκλησιαστικών Ύμνων και  Εδάφια Ευαγγελικών περικοπών της  Μεγάλης Εβδομάδας.

Μουσικά θα πλαισιώσουν  την εκδήλωση η Μαρία Σίμου στο Σαντούρι και οι Χ. Δάβουλος , Μ. Λιαρομμάτης και η Μ. Υφαντή στα βιολιά.

Μ. Δευτέρα 29/03

29ο Φεστιβάλ  Πάτρας 2010

Συναυλία

LAKE FOREST CHOIR

Καθολικός Ιερός  Ναός Αγίου Ανδρέα, 21.00

Με μία ακόμα  σημαντική εκδήλωση, προσφορά στο  κοινό της πόλης συνεχίζει τις εκδηλώσεις του το 29ο Φεστιβάλ Πάτρας 2010.

Την Μ. Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010 στον Καθολικό Ιερό Ναό του  Αγίου Ανδρέα εμφανίζεται η εξαιρετική χορωδία Lake Forest Choir αποτελούμενη από 54 ταλαντούχους νέους ερμηνευτές, υπό  την διεύθυνση του Timothy Haskett.

Η εκδήλωση, είναι  με ελεύθερη είσοδο, και είναι μία  προσφορά του Οργανισμού στην μαθητική κοινότητα, τους μαθητές, τους νέους  και το κοινό της πόλης και  της περιοχής.

Συνδιοργάνωση με την Cruise Club Holidays.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ

ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΠΟ  ΤΑ ΚΑΤΩΘΙ

Kyrie eleison                             Hans Leo Hassler

Fairest Lord Jesus                    Derek Hakes

Salmo 150 (Psalm 150)           Ernani Aguiar

Lost In the Night                     Kyle Haugen

Ubi Caritas                            Maurice Durufle

Daemon Irrepit Callidus           Gyorgy Orban

Worthy To Be Praised              Byron Smith

Festival Sanctus                       Leavitt

Ave Maria (Women Only)    Tomas Luis da Vittoria

Nigra Sum (Women Only)    Pablo Casals

Στο τέλος της  συναυλίας θα τιμηθεί η Lake Forest Choir για την συμμετοχή της στο  Φεστιβάλ.

Προσκαλούμε τους φίλους της καλής μουσικής να έρθουν να παρακολουθήσουν αυτή την εξαιρετική χορωδία.

Ο Οργανισμός προγραμματίζει και άλλες ξένες μεγάλες ορχήστρες  προσφορά στο κοινό της πόλης και της περιοχής για τις οποίες θα σας ενημερώσουμε σύντομα.

Συναυλία

Ορχήστρα Πατρών

Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων», 21.00

Στο πνεύμα των  ημερών προσαρμόζεται η Ορχήστρα Πατρών δίνοντας την Πασχαλινή Συναυλία της με τη συμμετοχή της Παιδικής Χορωδίας της Πολυφωνικής

Τη Δευτέρα 29 Μαρτίου και ώρα 21.00 στο Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων» υπό τη διεύθυνση  του Δημήτριου Μποτίνη θα ερμηνεύσει έργα των Arcangello Corelli, Antonio Vivaldi, Georg Friedrich Handel, Johann Sebastian Bach και Leo Delibes.

Τη συναυλία διοργανώνουν η Αντιδημαρχία Πολιτισμού του Δήμου Πατρέων και η  ΔΕΠΑΠ.

Το αναλυτικό  πρόγραμμα έχει ως εξής:

Α’ ΜΕΡΟΣ

-Arcangello Corelli (1653 – 1713)

Κοντσέρτο grosso για  δύο βιολιά, βιολοντσέλλο, έγχορδα  και τσέμπαλο

σε ρε μείζονα , έργο 6, αρ. 7

-Antonio Vivaldi (1678 – 1741)

Κοντσέρτο για  τρία  βιολιά, έγχορδα και τσέμπαλο σε φα μείζονα, P.V. 278

-Georg Friedrich Handel (1685 – 1759)

Κοντσέρτο grosso σε σολ μείζονα, op. 6, αρ.1

Β’ ΜΕΡΟΣ

-Johann Sebastian Bach (1685 – 1750)

Chaconne BWV 1004 (από τη δεύτερη παρτίτα για βιολί σε γραφή για ορχήστρα εγχόρδων)

-Leo Delibes (1836 – 1891)

Missa breve  από  την παιδική χορωδία της Πολυφωνικής  Χορωδίας Πάτρας.

Archangelo Corelli

Δεν είναι τυχαίο που οι μουσικολόγοι ανακαλύπτουν στο 7ο κοντσέρτο του έργου 6 του Κορέλλι, έναν οπερετικό χαρακτήρα, ούτε που θεωρείται η ποιητικότερη μουσική στιγμή του συνθέτη.

Στο 4ο μέρος (Allegro), ο Κορέλλι δημιουργεί ένα  μικρό πολυφωνικό κομμάτι, στο οποίο  κάνει κυριολεκτικά επίδειξη αντιστικτικής  γνώσης και ικανότητας.

Το έργο κλείνει  εντελώς κλασσικά, μ’ ένα μινουέττο  που παίρνει την μορφή ενός ritornello και υιοθετείται από το γκρόσσο, ενώ το κοντσερτίνο επιμένει στις δικές του οργανικές ενασχολήσεις.

Antonio Vivaldi

Το συγκεκριμένο έργο του Βιβάλντι, προέρχεται από αυτόγραφη έκδοση η οποία φυλάσσεται στην κρατική Βιβλιοθήκη της Δρέσδης. Σ’ αυτήν το μέρος του μπάσου δεν προσδιορίζεται απόλυτα παρά μόνον από το μέσον του 38ου μέτρου και μετά, όπου ο απόλυτος προσδιορισμός του θεωρείται απαραίτητος για να αποφευχθεί οποιαδήποτε αμφιλογία για την αρμονική του συνήχηση.

Είναι πάντως αποδεκτό, ότι η εναρμόνιση του έργου  έγινε από τον εκδότη του Βιβάλντι, ο οποίος και διόρθωσε μια μετρική  ανακολουθία στο έργο, από τον 68ο μέτρο του πρώτου μέρους και  εφεξής.

Georg Friedrich Handel

Η ανάπτυξη των  κοντσέρτι γκρόσσι op. 6 του Χαίντελ  διαφέρει σημαντικά από την γνωστή τριμερή ανάπτυξη και επεξεργασία  των κοντσέρτων του Βιβάλντι και  μορφικά μπορούμε να τα συγκρίνουμε  με την τετραμερή εκκλησιαστική  σονάτα και τον τρόπο ανάπτυξής της από τον Κορέλλι. Ένα ύφος επεξεργασίας, που μορφοποίησε το μοντέλο, όλων σχεδόν των κοντσέρτων του Χαίντελ.

Χαρακτηριστικό  τους γνώρισμα είναι η ρυθμική  οικοδόμηση όλων των γρήγορων μερών  των κοντσέρτων του, από τα οποία, αυτά του έργου 6 θεωρούνται τα αντιπροσωπευτικότερα. (Σύμπτωσις, αλλά και το αντίστοιχο op. 6 του Κορέλλι θεωρείται το αντιπροσωπευτικότερό του).Υπάρχει επίσης στα κοντσέρτα ένα γεγονός, το οποίο υπέχει τη θέση του κανόνα. Δύο ή τρία μικρά μέρη του κοντσέρτου παίζουν το ρόλο του ενός, του οποίου τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα είναι διαμορφωμένα σε όλα.

Johann Sebastian Bach

Από τις σημαντικότερες περιόδους της συνθετικής δραστηριότητας του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (1685-1750), τα χρόνια στο Κέτεν (1717-1723) υπήρξαν  τα πιο γόνιμα σε ό,τι αφορά τη οργανική μουσική και ειδικά τη μουσική δωματίου. Εκεί, ο Μπαχ ολοκλήρωσε το 1720 και τη συλλογή από σονάτες και παρτίτες για βιολί (BWV 1001-1006). Σε όλη τη διάρκεια του 18ου αιώνα, η συλλογή αυτή είχε μεγάλη απήχηση, αν και η έκδοση της πραγματοποιήθηκε μόλις το 1802. Οι τρεις παρτίτες ακολουθούν τη δομή ενός δημοφιλούς μουσικού είδους της εποχής, της χορευτικής σουίτας. Η εμπειρία που έχει ήδη αποκτήσει ο συνθέτης από τη μελέτη των τόσο των γερμανικών όσο και των ιταλικών έργων για βιολί, αναδεικνύεται από τη μελωδική ζωντάνια και την αρμονική ευρηματικότητα της γραφής.  Από τα πιο δημοφιλή έργα του γερμανού συνθέτη, η Chaconne από τη δεύτερη παρτίτα για βιολί αποτελείται από μια σειρά από παραλλαγές πάνω σ’ ένα τετράμετρο μπάσο, οι οποίες διαφοροποιούν συνεχώς το θέμα. Η κορύφωση έρχεται με το επεισόδιο σε ρε μείζονα, ένα επεισόδιο με χαρακτήρα κοράλ που δημιουργεί μια γαλήνια ατμόσφαιρα.

Leo Delibes

Ο Λέο Ντελίμπ, συνθέτης γαλλικής καταγωγής, γεννήθηκε  το 1836 και πέθανε το 1891 στο Παρίσι. Σπούδασε στο Κονσερβατουάρ του Παρισιού κερδίζοντας πρώτο βραβείο στα θεωρητικά  το 1850. Έγινε διάσημος για το μπαλέτο του (Κοπέλια και Σύλβια), το οποίο θαύμαζε και ο Π.Ι. Τσαϊκόφσκι, αλλά και τις όπερες του Λακρέ και ο Βασιλιάς το είπε (κωμική όπερα). Το 1884, ο Ντελίμπ εκλέγεται μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Στη μνήμη των σύγχρονων έχει παραμείνει ως ένας δάσκαλος της  γαλλικής μουσικής παράδοσης, ανάλαφρης και μελωδικής που αν και εκτιμούσε τη μουσική του Βάγκνερ, δεν είχε πρόθεση καμία να τη μιμηθεί. Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται και ο Εμίλ Ντολκρόζ και ο δικός μας Σπύρος Σαμάρας. Στην λειτουργία του με λατινικό κείμενο Missa Breve, αρχικά περιορισμένη για δύο παιδικές φωνές και εκκλησιαστικό όργανο, ο Γάλλος συνθέτης εγκαταλείπει τα συνήθη μέρη Credo (Πιστεύω εις ένα Θεό) και Benedictus (Ευλογημένος) και στη θέση τους τοποθετεί το μέλος O salutaris Hostia (Ω σωτήρια Προσφορά), που χρησιμοποιείται στη Γαλλία.

//////////////////////////////////////////

Έκθεση φωτογραφίας  με θέμα «Τα αγριολούλουδα της Ελλάδας» διοργανώνουν η ΟΙΚΙΠΑ και η ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ

ΣΤΑ ΨΗΛΑΛΩΝΙΑ  ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ  ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΕΤΟΣ ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑΣ

Οι εθελοντικές  μη κυβερνητικές οργανώσεις «Οικολογική  Κίνηση Πάτρας» και «ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ» Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού, αποφάσισαν να συνδιοργανώσουν έκθεση φωτογραφίας με θέμα «Τα αγριολούλουδα της Ελλάδας» την Παρασκευή 30 Απριλίου 2010 (παραμονή της πρωτομαγιάς) στην πλατεία Υψηλών Αλωνίων με την υποστήριξη της ΔΕΠΑΠ και χορηγό το Studio Sinis.

Η έκθεση διοργανώνεται  παράλληλα με τις καθιερωμένες εορταστικές  εκδηλώσεις του Δήμου για την  Πρωτομαγιά, στις οποίες παίρνουν μέρος  κάθε χρόνο χιλιάδες συμπολίτες μας  και με αφορμή το γιορτασμό του 2010 ως «παγκόσμιου έτος βιοποικιλότητας». Σκοπός της έκθεσης να παρουσιαστούν σπάνια αλλά και κοινά είδη της πλουσιότατης ελληνικής χλωρίδας και να καταδειχθεί η ανάγκη προστασίας του φυσικού μας περιβάλλοντος.

Οι δύο οργανώσεις καλούν τους «εραστές» της φύσης  και της φωτογραφίας να πάρουν μέρος  στην παραπάνω έκθεση με προσωπικές τους φωτογραφίες και αντικείμενο τα αγριολούλουδα της Ελλάδας.  Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν θα πρέπει να παραδώσουν τις φωτογραφίες τους σε ηλεκτρονική μορφή (σε CD)  μέχρι τις 15 Απριλίου 2010 στις παρακάτω Δ/νσεις

Στα γραφεία  της ΟΙΚΙΠΑ Βύρωνος 20 (απέναντι από το μνημείο Τεμπονέρα) κάθε  Δευτέρα 21.00-23.00 και Τρίτη έως Παρασκευή 19.00-21.00

Στα γραφεία  της ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑΣ Μαιζώνος 139 Δευτέρα  κ Πέμπτη 7.30-10μμ

Στο κατάστημα  Ποτά Σπηλιώτη Ρ. Φεραίου 134 1-2μμ καθημερινά

Η έκθεση αυτή θα μεταφερθεί κατόπιν στον εκθεσιακό χώρο της Κοινο_Τοπίας Μαιζώνος 139 (έναντι Δημαρχείου) όπου για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο θα έχουν τη δυνατότητα να την επισκέπτονται όσοι πολίτες της Πάτρας δεν προλάβουν να τη δουν.

Η επιλογή των  φωτογραφιών που θα τυπωθούν και θα εκτεθούν θα γίνει από επιτροπή που θα συσταθεί από τους διοργανωτές.

Για κάθε επιπλέον πληροφορία ή διευκρίνιση οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καλούν στα τηλέφωνα 2610.321010 (ΟΙΚΙΠΑ)  και  2610.277171  (ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ) και στα email oikipa@otenet.gr, info@koinotopia.gr

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΑΤΡΑΣ www.oikipa.gr

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ  Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού www.koinotopia.gr

ΟΜΑΔΑ ΠΛΗΡΩΜΑΤΩΝ  ΚΑΙ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΣΤΩΝ

Το βράδυ της Δευτέρας 22/03 στο πολυχώρο «Πολιτεία», πραγματοποιήθηκε η νέα συνάντηση της ομάδας Πληρωμάτων και Καρναβαλιστών. Έχοντας κοινό παρονομαστή την αγάπη τους για το Καρναβάλι, ένωσαν τις ανησυχίες, τις αναζητήσεις και τον προβληματισμό τους, στην κατεύθυνση της δημιουργικής και ουσιαστικής τους παρέμβασης σε ζητήματα που έχουν σχέση με την βελτίωση του πιο σημαντικού γεγονότος της πόλης μας.

Η συνεύρεση ανθρώπων, οι οποίοι, από την δική του πλευρά  ο καθένας, προσφέρουν και δραστηριοποιούνται στο Καρναβάλι, άνοιξε την προοπτική της συνεργασίας και της από κοινού αναζήτησης προτάσεων πάνω σε προβλήματα που τέθηκαν και συζητήθηκαν από τους παρευρισκόμενους.

Άξονες προβληματισμού αποτέλεσαν  η δημιουργία χώρου στέγασης  των Πληρωμάτων, η έκθεση στολών, η παρέλαση και οι εκδηλώσεις στη διάρκεια του Καρναβαλιού. Για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων, δημιουργήθηκαν ομάδες εργασίας με την δέσμευση να συλλέξουν και να επεξεργαστούν ολοκληρωμένες προτάσεις, τις οποίες θα φέρουν για συζήτηση στην επόμενη, μετά το Πάσχα, νέα συνάντηση.

Τα μέλη της ομάδας απευθύνουν  ανοιχτή πρόταση σε όποιον  έχει την διάθεση να συμμετέχει, να επικοινωνήσει στο mail: carnivalgroups@gmail.com

manifest by mojo proudly presents JAMES

Παρασκευή 30 Απριλίου στο Γήπεδο Απόλλων

Οι James έχουν  φανατικό κοινό στην Ελλάδα. Αυτό είναι  γνωστό και αποδεικνύεται έμπρακτα κάθε φορά που επισκέπτονται τη χώρα μας. Το 2007 μετά την εμφάνισή τους στο Fly Beeyond festival ο Tim Booth είχε πει: This is is not a reunion. It is a rebirth. Μια αναγέννηση που είχε συνέχεια αφού οι James επέστρεψαν το 2008 στο Ejekt festival και το 2009 στη Θεσσαλονίκη για 3 βραδιές sold out συναυλιών.

Το συγκρότημα από τη Βρετανία δεν έχει απλώς φανατικούς ακροατές αλλά και φανατικούς παραγωγούς, αφού τα κομμάτια τους ακούγονται στους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Ελλάδας περισσότερο ίσως από ότι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Δεκάδες χιλιάδες δίσκοι έχουν πουληθεί στην Ελλάδα, 50000 εισιτήρια έχουν κοπεί στις τρεις επισκέψεις τους, ενώ το Hey Ma κυκλοφόρησε στην Ελλάδα πριν από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους. Οι James είναι οι αγαπημένοι του ελληνικού κοινού και φυσικά όχι τυχαία. Ένα συγκρότημα με τεράστια ιστορία και σταθερή πορεία στη μουσική από τις αρχές του 80 που αποδεικνύει με κάθε του δουλειά ότι η μουσική εξέλιξη που ορίζει το μέλλον μιας μπάντας βασίζεται πρωτίστως στη συνέπεια απέναντι στο σημαντικό παρελθόν της. Κάπως έτσι oι James χτίζουν ένα μουσικό παρόν που περιλαμβάνει τόσο τις μεγάλες τους επιτυχίες τους όσο και κομμάτια από τις τελευταίες τους δουλειές. Το Hey Ma, ένα εντελώς αντιπολεμικό άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2008 μας θύμισε αρκετά τον παλιό τους ήχο, ενώ τον Απρίλη κυκλοφορεί το νέο μίνι άλμπουμ τους με τίτλο “The night before”. Με κομμάτια από τις τελευταίες δουλειές τους αλλά και πολλά παλιά αγαπημένα τραγούδια οι James θα εμφανιστούν στη χώρα μας και φέτος παρουσιάζοντας ένα live με βασικά χαρακτηριστικά τις μουσικές επιτυχίες την ποιότητα των live εκτελέσεων αλλά και την σκηνική παρουσία μιας δεμένης και έμπειρης μπάντας που σέβεται το κοινό της και γνωρίζει πολύ καλά πως να το ευχαριστήσει.

Όλα αυτά είναι  το ένα σκέλος της είδησης. Το δεύτερο  είναι ότι όλα αυτά θα συμβούν  στην Πάτρα. Η Manifest by Mojo αναλαμβάνει τη μεγαλύτερη διοργάνωση live συναυλίας που έχει γίνει στην πόλη παρουσιάζοντας τους James ζωντανά στο γήπεδο Απόλλων, την Παρασκευή 30 Απριλίου. Πρακτικά αυτό το event αποτελεί την κορύφωση μιας σειράς από συναυλίες που φέτος καθιέρωσαν την Πάτρα ως σταθμό στις περιοδείες μεγάλων συγκροτημάτων και καλλιτεχνών (Archive, Nouvelle Vague, Yan Tiersen, Stranglers, Marc Almond). Σημειολογικά, εκφράζει μια επίμονη (και επίπονη) στάση απέναντι στην εγχώρια πολιτιστική πραγματικότητα η οποία λέει ότι όταν ψάχνεις να προσφέρεις μουσικές επιλογές με συνέπεια και συνέχεια, το κοινό που θα σε υποστηρίζει ξεφυτρώνει σαν τα μανιτάρια και τότε (μόνο τότε) γίνονται πραγματικότητα εκδηλώσεις που πριν λίγα χρόνια ήταν μακρινό όνειρο για την πόλη.

Δεν χρειάζεται να το ονειρεύεστε! Οι James έρχονται.

Παρασκευή 30 Απριλίου στο Γήπεδο Απόλλων

Οι πόρτες ανοίγουν στις 19:00

Προπώληση

Musical –  Ερμού  46

Discover – Παπασωτηρίου  – Πατρέως 22 – 36  κ πανεπιστήμιο

Music Station – Ρήγα  φερραίου 34

Upstairs records – Γεροκωστοπούλου 39

Ευοί ευάν Σώμερσετ 61, Ρίο

Κουλουμπής, Κολοκοτρώνη 12

Everest – Αγ. Νικολάου  κ Ρ.Φεραίου  και Ν.Ε.Ο Πατρών  Αθηνών

Mojo radio – κορινθου 211

Μέσω διαδικτύου www.mojoradio.gr

ΑΙΓΙΟ – citrus παναγιωτοπούλων 3 (εντός στοάς)

ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ – am bar λιμάνι

35 ευρώ στην  προπώληση

45 ευρώ στο  ταμείο

Ολοκληρώνονται  με ιδιαίτερη επιτυχία οι παραστάσεις  στη Θεατρική Σκηνή του Πολυχώρου  Πολιτεία και θα διαρκέσουν μέχρι  την Κυριακή των Βαΐων, 28 Μαρτίου 2010.

Το εναλλασσόμενο ρεπερτόριο είναι ουσιαστικά μία ερωτική τριλογία.

Στην  «Πεντάμορφη  και το Τέρας» παρακολουθούμε  τον έρωτα που «μεταμορφώνει»  την ασχήμια σε ομορφιά.

Στην «Τίτα  Λου» ο έρωτας «γιατρεύει»  και βλέπει κανείς με άλλα  μάτια τη Ζωή.

Στο έργο «Φίλησέ με Φολβίλ» ο έρωτας «παίζει και περιπαίζει » σκορπίζοντας χάρη και χαρά.

Την «Πεντάμορφη  και το Τέρας» θα τη βρουν οι μικροί μας φίλοι μαζί με τους γονείς τους, για τελευταία φορά, την Κυριακή  των Βαΐων το απόγευμα (17.30).

Κοινό εισιτήριο: 10 ευρώ.

Το ερωτικό ονειρόδραμα «Τίτα Λου» θα παίζεται την Τετάρτη και την Πέμπτη στις 21.30 και θα τελειώσει το Σάββατο του Λαζάρου στις 19.15 (λαϊκή απογευματινή).

Το εισιτήριο  της παράστασης είναι 15 ευρώ το κανονικό και 12 ευρώ το ομαδικό, το φοιτητικό  και το εισιτήριο της λαϊκής απογευματινής.

Η κλασσική κωμωδία  «Φίλησέ με Φολβίλ» θα παίζεται την Τετάρτη στις 19.15 (λαϊκή απογευματινή) και θα ολοκληρώσει τη διαδρομή της, την Παρασκευή και το Σάββατο του Λαζάρου στις 21.30.

Το εισιτήριο  της παράστασης είναι 18 ευρώ το κανονικό, 15 ευρώ το εισιτήριο της λαϊκής απογευματινής  και 12 ευρώ το ομαδικό (από πέντε άτομα και πάνω) καθώς επίσης και το φοιτητικό.

Κάθε θεατής που θα ήθελε να παρακολουθήσει και  τα δύο έργα αυθημερόν («Φίλησέ με Φολβίλ» και «Τίτα Λου»), θα έχει ειδικό εισιτήριο 24 ευρώ και οι φοιτητές 20 ευρώ.Κάθε θεατής θα προμηθεύεται επίσης, μαζί με το εισιτήριό του και ένα εκπτωτικό κουπόνι, για να ολοκληρώσει, εάν επιθυμεί, τη βραδιά του στο εστιατόριο του Πολυχώρου Πολιτεία.

Για οποιαδήποτε  περαιτέρω πληροφορία και κρατήσεις θέσεων στα τηλέφωνα:

2610 342 200 και 2610 312 079.

Ευγένιου Λαμπίς

Φίλησέ με Φολβίλ

Μετάφραση: Ζάνα Αρμάου-Παναγιώτης Μέντης

Σκηνοθεσία: Διονύσης Βούλτσος

Μουσική επιμέλεια: Σοφία Καμαγιάννη

Σκηνικά: Neritan Delibashi

Επιμέλεια κοστουμιών: Αθηνά Μακρυγιάννη

Φωτισμοί: Διονύσης Βούλτσος

(παίζουν με  σειρά εμφάνισης)

Λίλα Μιαούλη: Υπηρέτρια Μαρτόν

Γεράσιμος Ντάβαρης: Ιππότης ντε Φολβίλ

Στέλιος Σοφός: Μαρκήσιος ντε Μανικάν

Κατερίνα Τασσύ: Μπέρτα ντε Μανικάν

Μάριος Ντερντές: Ιπποκόμης ντε Σατεναί

Διονύσης Βούλτσος: Αυλάρχης Κοτεντέ

στον ήχο: Νίκος  Γιατράκος

στα φώτα: Εύη  Κουλαμά

Ο Μαρκήσιος  Μανικάν ερωτοτροπεί µε τον υποψήφιο γαµπρό του ιππότη ντε Φολβίλ. Η  µέλλουσα νύφη Μπέρτα έχει µάτια για  άλλον, τον ιπποκόµη Σατεναί, που  ο πατέρας της δεν θέλει να τον  βλέπει ούτε ζωγραφιστόν. Ο Φολβίλ είναι δυστυχής γιατί  είναι ερωτευµένος µε την εξαδέλφη του Ελοΐζα. Ο ιπποκόµης Σατεναί διεκδικεί µε πάθος την Μπέρτα. Τελικά ποιός θα πάρει ποιόν;

Μία δροσερή  και κεφάτη φάρσα του ευφυούς  Παριζιάνου μαίτρ του είδους, Ευγένιου Λαμπίς (1815-1888).

Η φάρσα δεν  είναι εύκολο είδος θεάτρου. Οι αφρώδεις και επιφανειακοί χυμοί της, προκύπτουν από μία συστηματική ρυθμολογία, στα όρια του μουσικού κειμένου. Κάθε δευτερόλεπτο που σπαταλιέται  άσκοπα, γίνεται η αιτία να εξανεμιστεί το ακαριαίο και αβαθές χιούμορ της φάρσας, η άκρως αναγκαία ευφορία της στιγμής.

Είναι άκρως  γοητευτικό, να υπηρετεί κανείς ένα  κλασσικό έργο και να µπορεί να διαβάσει, «χθεσινές παρτιτούρες» με σύγχρονη ματιά.

Οι ήρωες που  παρελαύνουν είναι ολοκληρωμένοι χαρακτήρες. Η ευθύνη των ηθοποιών είναι να ερμηνεύσουν την ευφρόσυνη πλευρά του βάθους των ηρώων, χωρίς να σπαταληθεί χρόνος για πλασαρίσματα ακόμα και μιας έντονης περσόνας.

Η φάρσα  είναι θέατρο δεξιοτεχνίας και  ισχυρή σκηνική      αναμέτρηση του ψέματος με την αλήθεια. Επιλέξαμε, πολύ συνειδητά,  οι «κατ’ ιδίαν» στιγμές, που οι ήρωες αποκαλύπτουν τις εσώτερες αλήθειες τους, να «κατεβαίνουν» στο κοινό. Οι ηθοποιοί κάνουν τον θεατή συμμέτοχο και συνένοχο, λέγοντάς του την αλήθεια. Με τον άλλο ηθοποιό, στη σκηνική τους αναμέτρηση υπηρετούν το «πρωτόκολλο» και τα συναφή κατά συνθήκην ψεύδη. Αυτή η συνεχής μετατόπιση από το ψέμα στην αλήθεια είναι μεγάλη καλλιτεχνική πρόκληση και εφόσον συντελεστεί, χτίζει μέσα στους φρενήρεις ρυθμούς της φάρσας, τον παραλογισμό και τη ρηχότητα του βίου, το παιγνιώδες και το ευτράπελο της καθημερινότητας, τη φαιδρή όψη της μοναξιάς μας, το ιλαρό πρόσωπο των ανεκπλήρωτων πόθων μας.

Catherine    Anne

Τίτα   Λου

Μετάφραση: Νικηφόρος  Παπανδρέου

Σκηνοθεσία: Διονύσης Βούλτσος

Μουσική σύνθεση: Σοφία Καμαγιάννη

Φωτισμοί: Διονύσης Βούλτσος

Επιμέλεια σκηνής: Neritan Delibashi

Επιμέλεια κοστουμιών: Λίλα Μιαούλη

(παίζουν µε  σειρά εµφάνισης)

Εύη Κουλαμά:  Τίτα

Μαρία Γκλαβά: Λου

Φωνή πατέρα: Στέλιος Σοφός

Αντρική φωνή: Διονύσης Βούλτσος

στον ήχο: Νίκος  Γιατράκος

στα φώτα: Διονύσης Βούλτσος

Δύο κορίτσια, ένα  ταξίδι!

Η Τίτα και η  τυφλή αδερφή της Λου αποφασίζουν, μετά το θάνατο του πατέρα τους, να εγκαταλείψουν  το σπίτι τους στη Βρετάνη και  να βρουν τον θαυματοποιό Λε Ντου.

Φτάνουν στο  Παλέρμο της Σικελίας και διατρέχουν την πόλη με τον ενθουσιασμό του  ανθρώπου που δεν έχει ταξιδέψει  ποτέ. Η Λου ανακαλύπτει τον  νέο αυτόν τόπο,  μέσα από τις  περιγραφές της Τίτας. Αυτό το ταξίδι ήταν τελικά

το πρόσχημα για μια βαθύτερη αναζήτηση.

Στο δρόμο για  την αναζήτηση του Λε Ντου, τα κορίτσια «ενηλικιώνονται». Ξεφεύγουν  από τη σχέση εξάρτησης, που έχει δημιουργηθεί μεταξύ τους από τα παιδικά  τους χρόνια και ανακαλύπτουν την  πραγματική τους ταυτότητα και την  αληθινή ζωή.

Φυσικά, ο μάγος  Λε Ντου, που θα ‘δινε το φως στα  μάτια

της Λου, δεν  είναι άλλος από το μάγο Έρωτα. Αυτόν, που

φωτίζει τις  ψυχές όλων μας και μας βάζει  να ξαναδούμε τη Ζωή από την  αρχή.

Το έργο της Catherine Anne, είναι ταυτόχρονα ρεαλιστικό και  ποιητικό ή καλύτερα μία εξαιρετική  διεισδυτική ματιά στην ποίηση της καθημερινότητας.

Ομολογουμένως δεν υπάρχει οικογένεια ή έστω ένα σόι, που να μην έχει και  ένα άτομο ανάπηρο ή με μία  ασθένεια, που χρήζει ειδικής καθημερινής  φροντίδας και προσοχής.

Οι έγνοιες  που υπάρχουν από μια τέτοια κατάσταση δεν είναι μικρές. Σημασία έχει πως βλέπει κανείς τη ζωή και τα προβλήματά της και πως αναζητάει την επίλυσή τους.

Πάντως, ο δρόμος που διανοίγει με το έργο της, η Catherine Anne, είναι ένας δρόμος μαχητικός, κόντρα στη μιζέρια, κόντρα στο φόβο, κόντρα στη νύχτα της εγκατάλειψης.

Ο κάθε θεατής, μετά το πέρας  της παράστασης, λογικά θα αναζητήσει τον προσωπικό του  βαθμό τύφλωσης. Την δική του εθελοτυφλία. Τη δική του έλλειψη έγνοιας για  τους αν-θρώπους του (γονείς, σύζυγο, φίλους, παιδιά), που «τυφλά τον αγαπούν» αλλά αυτός χαμένος στον κόσμο του, τους παραμελεί, χωρίς την αγάπη που χρειάζεται το κάθε πλάσμα για να αιματωθεί η καθημερινότητά του.

Γιατί όπως λέει και η Λου στο τέλος του  έργου: «Η αγάπη μάς βρήκε κι αυτή μάς μένει. Η αγάπη, που ξεσκίζει, που ξελευτερώνει. Σκέψου: θα μπορούσαμε να ζήσουμε, να πεθάνουμε, και να μην τη γνωρίσουμε ποτέ.»

Ξένιας Καλογεροπούλου Θωµά Μοσχόπουλου

Η Πεντάµορφη και  το Τέρας

Σκηνοθεσία: Διονύσης Βούλτσος

Μουσική: Γιώργης  Χριστοδούλου

Φωτισµοί: Νίκος  Σωτηρόπουλος

Σκηνικά: Neritan Delibashi

Κοστούµια: Αθηνά  Μακρυγιάννη

Χορογραφίες: Λίλα Μιαούλη

Μάσκες: Βασίλης  Λιακόπουλος &

Χριστίνα Παπαζαχαροπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Τασσύ

(παίζουν µε  σειρά εµφάνισης)

Μάριος Ντερντές: ναυτικός

Στέλιος Σοφός: Κορνήλιος

Μαρία Γκλαβά: Άννα

Λίλα Μιαούλη: Νένα

Πέννυ Ζήκου: Φλώρα

Εύη Κουλαµά: Ρωξάνη

Γεράσιµος Ντάβαρης: Τέρας

στον ήχο: Νικος  Γιατράκος

στα φώτα: Διονύσης Βούλτσος

Το αξιολάτρευτο παραμύθι «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», δοσμένο μέσα από την αναμφισβήτητου κύρους καλλιτεχνική ματιά της Ξένιας Καλογεροπούλου και του Θωμά Μο-σχόπουλου,  δεσπόζει στο καλλιτεχνικό μας πρόγραμμα  μέχρι και το τέλος Μαρτίου 2010.

Η σωρεία των  παιδαγωγικών μηνυμάτων και των  αξιών που παρελαύνουν μέσα στο  έργο, εμπλέκεται αρμονικά και στιβαρά με τους ρυθμούς της περιπέτειας  και της φαντασίας.

Ο αλτρουισμός  και η καθαρή σκέψη της Πεντάμορφης  στέκεται αντίκρυ στην ιδιοτέλεια  και  την πονηριά των αδελφών  της.

Η αναμέτρηση της  πεντάμορφης με το τέρας ουσιαστικά είναι η αναμέτρηση ανάμεσα στο είναι και το φαίνεσθαι, ανάμεσα στην εξωτερική και την εσωτερική ομορφιά ή ασχήμια. Μόνο το βαθύ συνειδητό αίσθημα αυτοθυσίας

και αγάπης μπορεί να μεταμορφώσει τη ζωή μας, να την  ομορφύνει, να λύσει τα … μάγια  της τερατομορφίας.

Η παράστασή  μας φωτίζει βήμα-βήμα την εξέλιξη  της ζωής των επτά ηρώων,  τους χαρακτήρες τους, τη διαπλοκή  τους, την ενορχηστρωμένη συμμετοχή  τους στη δράση και στη λύση  του έργου.

Για μας δεν  υπάρχουν καλοί και κακοί ήρωες  και δεν έχει σκηνοθετηθεί με τέτοια ματιά η παράσταση.

Για μας υπάρχουν διαφορετικοί ανθρώπινοι χαρακτήρες, με άλλη φιλοσοφία ζωής και άλλη αντιμετώπιση της καθημερινότητας.

Στο σύνθετο  σταυρόλεξο …της ζωής είμαστε όλοι απαραίτητοι, όλοι ολοκληρώνουμε το …παζλ της εικόνας του κόσμου.

Στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας με «Άδειο δωμάτιο»

Η νέα παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας «Άδειο δωμάτιο» της Υβόνης Μεταξάκη, ανεβαίνει στη  σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου«Απόλλων». Με αφορμή τον αυτοπυροβολισμό της  παιδικής τους φίλης, τρεις γυναίκες γυρνούν πίσω και γεμίζουν ένα άδειο δωμάτιο με αντικείμενα, με ορέξεις με tango, με απωθημένα, με τρικυμίες συναισθημάτων.

Πρόκειται για  ένα έργο που πραγματεύεται την  αρχέγονη υπαρξιακή αναζήτηση ισορροπίας στις σχέσεις αρσενικού-θηλυκού. Με άξονα τέσσερις νέες γυναίκες η συγγραφέας σκιαγραφεί αριστοτεχνικά τις μεταξύ τους σχέσεις, δίνοντας έμφαση στην αγάπη, τη φιλία, την ανταγωνιστικότητα… χωρίς να λείπει όμως και η αντρική παρουσία, που δρα ως καταλύτης στη ζωή τους.

Αναγνωρίσιμες και οικείες απαλλαγμένες από  εξατομικευμένα χαρακτηριστικά ξεδιπλώνουν και αποκαλύπτουν σταδιακά, πτυχές του χαρακτήρα τους, εκφράζοντας την αντιπαράθεση δύο διαφορετικών κόσμων με διαφορετική στάση και ζωή.

Σκηνοθεσία: Αναστασία  Κουμίδου. Σκηνικά-Κοστούμια: Αγνή Ντούτση. Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος. Χορογραφία: Ειρήνη Φιλίππου. Σύνθεση τραγουδιού: Σπήλιος Καστάνης. Βοηθός Σκηνοθέτη: Έλενα Αλεξανδράκη. Παίζουν οι ηθοποιοί: Βασίλης Βασιλάκης, Ευγενία Ζέκερη, Σοφία Καψούρου, Έφη Μεταγγιτσινού, Αστερόπη Χαριτίδου.
Οι παραστάσεις έως 18 Απριλίου διαμορφώνονται ως εξής: Τετάρτη και Κυριακή στις 8 λαϊκή βραδινή και Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 9.30 μ.μ.

«Τα Παιδία Δεν  Παίζει»

Τέσσερις μαθητές  από την Πάτρα διεκδικούν το δικαίωμά τους στο

αστικό πράσινο, στο παιχνίδι, στην ποιοτική ζωή.

Μια μικρή ομάδα τεσσάρων μαθητών που ζουν στην Πάτρα αποφάσισαν να

διεκδικήσουν  με σθένος το δικαίωμά τους στο αστικό πράσινο, στο παιχνίδι,

σε μια πιο  ποιοτική ζωή.

Μη έχοντας  που να παίξουν και αντιμετωπίζοντας διαρκώς το πρόβλημα

των αγανακτισμένων γειτόνων, των αυτοκινήτων στο  δρόμο και της

έλλειψης ελεύθερου  χώρου στη γειτονιά τους, οι τέσσερις μαθητές ηλικίας

9-14 ετών αποφάσισαν  να διεκδικήσουν το δικαίωμά  τους στο παιχνίδι σε

έναν ελεύθερο χώρο μέσα στο πυκνοκατοικημένο αστικό περιβάλλον.

Τα παιδιά οργανώθηκαν, ετοίμασαν την επιχειρηματολογία  τους και

επισκέφθηκαν  το καλοκαίρι του 2009 τον Δήμαρχο  της Πάτρας κ. Φούρα,

ζητώντας να τους παραχωρηθεί ένα εγκαταλελειμένο  οικόπεδο που δεν

χρησιμοποιείται από κανέναν για να μπορούν  να παίζουν ακίνδυνα. Η

ελληνική γραφειοκρατία  δεν έχει επιτρέψει ακόμη να δοθεί  μια λύση. Τα

παιδιά από  την Πάτρα δεν έχουν εγκαταλείψει τον αγώνα, συνεχίζουν

μαχητικά να μαζεύουν υπογραφές από τους κατοίκους, να επισκέπτονται

τους αρμόδιους  υπαλλήλους του Δημαρχείου και να τεκμηριώνουν με κάθε

τρόπο τη δίκαιη απαίτησή τους για μια πιο ανθρώπινη  και ποιοτική ζωή.

Στη χώρα μας  που ο αστικός πληθυσμός υπερβαίνει το 75%, το αστικό

πράσινο και  οι ελεύθεροι χώροι αποτελούν  έναν ανεκτίμητο θησαυρό. Αν

μάλιστα συνυπολογιστεί ότι ο κάθε κάτοικος μεγάλης Ελληνικής πόλης

απολαμβάνει τη χαμηλότερη κατά κεφαλήν αναλογία πρασίνου σε σχέση με

άλλες Ευρωπαϊκές πόλεις, τότε η προστασία των ήδη  υπαρχόντων χώρων

πρασίνου αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Οι ελεύθεροι  χώροι πρασίνου στις πόλεις δίνουν μια «ανάσα» στους

κατοίκους και  κυρίως στα παιδιά που με αυτόν  τον τρόπο κατοχυρώνουν τα

αναφαίρετο δικαίωμά τους στο παιχνίδι. Η συνειδητοποίηση  από τους

πολίτες ότι  η προάσπιση αυτού του αγαθού έχει περάσει στα χέρια τους έχει

οδηγήσει από το 2004 και μετά σε αναρίθμητους αγώνες πολιτών σχετικά με

την διεκδίκηση των ελευθέρων χώρων της πόλης, αλλά και τη δημιουργία

νέων. Σε αρκετές  περιπτώσεις οι πολίτες πέτυχαν  τη διάσωση μεγάλων ή

μικρών ελεύθερων  και πράσινων χώρων, π.χ. στη Νέα  Φιλαδέλφεια Αττικής

αναστάλθηκε η  καταστροφή του άλσους και η κατασκευή  γηπέδου με

εμπορικό κέντρο.

Με γνώμονα  αυτές τις σημαντικές επιτυχίες  Ελλήνων κινητοποιημένων

πολιτών η μικρή  ομάδα από την Πάτρα πήρε το θάρρος να διεκδικήσει αυτό

που δεν διεκδικούν οι ενήλικες.

Η σπουδαία αυτή πρωτοβουλία των παιδιών, που  είναι μαθητές ηλικίας 9-14

ετών, προσέλκυσε το ενδιαφέρον της Άγγελης Ανδρικοπούλου  και του

Αργύρη Τσεπελίκα, σκηνοθετών με μεγάλη ευαισθητοποίηση  σε οικολογικά

θέματα που  με την υποστήριξη των παραγωγών Ρέας Αποστολίδη και Γιούρι

Αβέρωφ, ακολούθησαν  τα παιδιά σε όλη την προσπάθειά τους για έναν

ολόκληρο χρόνο, έχοντας ως παρέα τους μόνο μία  κάμερα.

Το αποτέλεσμα είναι μια αληθινή ιστορία  που θα προβληθεί στους

κινηματογράφους με τον τίτλο: «Τα Παιδία Δεν Παίζει». «Τα Παιδία Δεν

Παίζει» δεν  είναι ταινία, δεν έχει σενάριο, ούτε ηθοποιούς, έχει όμως

πρωταγωνιστές στη ζωή, που δίνουν το παράδειγμα σε όλους μας. Γιατί

αυτοί οι μικροί πρωταγωνιστές έχουν ψυχή!

«Τα Παιδία Δεν  Παίζει» είναι μια ταινίας  της Αnemon και του ΣΚΑΪ υπό την

αιγίδα της Unicef, και θα προβάλλεται στους κινηματογράφους  από την εταιρία διανομής Feelgood Entertainment.

Τα παιδιά με τη διευθύντρια πολεοδομίας Πατρών,

σε αναζήτηση  ελεύθερου χώρου για παιχνίδι.

Σε σκηνοθεσία

Άγγελης Ανδρικοπούλου & Αργύρη Τσεπελίκα

Κάθε μέρα, η  Αλεξάνδρα, ο Βλαντ, η Χρύσα και  η υπόλοιπη παρέα

μαζεύονται μπροστά  από το σπίτι του Χρήστου για  να παίξουν ποδόσφαιρο

μέχρι το βράδυ. Μόλις ξεκινήσουν το παιχνίδι, οι γείτονες αρχίζουν να

διαμαρτύρονται, να φωνάζουν και να προσπαθούν να τους σταματήσουν με

απειλές ή ακόμα  και με τη βία.

Μοιάζει να μην  υπάρχει λύση στο πρόβλημα, καθώς  δεν έχουν που αλλού να

παίξουν.

Η Αλεξάνδρα  πιστεύει πως πρέπει να βρεθεί ένας χώρος όπου θα μπορούν

να παίζουν  ελεύθερα και χωρίς να κινδυνεύουν. Αποφασίζει να μιλήσει στον

Δήμαρχο της  πόλης τους. Ανακοινώνει την ιδέα της στα υπόλοιπα παιδιά

ζητώντας τους να της συμπαρασταθούν.

Η παιδική επιτροπή συνεδριάζει και μέσα απο διασκεδαστικές απόψεις,

τσακωμούς και  αρκετές αμφιβολίες αποφασίζουν να πάνε όλοι μαζί στο

Δημαρχείο και  να παρουσιάσουν το πρόβλημά τους. Ζητούν να δημιουργηθεί

ένας χώρος  παιχνιδιού σε ένα εγκαταλελειμένο  οικόπεδο της γειτονιάς.

Ο αγώνας είναι  σκληρός. Τα παιδιά είναι μαχητικά, όμως η δημοτική αρχή

έχει άλλες  απόψεις.

Θα καταφέρουν τελικά να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους η Αλεξάνδρα, ο

Χρήστος, η Χρύσα  και ο Βλαντ;

Διεκδικώντας  το δικαίωμά της στο παιχνίδι, η  μικρή παρέα αναλαμβάνει

πρωτοβουλίες, μαθαίνει να μάχεται, να σχετίζεται και να ωριμάζει…

Παρακολουθώντας την αληθινή αυτή ιστορία με πρωταγωνιστές τέσσερα

παιδιά ηλικίας 9-14 ετών ανακαλύπτουμε μέσα απο χαριτωμένες  αυθεντικές

ατάκες, ξεκαρδιστικές  σκηνές, αυθορμητισμό και τρυφερότητα, την

αντίληψη που  έχουν για την ζωή, τους μεγάλους, τη φιλία, την αγάπη άνευ

όρων και την ασίγαστη ανάγκη για παιχνίδι.

ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΜΕ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΑ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ

θέση: Goalkeeper- Αρχηγός

ηλικία: 11 ετών

«Κύριε Δήμαρχε…με αυτά που έχω διαβάσει το

παιχνίδι είναι  δικαίωμα όλων και θα θέλαμε εμείς

τα παιδIιά με κάθε τρόπο να το διεκδικήσουμε. Δεν

ξέρω ποιά είναι  η γνώμη σας και ούτε με ενδιαφέρει

να μάθω. Το ξέρω οτι έτσι όπως σας μιλάω, εσείς

πιστεύετε ότι  αυτό είναι αγένεια, αλλά δεν είναι.

Είναι το δίκιο  του παιδιού και θέλω με κάθε τρόπο

να το εκφράσω  και να το καταλά-βετε για να γίνουν

επιτέλους κάποια πράγματα για να μπορέσουμε και

εμείς να αισθανθούμε  παιδιά.»

ΧΡΗΣΤΟΣ

θέση: Libero (αυτός  που τρέχει πάνω-κάτω)

ηλικία: 9 ετών

«Θα του πούμε  τι θέλουμε… και μετά θα μας

ρωτήσει: με τι το θες; με χορτάρι, με πλακάκι, με

τι; Και εμείς θα του πούμε… με χορτάρι…

αληθινό.»

ΒΛΑΝΤ

θέση: κεντρικός  αμυντικός

ηλικία: 12 ετών

«Εμείς χτες θέλαμε να παίξουμε μπάλα στη γειτονιά

μας, αλλά μία  μας έφυγε και πήγε κάτω απο  ένα

αμάξι, μία πάνω σ’ένα τζάμι και τελικά φύγαμε

επειδή μας  φώναζαν. Έτσι αναγκαζόμαστε να

πηγαίνουμε σε internet cafe και καθόμαστε μέχρι

να βραδιάσει  και να πάμε σπίτι να κοιμηθούμε.

Εκτός αυτού…χαλάμε και λεφτά!»

ΧΡΥΣΑ

θέση: φορ-επιθετικός

ηλικία: 13 ετών

«Μπαίνεις στο internet απο τις 12 το πρωί έως

τις 12 το βράδυ  και παίζεις “call of duty” ας πούμε

και τι έχεις  κερδίσει; Ένα ΤΙΠΟΤΑ. Ενώ αν παίξεις

μπάλα…έχει φάση… τσακώνεσαι, βάζεις γκολ,

χαίρεσαι, λυπάσαι  αν χάσεις, κερδίζεις, αθλείσαι

χωρίς να το καταλαβαίνεις, κάνεις καλό στον εαυτό

σου, δημιουργείς  φιλίες, είσαι πιο δεμένος με τους

φίλους σου… Τι internet και αηδίες…;»

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ

Άγγελη: Πριν από  δυο χρόνια είδα για πρώτη φορά τον Χρήστο, τον μικρό μου

αδελφό, να παίζει μπάλα στη γειτονιά του. Ενθουσιάστηκα  γιατι δεν πίστευα ότι

ακόμα υπάρχουν παιδιά που παίζουν στις γειτονιές. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο

όμως ήταν ότι  η παρέα του αποτελείτο απο  παιδιά από την Αλβανία, την Ινδία, την

Ουκρανία και  την Ελλάδα, που είχαν καταφέρει  να συνυπάρχουν χωρίς το

παραμικρό ίχνος  διάκρισης, παρά μόνο αυτής που είχε να κάνει με το ποιος είναι ο

καλύτερος ποδοσφαιριστής.

Όμως, παρόλο που  τα παιδιά συνυπήρχαν και έπαιζαν  αρμονικά είχαν ένα μεγάλο

πρόβλημα: τους ενήλικες της γειτονιάς και τον  τρόπο που αντιμετώπιζαν τα ίδια

και το παιχνίδι τους. Είχαν χωρίστει σε δύο μέτωπα: Μεγάλοι εναντίον μικρών.

Αργύρης: Συζητώντας με γνωστούς και φίλους, γονείς και  παιδιά στην Αθήνα,

συνειδητοποιήσαμε ότι η ίδια κατάσταση συμβαίνει  σε πολλές γειτονιές. Αυτή η

διαπίστωση ήταν το έναυσμα για να πάρουμε την  απόφαση να πούμε αυτήν την

ιστορία, για  να σηζητήσουμε πως μεγαλώνουν τα παιδιά στις πόλεις και πώς

αντιμετωπίζουν  τα προβλήματα τους. Προβλήματα που  συχνά οι μεγάλοι δεν

αντιλαμβάνονται αλλά έχουν πολύ μεγάλη σημασία στη  ζωή των μικρών

πολιτών.

Άγγελη: Έτσι, επιστρέψαμε  στην Πάτρα για να πούμε την ιδέα μας στους

μελλοντικούς  πρωταγωνιστές μη γνωρίζοντας ακριβώς  πως θα εξελιχθεί η

ιστορία. Εν τω μεταξύ η Αλεξάνδρα μας ανακοίνωσε οτι  είχε διαβάσει τη

σύμβαση των  δικαιωμάτων του παιδιού και  πως το κείμενο αυτό κατοχύρωνε το

δικαίωμα των παιδιών στο παιχνίδι και μάλιστα το δικαίωμά τους να παίζουν

ελεύθερα και  ότι είχε αποφασίσει να πάει στον Δήμαρχο  της Πάτρας για

διεκδικήσει τα δικαιώματά της.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η ιστορία του “ΤΑ  ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ/ Τhe Game

Must Go On”.

Αργύρης: Ακολουθήσαμε την παρέα για ένα χρόνο. Μέσα απο την δική τους

ματιά, ανακαλύψαμε  τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες της καθημερινότητάς

τους. Την ανάγκη τους να είναι πρωταγωνιστές και  όχι παρατηρητές. Το πόσο

γρήγορα μεγαλώνουν και το ρόλο της φιλίας στη ζωή τους που τους επιτρέπει

να τα ξεπερνούν  όλα με χαμόγελο και παιχνίδι.

Άγγελη και  Αργύρης (με μια φωνή): Μέσα από την  ταινία αποκομήσαμε

υπέροχες σχέσεις  με ανθρώπους που συνεργάστηκαν  απο καρδιάς για την

υλοποίησή της. Κυρίως όμως συγκινούμαστε με τον δεσμό __________που δημιουργήσαμε

με τα παιδιά και τους γονείς τους που μας δέχτηκαν με αγάπη στη ζωή τους και

μας κάνουν να νιώθουμε μέλη των οικογενειών τους για  πάντα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s