ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ ΠΑΤΡΑΣ ΑΠΟ 16-10 ΕΩΣ 21-10-2009 (Επιμέλεια: Ισίδωρος Σιδερόπουλος)

image

image

image

Παρασκευή 16/10

Βιβλιοπαρουσίαση

Αντώνης Στασινόπουλος

«μαζί»

Πρωτοπορία, 20.30

Το βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία στην Πάτρα σάς προσκαλεί την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου στις 8.30 μμ στην παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Στασινόπουλου «μαζί» των εκδόσεων «Οδός Πανός».

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

– Χρονάς Γιώργος Ποιητής, Εκδότης

– Εικοσιπεντάρχου Κωνσταντίνα, Κοιν. Λειτουργός, Σκηνοθέτης, Δραματοθεραπεύτρια

– Σκουρλέτης Πολύβιος, Zωγράφος, Aγιογράφος.


Στα τριανταένα σύντομα, αλλά ιδιαιτέρως περιεκτικά σε ουσία και λόγο, ποιήματα της συλλογής, ο αναγνώστης αναγνωρίζει την αγωνία του ποιητή να απαλλαγεί η ζωή μας από τις αρνητικές δυνάμεις που πλήττουν την αυθεντικότητά της , νοθεύουν την γνησιότητα των πραγμάτων, εξουδετερώνουν τα οράματα ,απειλούν την ευτυχία μας.

Ανήσυχος

Περιπατητής σε δρόμους αχάρακτους

σύντροφοι τα ξωτικά της φαντασίας.

Ξέρω θα μου πείτε

τα πλουμιστά εμπορεύματά σας

φαντάζουν διαλεχτά.

Όμως στις παράγκες του κόσμου ξεθωριάζουν.

Δεν τα χρειάζομαι.

Αφήστε με ήσυχο ν’ ανησυχώ.

Φυσικότητα στην έκφραση, σύζευξη εικόνας και ιδέας, λεκτικός πλούτος, θεματολογική ποικιλότητα χαρακτηρίζουν τα ποιήματα της συλλογής. Ποιήματα παραστατικά, απτά, ξεχωριστά.

Βιβλιοπαρουσίαση

Ζυράννα Ζατέλη

«Το πάθος χιλιάδες φορές»

Πολύεδρο, 20.30

Ενδιαφέρουσες είναι οι παράλληλες εκδηλώσεις που προετοιμάζει το «Πολύεδρο».

Απόψε στις 8.30, ο ποιητής Σπύρος Λ. Βρεττός, η φιλόλογος-συγγραφέας Βησσαρία Ζορμπά και η γιατρός Αγγελική Φραγκούλια θα

παρουσιάσουν το καινούργιο βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη «Το πάθος χιλιάδες φορές», παρουσία της συγγραφέως.

Όποιος πίστεψε ότι οι νεκροί του πρώτου βιβλίου είχαν πεθάνει διαψεύσθηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, όταν γύρισαν όλοι οι «άσωτοι». Καταβεβλημένοι από τα στοιχεία της φύσης, από πάθη και έρωτες που δεν τους σήκωνε η πάνω μεριά της γης, τίναξαν από τον γιακά τους τα χώματα και επέστρεψαν θριαμβικά, για να δειπνήσουν όπως άλλοτε με τους ζωντανούς –μια νύχτα κόσμος ολόκληρος και το ανθρώπινο δράμα εν οίστρω–, μέχρι να έρθει η σεβαστή εκείνη ώρα, το πρώτο χάραμα, να ημερέψουν και να κρυφτούν ξανά ως όφειλαν στα σκότη. Και όλα τούτα υπό το άγρυπνο βαθύσκιωτο βλέμμα της Λεύκας, που αργότερα θα επιλέξει ως αληθινό της ψευδώνυμο το παράξενο όνομα Ραμάνθις Ερέβους. Η μικρή ελαφίνα θα μεταμορφώνεται λίγο-λίγο σε γυναίκα, πάντα αινιγματική, ταγμένη στα δοξαστικά ξοδέματα της πένας της και προορισμένη να μιλάει στις ψυχές όπως μιλούν τα φύλλα όταν τ’ αγγίζει ο αέρας, περιφρουρώντας και μαζί απεικονίζοντας ανείπωτα μυστικά.

Το φανταστικό  περιπλέκεται με το πραγματικό, η ζωή αναμετριέται με τον θάνατο και καλά κρυμμένα μυστικά έρχονται στην επιφάνεια.

Εγκαίνια

Έκθεση

«ΚΕΡΑΜΕΩΝ ΕΡΓΑ»

Παλαιά Δημοτικά Λουτρά, 21.00

Μια ενδιαφέρουσα έκθεση με έργα κεραμικής θα εγκαινιαστεί την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2009 στις 9 μ.μ. στα Παλαιά Δημοτικά Λουτρά της Πάτρας. Στην έκθεση που γίνεται με την επιμέλεια του Χάρη Κανελλακόπουλου Διακοσμητή, και Ξενοφώντα Παπαευθυμίου Μουσειολόγου, με θέμα: ‘‘ΚΕΡΑΜΕΩΝ ΕΡΓΑ’’ από το Τσανάκ-Καλέ στα νεοκλασικά κεραμουργήματα θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά στο κοινό της Πάτρας δεκάδες αξιόλογα δείγματα μιας άλλης εποχής τα οποία βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και προσφέρθηκαν να παρουσιαστούν στο κοινό της πόλης.

Η έκθεση θα είναι ανοιχτή για το κοινό από Παρασκευή 16 – Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2009 10πμ-1μμ και 6μμ-9μμ Το Σάββατο και Κυριακή η έκθεση θα είναι ανοιχτή 10πμ-2μμ ενώ τις Δευτέρες ο χώρος θα είναι κλειστός.

Στη έκθεση «Κεραμέων Έργα» παρουσιάζονται κεραμικά του Τσανάκ-Καλέ (Αγγειόκαστρο), τα οποία από το 18ο αιώνα διαδόθηκαν μέσω των θαλάσσιων εμπορικών οδών σε ανατολή και δύση, αποτελώντας ένα ξεχωριστό δείγμα χρηστικής κεραμικής με έντονα διακοσμητικό χαρακτήρα, έργα ντόπιας κεραμικής η οποία δέχθηκε επιρροές ακόμη και από τη γειτονική δύση και τα Επτάνησα και μπολιάστηκε ακόμη και με το πνεύμα του νεοκλασικισμού, ώστε να προκύψει μια πληθώρα διακοσμητικών αρχιτεκτονικών μελλών τα οποία βρήκαν εφαρμογή στη νεότερη αστική αρχιτεκτονική του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα.

Όλες αυτές οι μορφές της κεραμικής τέχνης που συλλέχτηκαν και διασώθηκαν με αγάπη και φροντίδα από κάποιους λάτρεις της «ψημένης γης», παρουσιάζονται ως μαρτυρίες της πλούσιας παράδοσης της ελληνικής κεραμικής όπως αυτή διαμορφώθηκε τα τελευταία 200 χρόνια μέσα από πολιτισμικές επιρροές και ιστορικές συγκυρίες.

Στην έκθεση επίσης συμμετέχουν με έργα από τις συλλογές τους οι Χρήστος Καραντζάς, Νίκος Νικολάου και Δημήτρης Ρουσόπουλος ενώ θα παρουσιαστεί ακόμα υλικό από το αρχείο του Πολιτιστικού Κέντρου Πάτρας – Μουσείο Λαϊκής Τέχνης. Την υποστήριξη οργάνωσης της έκθεσης έχει αναλάβει η ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ τελεί δε υπό την αιγίδα της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού και της ΔΕΠΑΠ.

Η έκθεση εκτός από το ευρύ κοινό της πόλης μας απευθύνετε και στους μαθητές της Β/θμιας εκπαίδευσης παρέχοντας τους τη δυνατότητα ξενάγησης, μετά από προσυνεννόηση, στο χώρο της έκθεσης τις ημέρες και ώρες λειτουργίας της από κατηρτισμένα άτομα.

Συμπληρωματικές πληροφορίες σχετικά με τα εκτιθέμενα ‘‘ΚΕΡΑΜΕΩΝ ΕΡΓΑ’’

ΤΣΑΝΑΚ – ΚΑΛΕ

Τα κεραμικά της πόλης των Δαρδανελίων Τσανάκ Καλέ / Canakkale, (ελληνιστί Αγγειόκαστρο), μικρή πόλη της ασιατικής ακτής, στο στενότερο σημείο του Ελλησπόντου, είναι διάσπαρτα στα νησιά του Αρχιπελάγους αλλά και κατά μήκος των ακτών –αλλά και της ενδοχώρας- του ανατολικού ελλαδικού κορμού, αποτελούν δημιουργία μίας κεραμικής παράδοσης που έδωσε λαϊκά αριστουργήματα τα οποία απαντώνται σε δύο χρονολογικές φάσεις, 1670 με 1800 και 1800/1830 με 1922, οπότε έχουμε μεταφορά της τέχνης στον ελλαδικό χώρο, με τους αναγκαίους μετασχηματισμούς και προσαρμογές από τους μικρασιάτες πρόσφυγες τεχνίτες και τους επιγόνους τους.

Τα κεραμικά του Τσανάκ Καλέ έχουν χρηστικό αλλά και διακοσμητικό χαρακτήρα, πιάτα, κανάτια, καράφες, καπνοδοχεία, επιτραπέζιες λάμπες, που διακρίνονται για το έγχρωμο-ζωγραφικό και ανάγλυφο διάκοσμό τους.

Από τα πιο λιτή και αφαιρετική διακόσμηση των πιάτων με φυτικά σχέδια αλλά και μυθολογικά θέματα, φτάνουμε στα έντονα διακοσμημένα κανάτια όπου κυριαρχούν τα πλούσια χρωματισμένα ανάγλυφα ζωομορφικά και φυτομορφικά στοιχεία, με τον ιδιαίτερο και μοναδικό τους χαρακτήρα.

ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΑ ΚΕΡΑΜΟΥΡΓΗΜΑΤΑ

Η πανάρχαια τέχνη της κεραμοπλαστικής, σε συνδυασμό με την τάση του Νεοκλασικισμού που ήλθε από την Ευρώπη στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος του 19ου αιώνα, παρουσίασε μία ποικιλία από αρχιτεκτονικά διακοσμητικά κεραμικά που αναβίωναν τα κλασικά ρυθμολογικά στοιχεία, προσαρμόζοντάς τα στις νέες απαιτήσεις.

Η προμήθεια πολλών πήλινων διακοσμητικών για τα κτίρια της Πάτρας γινόταν από γνωστά εργαστήρια της Αθήνας, αλλά υπήρχαν και αρκετά ντόπια εργαστήρια τα οποία μαζί με τα τούβλα και τα κεραμίδια κατασκεύαζαν και ακροκέραμα, όπως των Χ. Αγγελόπουλου (Βλατερό), Α. Βαλσαμή (συνοικία Τζίνη), Α. Καπερώνη (Ζαβλάνι), Ηλιόπουλου (Ταμπάχανα) κ.α.

Εγκαίνια

Marina Nechaeva

«Paint it Black»

Ποικίλη Στοά

Εγκαινιάζεται η έκθεση της Marina Nechaeva (MH Fashion/Graphic Design)

με τίτλο «Paint it Black» στην Ποικίλη Στοά.

«MH Fashion/Graphic Design» προτείνει μια συλλογή από φορέματα-γλυπτά δημιουργημένα με ανακυκλώσιμα υλικά καθώς και υλικά εποχής.

Αυτά τα φορέματα αγκαλιάζουν το σώμα και μεταμορφώνονται σε γλυπτά αλλάζοντας την ανθρώπινη φιγούρα κάθε φορά πού φοριούνται. Με αυτόν τον τρόπο παίζοντας με όγκους και αναλογίες γεννιέται μια σειρά από φορέματα – γλυπτά με γεωμετρικές φόρμες και διάθεση φουτουριστική.

Κάθε φόρεμα της συλλογής ΜΗ έχει την ιδιαιτερότητα να είναι δουλεμένο με τις αρχές του χειροποίητου που το καθιστούν με αυτόν τον τρόπο «κομμάτι μοναδικό»!

Εκτός αυτού κάθε φόρεμα μπορεί να γίνει ένα γλυπτό -ένα αντικείμενο design- ένα στοιχείο διακόσμησης.

Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι καλλιτεχνικές στάμπες στο ύφασμα που παρουσιάζονται στην έκθεση. Αυτά τα έργα μπορούν να μεταμορφωθούν ανάλογα με τον χώρο που θα φιλοξενηθούν για να διακοσμήσουν.

«Οι δημιουργίες μου είναι συνειδητά πραγματοποιημένς με υφάσματα vintage, υλικά εκτός παραγωγής και ανακυκλώσιμα. Κάθε δουλειά μου είναι κατασκευασμένη ολοκληρωτικά στο χέρι. Η συλλογή φιλοξενεί κομμάτια μοναδικά. Κάθε κομμάτι είναι ένα πραγματικό γλυπτό, ένα pass-par-tout έξω από το χρόνο για κάθε γυναίκα», δηλωνει η δημιουργός Marina Nekhaeva.

Το soundtrack της της βραδυάς θα επιμεληθεί η παραγωγός του «Mojo Fm» Λίνα Ιντζεγιάννη.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Σάββατο 17/10

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΧΟΡΟΥ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΚΡΟΥΣΤΩΝ

DANSARTE

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ-ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ:

ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΧΟΡΟΥ ΕΩΣ ΤΙΣ 16/10/09:

ΣΤΗ ΣΧΟΛΗΣ DANSARTE

Καρόλου 1 κ’ Όθωνος Αμαλίας, ΤΗΛ.: 2610/272668 – 2610/276404

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ 5-9μμ

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΣΤΟ e-mail: loverdoutatiana@yahoo.gr

ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΚΡΟΥΣΤΩΝ ΕΩΣ ΤΙΣ 15/10/09:

ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΩΔΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ

Αράτου 23, ΤΗΛ.: 2610/271087

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ 10 -2μμ και 5 – 9μμ

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΣΤΟ e-mail: odiopatr@otenet.gr

Το Δημοτικό Ωδείο Πάτρας, σε συνεργασία με τη Σχολή Χορού Dancarte της κ.Τατιάνας Λομβέρδου, διοργανώνει σεμινάριο Αφρικάνικων Κρουστών και Αφρικάνικου Χορού με τίτλο: Η Αφρικάνικη Πολυρυθμία και ο Βιωματικός της Χαρακτήρας

ΗΜΕΡΕΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ: Σάββατο και Κυριακή 17 & 18/10/2009

ΩΡΕΣ:

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΧΟΡΟΥ: Σάββατο: 13.00-16.00, Κυριακή: 11.00-14.00

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΚΡΟΥΣΤΩΝ: Σάββατο – Κυριακή: 17.00-20.00

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ:

Όσοι από τους συμμετέχοντες του σεμιναρίου επιθυμούν θα λάβουν μέρος και στην παρουσίαση που θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 19/10/2009 στις 9.30μμ στην αίθουσα της Σχολής Χορού Dancarte.

Κόστος σεμιναρίου χορού: 50€

Κόστος σεμιναρίου κρουστών: 30€

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ

Η Ομάδα «anasa» διοργανώνει επιμορφωτικό σεμινάριο Αφρικάνικου Χορού και Αφρικάνικων Κρουστών με τίτλο: Η αφρικάνικη πολυρυθμία και ο βιωματικός της χαρακτήρας.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΧΟΡΟΥ:

Η δομή του σεμιναρίου περιλαμβάνει ζέσταμα, διδασκαλία παραδοσιακών βηματισμών και χορών της Αφρικής και χαλάρωμα το οποίο δανείζεται τεχνικές από τη yoga. Κατά τη διάρκεια του μαθήματος δίνεται έμφαση στην αναπόσπαστη σχέση του ρυθμού των κρουστών και των βημάτων του χορού. Στοχεύει στην ευχάριστη και πλήρη γύμναση του σώματος αλλά και στην ανύψωση της ψυχής μέσα από τη δύναμη του ρυθμού των κρουστών.

Οι χοροί της Αφρικής απελευθερώνουν το σώμα αλλά και το συναίσθημα, γιατί χρησιμοποιούν πολύ το στέρνο, περιοχή όπου εγκλωβίζεται η συναισθηματική φόρτιση. Η επαφή των γυμνών πελμάτων με τη γη ανανεώνει την ενέργεια, αποβάλλοντας τις εντάσεις και κάθε τι το αρνητικό, χαρίζοντας ευεξία και ψυχική ισορροπία.

Το σεμινάριο είναι ανοιχτό σε όλους.

Το σεμινάριο συνοδεύει ο Νίκος Πολυχρονίδης και ο Μιχάλης Αφολαυάν στα djembe.

σεμιναριο κρουστων:

Η δομή του σεμιναρίου περιλαμβάνει την εκμάθηση βασικών ρυθμών της Αφρικής και πιο συγκεκριμένα των ρυθμών από τη Γουϊνέα. Οι ρυθμοί αυτοί είναι κατανοητοί και κρίνονται σημαντικοί για την εισαγωγή των συμμετοχόντων σε αυτό που αποκαλείται Αφρικάνικη πολυρυθμία. Στόχος του σεμιναρίου είναι η κατανόηση όχι μόνο των ρυθμών αλλά και της κουλτούρας της αφρικανικής ηπείρου στην οποία η μουσική κατέχει πρωτεύοντα ρόλο.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ

Η παρουσίαση περιλαμβάνει αρχικά μια σύντομη διαλέξη για την αφρικάνικη πολυρυθμία και το βιωματικό της χαρακτήρα αλλά και το αποτέλεσμα των εργαστηρίων τόσο των κρουστών όσο και του χορού. Στο τέλος τα μέλη της ομάδας anasa θα παρουσιάσουν ένα μέρος της δικής τους προσωπικής δουλειάς.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

ΟΜΑΔΑ «ANASA»

Η ομάδα «anasa» έχει ως κύρια πηγή έμπνευσης τον Αφρικάνικο χορό. Αντλεί στοιχεία από τις τελετουργικές παραδόσεις των φυλών της δυτικής Αφρικής συνδυάζοντάς τα με στοιχεία από τις σύγχρονες μουσικές και χορευτικές μορφές έκφρασης.

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο Κνωσσός τον Απρίλιο του 2003 με τη χορογραφία «The Call of the Drum», τον Ιούνιου του 2004 συμμετείχε στο 1rst International Dance Competition, όπου κέρδισε το 1ο βραβείο στην κατηγορία επαγγελματιών σε Ethnic Χορό με τη χορογραφία «Ground Flight «, ενώ το 2005 συμμετείχε σε ποικίλες εκδηλώσεις σεμιναριακού, και όχι μόνο, χαρακτήρα. Το 2006 έλαβε μέρος στο Φεστιβάλ Mama Africa στο Club 22. Από το 2004 πραγματοποιεί συλλογικές εμφανίσεις με τα Κρουστά της Τάκη. (Bios, House of Art)

η δάφνη Ασημακοπούλου είναι απόφοιτος της Κρατικής Σχολής Χορού και πτυχιούχος της σχολής πιάνου του Ωδείου Αθηνών. Σπούδασε στο Laban Center for Movement and Dance του Λονδίνου όπου έλαβε πτυχίο ΜΑ σε Χορό και Χορογραφία, όπως και στο Bryn Mawr College στις ΗΠΑ όπου έλαβε πτυχίο BA σε Μουσική και Χορό.

Στη συνέχεια παρακολούθησε πλήθος σεμιναρίων αφρικάνικου χορού και φοίτησε δίπλα σε σημαντικούς χορευτές του είδους.

Συγκεκριμένα:

στην Αφρική, φοίτησε κοντά στον Youssouf Koumbassa, πρώτο χορευτή του Εθνικού Μπαλέτου της Γουινέας «Ballet Djoliba», και με μέλη του «Ballets Africains»

στη Νέα Υόρκη, με τον Djoniba Mouflet, ιδρυτή του «Ballet D’ Afrique Djoniba», όπου παρακολούθησε σεμινάρια σύγχρονου και Αφρικάνικου χορού στη σχολή Alvin Ailey

στο Παρίσι, το οποίο συνεχίζει να επισκέπτεται κάθε χρόνο, συμμετείχε σε σεμινάρια χορού με τον Georges Momboye και την Germain Agogny, διευθύντρια της ομάδας «Mudra Afrique» της Σενεγάλης

στο Λονδίνο, φοίτησε με την ομάδα Adzido Pan African Dance Company

Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1999 όπου και διδάσκει αφρικάνικο χορό και παραδίδει σεμινάρια. Επίσης, χορεύει, χορογραφεί, παίζει keyboards και αφρικάνικα κρουστά (djembe, dun dun) σε συναυλίες και παραστάσεις.

Το 2003 ιδρύει μαζί με τον Νίκο Πολυχρονίδη την ομάδα «anasa» δίνοντας παραστάσεις σε θέατρα, σχολεία και πνευματικά κέντρα στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στα Ιωάννινα.

Ο Νίκος Πολυχρονίδης ασχολείται με την έρευνα, τη μελέτη και την προβολή των παραδοσιακών ρυθμών της δυτικής Αφρικής. Ξεκίνησε τις σπουδές του στη σχολή «Τα κρουστά της Τάκη» μελετώντας djembe με δάσκαλο τον Λευτέρη Γρηγορίου ενώ ταυτόχρονα μελέτησε μοντέρνα κρουστά στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας με δάσκαλο τον Πέτρο Κούρτη. Συνεχίζει τις σπουδές του στα κλασσικά κρουστά στο Δημοτικό Ωδείο Μοσχάτου. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια με αφρικανούς δασκάλους, και όχι μόνο, από τον Ponda o Brain και τον Drisa Conne όπως και τον Reiner Polak. Ως ερμηνευτής έχει δώσει πλήθος συναυλιών και έχει συμμετάσχει σε πολλά φεστιβάλ με το συγκρότημα Τα Κρουστά της Τάκη. Μαζί με τη Δάφνη Ασημακοπούλου και τον Μιχάλη Αφολαυάν δημιούργησαν την ομάδα «anasa», όπου από την αρχή ανέλαβε το μουσικό της κομμάτι. Από το 2005 διδάσκει αφρικάνικα κρουστά στα Κρουστά της Τάκη.

«Ξαναδιαβάζοντας… συγγραφείς και κείμενα»

Γιώργο Κοτζιούλα

Πολύεδρο, 13.00

Τον Γιώργο Κοτζιούλα παρουσιάζει η επίκ. Καθηγ. Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Αθηνά Βογιατζόγλου το Σάββατο 17 Οκτωβρίου, 100 χρόνια από τη γέννησή του.

Ο κύκλος «ξαναδιαβάζοντας… συγγραφείς και κείμενα», επιστρέφει μετά από επτά χρόνια και είναι αφιερωμένος στους Χρίστο Λάσκαρη και Γιώργη Παυλόπουλο παρουσιάζει είκοσι Έλληνες συγγραφείς του εικοστού αιώνα, σημαντικά λογοτεχνικά κείμενα που προκάλεσαν ζωηρό ενδιαφέρον και όρισαν μικρές ή και μεγαλύτερες αναγνωστικές και καλλιτεχνικές συντροφιές, αλλά σήμερα βρίσκονται στις “παρυφές του ισχύοντος κανόνα”. Ο κύκλος αυτών των εκδηλώσεων εστιάζει σε κείμενα και συγγραφείς που είναι λίγο ή ελάχιστα γνωστά στο ευρύτερο κοινό για να μας θυμίσουν ότι η λογοτεχνία δεν είναι αναγκαστικά αναλώσιμη ύλη, ότι η κριτική μας σκέψη οξύνεται όταν επιστρέφουμε στα αμνημείωτα δραστικά ίχνη του παρελθόντος, ότι η αναγνωστική απόλαυση βαθαίνει και ολοκληρώνεται όταν ξαναδιαβάζουμε…

Άρθρο για τον Κοτζιούλα, με βιογραφικά στοιχεία και αναμνήσεις φίλου του, παρμένο από τον Ριζοσπάστη (1995)

Συγγραφέας, ποιητής και αγωνιστής

Το καλοκαίρι του 1937, τότε που εργαζόμουνα στη διαχείριση του Σανατορίου Πάρνηθας, συνάντησα τον Γιώργο Κοτζιούλα στον ενδιάμεσο δρόμο μεταξύ της εξωτερικής εισόδου του Σανατορίου και της περιοχής «Αγίας Τριάδας».

Ο Κοτζιούλας βάδιζε αργοκίνητα με μια γκλίτσα στο χέρι. Εκείνος δε με πρόσεξε, μα εγώ του φώναξα κι αυτός σταμάτησε. Σφίξαμε τα χέρια μας, με αμοιβαία εγκαρδιότητα. Μου είπε πως πήγαινε εκεί, όπου βρισκόταν ο Σταύρος Τσακίρης, λογοτέχνης κι αυτός, πουλώντας τσιγάρα και διάφορα δροσιστικά αναψυκτικά στους παραθεριστές της Πάρνηθας. Ο Τσακίρης, παρ’ όλη την αναπηρία του, πήρε υπό την προστασία του τον Κοτζιούλα. Κι όπως γράφει ο Δημήτρης Φωτιάδης στα «Ενθυμήματά» του, ο Τσακίρης «πήγαινε κούτσα κούτσα, κρατώντας ραβδί για μπαστούνι. Τ’ όνειρό του ήταν ν’ ανοίξει τυπογραφείο. Κατόρθωσε να το πραγματοποιήσει. Μικρό ημιυπόγειο μαγαζί, με μερικές κάσες στοιχεία. Μοναδικός στοιχειοθέτης ο ίδιος. Τα πρώτα βιβλία που τύπωσε ήταν του Κοτζιούλα». Συνεχίζοντας ο Δ. Φωτιάδης τα βιογραφικά του Γ. Κοτζιούλα σημειώνει: «Ο πατέρας του ήταν ταχυδρόμος και γύριζε και τη βαρυχειμωνιά στ’ άγρια εκείνα βουνά να μοιράσει γράμματα στα χωριά, που είχανε σύντροφο τη στέρηση και τ’ αγρίμια. Η μητέρα του Κοτζιούλα πέθανε όταν ακόμα ο ίδιος ήταν μωρό. Τον μεγάλωσε η βάβω του, η γιαγιά του, που ως το τέλος της ζωής του τη λογάριαζε ιερό πρόσωπο.

***

Σαν ήρθε στην «καταραμένη Αθήνα», όπως την ονόμαζε, τα ‘χασε. Γνώρισε την πείνα, δούλεψε σαν γκαρσόνι και ίσως και λούστρος. Την επιβίωση στην αφιλόξενη πολιτεία δεν τη γύρεψε από τους πλούσιους – ήξερε πως αυτοί έχουνε πορτοφόλι, μα όχι και καρδιά. Ο Κοτζιούλας – βγάζοντας ίσα ίσα το ψωμί του – ζούσε κάνοντας διορθώσεις σε περιοδικά κι εφημερίδες. Γράφτηκε στη φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας και εντυπωσίασε τους καθηγητές του με τις γνώσεις του για την αρχαία ελληνική γλώσσα και τα λατινικά. (…) Μονάχος του, από μια μέθοδο, έμαθε καλά τα γαλλικά. (…) Οι ταλαιπωρίες που είχε περάσει τον έκαναν φθισικό. Τον πήγαν σε σανατόριο στην Πεντέλη. (…) Παραφυστερα, στα χρόνια της κατοχής, παρά την κλονισμένη υγεία του, βγήκε αντάρτης στο βουνό». Ηταν στα 1944.

***

Ο Γ. Κοτζιούλας διηγείται: «(…) Πλησίαζε η 25η Μαρτίου κι οι αντάρτες ετοιμάζονταν για την εθνική γιορτή. (…) Λίγες μέρες πριν απ’ του Ευαγγελισμού οι αντάρτες μου ζήτησαν κάτι. (…) Σκάρωσα στα γρήγορα ένα θεατρικό διάλογο με τρία τέσσερα πρόσωπα, χωρίς δράση σχεδόν. Του έβαλα και τίτλο «Το καινούργιο Εικοσιένα». Οταν έγινε η παράσταση, με άθλιο καιρό σ’ ένα ακατοίκητο αχούρι – σπίτι, σαν αχερώνα, σαν χάνι (…) νόμιζα πως οι θεατές στριμωγμένοι σε κάτι παλιοσάνιδα, άλλοι καθιστοί, άλλοι όρθιοι ανάμεσα σε τσιγάρα και λάμπες που κάπνιζαν, πως δε θα ‘χαν υπομονή να καθίσουν άλλο μέσα εκεί. Κανένας όμως δεν έλεγε να φύγει κι έμειναν όλοι ως το τέλος. Η πρόχειρη εκείνη σκηνή μου είχε κινήσει την προσοχή, με τη γλώσσα, το τοπικό χρώμα κι εγώ δεν ξέρω τι. Απάνω σ’ αυτό ακούω μια φωνή, πολλές φωνές:

– Το συγγραφέα!… Το συγγραφέα!…

Ποιος δαίμονας τους είχε σφυρίξει αυτή τη λέξη στ’ αυτί; Πού ήξεραν οι ορεσίβιοι από πρεμιέρες θεάτρων; (…) Ωστόσο οι φωνές όλο και μεγάλωναν…».

***

Ο Γιώργος Κοτζιούλας γεννήθηκε στα 1909 στο χωριό Πλατανούσα της Αρτας και έζησε ως τα 1956 στην Αθήνα. Βέρος Ηπειρώτης, πίστευε πως η μοίρα του όρισε μια γραμμή ζωής, που άρχιζε από τη βουνοσειρά της Ηπείρου με ύψος 2.393 μέτρων, ονομαστή Τζουμέρκα, και τέλειωνε στην Αθήνα. Καμιά παρέκκλιση από τη γραμμή αυτής της μοίρας του δεν έπρεπε να γίνει. Κι όμως έγινε. Μας το λέει ο ίδιος με στιχουργικό τρόπο σαν ποιητής που ήταν: «Τζουμέρκα – Αθήνα, αυτή ήταν όλη/ που χάραξα, όλη μου η γραμμή. / Κίνησα απέκει μ’ ένα τσόλι, / μου ‘λειψε εδώ και το ψωμί. / Αρχή κακού ήταν που δεν είχα/ κουκούτσι πνεύμα πρακτικό/ τριχιά την έκανα την τρίχα/ της φαντασίας μου υλικό. / Εναν καιρό δεν ήθελα ούτε/ να βλέπω ανθρώπινη θωριά. / Βρέστε του (και μην ακούτε) γυναίκα, έλεγαν στα χωριά. / Αργότερα θα μ’ έχουν βάλει/ με δυο σειρές στο λεξικό. / Θα με ζηλέψουν τότε οι άλλοι, / θα γίνει ντόρος και κακό».

Στο ποίημά του αυτό είχε βάλει τον τίτλο «Αυτοβιογραφία». Ο Γιώργος Κοτζιούλας καλλιέργησε όχι μόνο την ποίηση, μα και την πεζογραφία με κριτικές και με διηγήματα. Γνώστης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, μετάφρασε με δοκιμότητα αρχαίους Ελληνες συγγραφείς. Μετάφρασε επίσης Λατίνους ποιητές, τον Οράτιο, τον Κάτουλο, τον Λουκρήτιο, Ευρωπαίους λυρικούς και πεζογράφους από γαλλικές εκδόσεις Ουγκό, Ντίκενς, Μοπασάν, Ζιδ κ. ά.

***

Με τον Γιώργο Κοτζιούλα είχα συνδεθεί μ’ ένα σφιχτό φιλικό δεσμό. Κι όταν τον είδα και τον συνάντησα στην Πάρνηθα, θυμήθηκα το βιοτικά του βάσανα και την αγλύκαντη ζωή του με την αρρώστια του. Ο Δημήτρης Φωτιάδης στα «Ενθυμήματα» (τ. β. σελ. 123 – 124) αναφέρεται στον «δικαστή, ποιητή και Πρόεδρο της Δημοκρατίας Στασινόπουλο, που γύρεψε να γνωρίσει «τον Γ. Κοτζιούλα, γιατί τον είχαν εντυπωσιάσει τα ποιήματά του» και έγραψε: «Το ένα του παπούτσι ήταν σχισμένο και φαινόταν καθαρά από μέσα το πόδι του. Με κατάπληξη άκουσα την απάντηση πως δεν ήθελε θέση, για να μη θάψει το ταλέντό του σ’ ένα γραφείο και ότι προτιμούσε να παλέψει σκληρά, αλλά να ‘χει καιρό ελεύθερο να γράφει ποιήματα… Εκείνο που θυμάμαι είναι ότι κάθε βράδυ έτρωγε μόνο ένα μαρούλι και κοιμόταν μια χαρά»…

Ν. Α. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

Βιβλιοπαρουσίαση

Λιάνα Βραχλιώτη

«Ιστορίες γένους θηλυκού»

Βυζαντινό, 19.30

Στην αίθουσα εκδηλώσεων του ξενοδοχείου «Βυζαντινό» το μυθιστόρημα της Κερκυραίας συγγραφέως Λιάνας Βραχλιώτη, με τίτλο «Ιστορίες γένους θηλυκού». Συνδιοργανωτές της εκδήλωσης είναι ο σύλλογος Κερκυραίων της Πάτρας και το βιβλιοπωλείο «Παπασωτηρίου». Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Μάγδα Σγουρού και ο Μίλτος Βασιλείου, ενώ η εκδήλωση πλαισώνεται από το Γυναικείο Κερκυραϊκό Φωνητικό Συγκρότημα.

Τη Λιάνα Βραχλιώτη ως συγγραφέα τη γνωρίσαμε το 2002, όταν με «μπλε ποδιά και άσπρη κορδέλα» ήρθε απροσδόκητα να μας ξυπνήσει εφηβικές μνήμες, να ζωντανέψει εικόνες μιας άλλης Κέρκυρας και με μια βιωματική εμπειρία  να μας θυμίσει πόσο τελικά το στίγμα μιας εποχής [73-75] άφησε έντονο αποτύπωμα στη δική μας γενιά.

Το 2006 το βιωματικό στοιχείο υποχωρεί και αφήνει χώρο να ανασάνει η μυθοπλασία. Αρχίζοντας το ταξίδι της από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη η ηρωίδα της, το Μαρουλάκι, δηλώνει πεισματικά «εγώ δε θα κλάψω», έστω κι αν βλέπει τη ζωή της να κυλάει ερήμην της, αφήνοντας την αμέτοχη στα δρώμενα της. Το Μαρουλάκι έφυγε από το νησί- αόριστα- στις αρχές του 60 και λίγα χρόνια αργότερα επέστρεψε σε αυτό. Ξέρουμε πως μπορεί να μην αναφέρεται ρητά, ότι κάπου λέει κάτι για Κυκλάδες, όμως το νησί είναι η Κέρκυρα. Η αποσιώπηση αυτή μας  οδηγεί σε μια επιτρεπτή γενίκευση: σε αυτό το χρόνο, σ’ οποιοδήποτε ελληνικό –φτωχό, άγονο και χωρίς οικονομικής ανάπτυξης προοπτικές νησί θα μπορούσε να ξετυλιχτεί ο μύθος.

Και το Νοέμβρη του 2008 τα μεγάλα βιβλιοπωλεία της Αθήνας [Ιανός, Ελευθερουδάκης κ.α.] γεμίζουν Κέρκυρα και προτείνουν Ιστορίες γένους θηλυκού.

Με τις ιστορίες, η συγγραφέας επιστρέφει στην Κέρκυρα και περνάει στη δεκαετία του 90. Επειδή η Κέρκυρα είναι και αυτή γένους θηλυκού και θα πει και τη δική της ιστορία, θα ξετυλίξει όλη της τη ματαιοδοξία, τη φιλαρέσκεια, την κοκεταρία και τη φιλοχρηματία της. Ύπουλα και μεθοδικά θα διαβρώσει τη ζωή της Έλενας, θα κατευθύνει τη ζωή της Φρίντας, θα αλλάξει τη ζωή της Καίτης, θα αναδείξει τα αδιέξοδα της Μαριάνας θα αγκαλιάσει την καθημερινή πάλη της Φαίδρας.

Θα σταθεί η Κέρκυρα ως τραγική ηρωίδα άλλου τύπου που δεν αντιπαλεύει, αλλά αποδέχεται τη μοίρα της παθητικά εξ αιτίας του βιασμού που υπέστη από την αχόρταγη τουριστική βιομηχανία.

Τυχαία ,μέσα από αδόκητα γεγονότα, οι ηρωίδες θα αναγνωρίσουν την Κέρκυρα ως πρωταγωνίστρια στους πολλαπλούς ρόλους της δικής τους ζωής.

Μια τρομοκρατική επίθεση και ένα οικονομικό πακέτο διακοπών ευθύνονται για τον ερχομό της Φρίντας στην Κέρκυρα. Ένα ηλιακό έγκαυμα για τη γνωριμία της με το νεαρό γιατρό, τον Αλέξανδρο και την εγκατάσταση της στο νησί, που η Φρίντα θα εγκαταλείψει μετά λίγα χρόνια. Θα πάρει από το χέρι την κόρη της και στις αποσκευές της πίκρα, ματαίωση, κενότητα, υποκρισία, προδοσία.

Ίσως αν η αδελφή της Καίτης είχε επιλέξει κάποιον άλλο προορισμό, αν είχε θελήσει κάπου αλλού να στεγάσει τα όνειρα της, ίσως η Καίτη να μην είχε βρεθεί στην Κέρκυρα.

Συγκυριακά λοιπόν  και η Καίτη έρχεται από την Αλβανία, αφήνοντας προσωρινά πίσω τα παιδιά της ως οικονομική μετανάστρια στο νησί – αποφασισμένη να κυνηγήσει το μέλλον, να γνωρίσει τη ζωή που έλεγαν πως υπάρχει  και αυτή ποτέ μέχρι τότε δεν είχε συναντήσει.

Η Μαριάνα θα επιστρέψει στην Κέρκυρα διακόπτοντας τις σπουδές της στην Αθήνα εξ αιτίας ενός θανάτου, θα παραμείνει, γιατί απρόσμενες οικογενειακές εξελίξεις θα υφάνουν τον ιστό της προσωπικής της παγίδευσης. Και σιγά – σιγά, αργά επώδυνα θα βυθιστεί σε ένα τέλμα χωρίς προοπτική εξόδου. Ακμή και παρακμή χωρίς επιστροφή, μοναξιά και αδιέξοδες καταστάσεις, βύθισμα και αδυναμία αντιμετώπισης της ίδιας της ζωής θα την οδηγήσουν στην τελική της επιλογή, την παραίτηση, τη φυγή.

Η Λένη πήγε σχολείο, γιατί δεν άντεχε το μάζεμα της ελιάς και τη φωνή της μάνας. Πήγε αγγλικά, γιατί δεν άντεχε να μην καταλαβαίνει  τους νέους γλωσσικούς κώδικες που κάποιος tour operator έφερε στο χωριό της. Έγινε Έλενα για να παντρευτεί  το μεγαλοξενοδόχο ιδιοκτήτη του πολυτελούς συγκροτήματος [πάλι στο χωριό της, που σαν άλλη μαντάμ  Σουσού  φτιασιδώνεται και σνομπάρει τους πτωχούς] και για να καλύψει την απόσταση που τη χώριζε από τους επαγγελματικούς  και φιλικούς κύκλους του άντρα της. Και ως Έλενα εισέπραξε το τίμημα  της υπεροψίας της, της μωροφιλοδοξίας, της υπερφίαλης εγωπάθειας, της υποκρισίας, της ίντριγκας , της υφέρπουσας δολοπλοκίας της. Εγκλωβισμένη πιάστηκε στις ξόβεργες των μηχανορραφιών της. Η Έλενα στην Κέρκυρα. Η Έλενα και η Κέρκυρα. Δυο πανομοιότυπες πορείες γένους θηλυκού.

Και η Φαίδρα. Μένει στην Κέρκυρα. Βιώνει την καθημερινότητα της. Παρακολουθεί τις αλλαγές στη ζωή της: Πρώτα σαν θεατής, αποστασιοποιημένη. Μα κάποια στιγμή παύει να είναι ενεργούμενη, συνειδητοποιεί ότι την κατευθύνουν οι καταστάσεις αντί να τις κατευθύνει αυτή, βγαίνει από τα νεφελώματα της, παύει να εθελοτυφλεί και αγωνίζεται για να ισορροπήσει τη ζωή της , που την οριοθετούν οι δικές της ιστορίες γένους θηλυκού, η φιλία, η αγάπη, η οικογένεια, η μητρότητα, η ευσυνειδησία, η δοτικότητα και η βουλιμία όταν η συναισθηματική φόρτιση ξεπερνάει τα όρια.

Πέντε γυναικεία πρόσωπα λοιπόν , φαινομενικά πέντε ανεξάρτητες ιστορίες, που όμως σπονδυλωτά θα συγκλίνουν και θα ακουμπήσουν την ψυχή τους στην Κέρκυρα, που άλλοτε θα  τα αγκαλιάσει ως μάνα στοργική , άλλοτε ως μάνα σκληρή θα τα αποδιώξει.

Με τις ιστορίες γένους θηλυκού η συγγραφέας εγκαταλείπει την ευθύγραμμη αφήγηση. Οι ιστορίες γράφονται σε τρίτο πρόσωπο ετεροδιηγητικά, αφού η Λιάνα δεν έχει ως αφηγήτρια συμμετοχή σε όσα διηγείται. Οι πρόσθετες πληροφορίες, οι διευκρινίσεις, δίνονται μέσα από τις αναχρονίες, τις παραβιάσεις στη φυσική σειρά των γεγονότων είτε με τη μορφή των αναδρομών είτε των αναλήψεων. Οι ηρωίδες θυμούνται, οι ηρωίδες προσπερνούν καταστάσεις  και δίνουν με τη συγκεκριμένη επιτάχυνση πιο γρήγορο ρυθμό στην αφήγηση, οι ηρωίδες στέκονται στη λεπτομέρεια της περιγραφής  του τοπίου επιβραδύνοντας το ρυθμό, οι ηρωίδες στρέφονται γύρω από προβληματισμούς και σκέψεις τόσο, όσο χρειάζεται για τον προϊδεασμό του αναγνώστη.

Έτσι τα περιστατικά της αφήγησης που παρουσιάζονται με φορά από το παρόν στο παρελθόν και επιστροφή στο παρόν, αν και αρχικά δίνουν την εντύπωση ότι δε σχετίζονται μεταξύ τους –τουλάχιστον όχι ιδιαίτερα– στην πραγματικότητα όμως είναι γεγονότα απόλυτα συνδεδεμένα γι΄ αυτό και οι πρόσφατες αφηγήσεις ανακαλούν στη μνήμη τις προηγούμενες και ολοκληρώνουν τον άξονα καθιστώντας τον συμπαγή και στέρεο.

Το έργο της Λιάνας Βραχλιώτη κρατάει μια χρυσή ισορροπία ανάμεσα σε περιεχόμενο και μορφή, ανάμεσα σε αλήθεια και φαντασία. Η ζωή που απεικονίζεται στο έργο, τα πρόσωπα που διαγράφονται, αναφέρονται σε ορισμένες αξίες, δεν αιωρούνται στο κενό. Και όλα αυτά είναι η ζωή. Τα υπόλοιπα είναι τέχνη. Άρα ο μύθος και η πλοκή μόνα τους αποτελούν ιδιωτική υπόθεση, προσωπική, υποκειμενική, εξωκοινωνική. Χρειάζεται η τεχνική για να απλωθεί ο μύθος, να γίνει ανοικτός, ελεύθερος, δυναμικός. Γιατί τότε μόνο θα αποτελέσει το έργο όργανο επικοινωνίας ανθρώπινης, θα γίνει μέσο γνωριμίας. Έρχεται λοιπόν η τεχνική να σταθεί πλάι στο μύθο, ώστε ο μυθιστοριογράφος να πετύχει τη συνομιλία του αναγνώστη με τον άνθρωπο, σπάζοντας τα φράγματα της ψυχής και χαράζοντας δρόμους για την κατανόηση της ανθρώπινης ύπαρξης και των αναζητήσεων για τη δικαίωση της.

Το μυθιστόρημα μας μαθαίνει να ζούμε με τους άλλους στο χώρο και στο χρόνο,στην ιστορία και στην πολιτεία, στην κοινωνία και την εποχή

Και ναι, με τις ηρωίδες του βιβλίου επικοινωνήσαμε. Άλλοτε εκφράζοντας τη συμπαράσταση, άλλοτε την κατανόηση, άλλοτε το θυμό ή την αποστροφή μας, μα πιο συχνά επικοινωνούμε βιωματικά. Γιατί πλάι στη Φρίντα, τη Φαίδρα, την Καίτη, την Έλενα ή τη Μαριάνα βάζουμε κομμάτια της δικής μας ζωής, λες κι έχουμε μια κοινή αποστολή που υπερβαίνει το άτομο.

Αυτά βέβαια δίνονται στον αναγνώστη εξαιτίας της έμφυτης και διαρκώς εξελισσόμενης αφηγηματικής ικανότητας της Λιάνας που διευκολύνει την εξομολόγηση και την έκφραση –όπως βλέπουμε – όχι μόνο των βιωμένων περιστατικών.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το έργο της Λιάνας είναι μια απλή και παθητική αντανάκλαση πραγμάτων. Ούτε ότι η μυθιστοριογράφος ανέπτυξε όλες της τις δυνάμεις για να «αποκοινωνικοποιηθεί». Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Αφού ο λόγος είναι όργανο προσωποποιημένο από τη συγγραφέα για κάποιο σκοπό. Αφού η πραγματικότητα, η μυθοπλασία  και η πληροφορία φωτογραφίζεται, αποκαλύπτεται, ενυπάρχει στις λέξεις. Όλα είναι λόγος. Και όλα θα είναι παραπλανητικά αν καταδειχθούν με τη γλώσσα και δεν αναδείξουν ταπεινά και περήφανα τον κόσμο της γλώσσας.

Έτσι στις ιστορίες ο μικρο-περίοδος, κοφτός, ζωντανός λόγος αναδεικνύει την εποχή, το ήθος  και την οπτική προσέγγισης των πραγμάτων, ζωγραφίζει το χθες, κινηματογραφεί το σήμερα και πείθει τον αναγνώστη  τους να συμμετέχει ενεργητικά σε ένα έργο ευχάριστο, δροσερό με απρόσμενες ανατροπές.

Το ταξίδι  στην Κέρκυρα και η ψηλάφηση του χάρτη της ζωής των ηρώων γίνεται στις ιστορίες με μέσο την απλή φροντισμένη καθομιλουμένη γλώσσα με έντονα στοιχεία προφορικότητας, όπου όμως οι διάλογοι το απαιτούν χρησιμοποιούνται ιδιωματικές Κερκυραϊκές εκφράσεις, πληροφορίες λαογραφικό που ενδιαφέροντος αλλά και αποκάλυψη των συναισθηματικών σχέσεων βασικών ηρώων.

Το ύφος είναι απλό, άμεσο, αβίαστο, ειρωνικό [όταν ετοιμάζει κάποια ηρωίδα τον αυτοσαρκασμό της], ρεαλιστικά λιτό στις περιγραφές της πόλης της  Κέρκυρας, με λυρική νοσταλγική διάθεση στις περιγραφές της εξοχής, σε κανένα όμως σημείο κραυγαλέο και εξεζητημένο.

Ημερίδα – Εορταστική εκδήλωση

«Ημέρες Γηριατρικής»

Συνεδριακό ΑΕΙ, 17.30

Διοργανώνεται από την Γηριατρική & Γεροντολογική Εταιρεία Ν/Δ Ελλάδος, με αφορμή τη συμπλήρωση 10 χρόνων από την ίδρυση της Εταιρείας. Η εκδήλωση περιλαμβάνει 2 θεματικές ενότητες: «Πτώσεις» και «Ψυχική και σωματική υγεία των ηλικιωμένων», ενώ θα ακολουθήσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα από τη Χορωδία του Πανεπιστημίου Πατρών και δεξίωση. Ώρα έναρξης: 17.30. Τηλέφωνο επικοινωνίας: 2610-439090.

Παράσταση

χοροθέατρο Νταλίκα

«Ευγενείς Αποδράσεις»

Λιθογραφείον, 21.30

Η παράσταση «Ευγενείς Αποδράσεις» από το χοροθέατρο Νταλίκα παρουσιάζεται στο «Λιθογραφείον» το Σάββατο και την Κυριακή 17 και 18 Οκτωβρίου.

Οι «Ευγενείς Αποδράσεις» ασχολούνται με το θέμα της ανάγκης για αγάπη και συντροφικότητα σε έναν κόσμο όπου οι περισσότεροι από εμάς φοβούνται ή ακόμη ντρέπονται να αποδεχτούν το γεγονός ότι η απώλεια τέτοιων συναισθημάτων μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε απόγνωση. Κι αυτό γιατί πρώτο, πριν από όλα έρχεται το εγώ.
Στην προσπάθεια να υπογραμμίσουμε την σπουδαιότητα των αναγκών αυτών στην ζωή μας, χρησιμοποιήσαμε ως καμβά το περιβάλλον δύο άστεγων οι οποίοι καταφέρνουν να υπερπηδήσουν τον καθημερινό τους αγώνα για επιβίωση και να επικεντρωθούν στην χαρά και την απόλαυση μιας φιλικής σχέσης αλλά και στις λίγες στιγμές στη ζωή που βιώνει κανείς το αίσθημα της ολοκλήρωσης.

Η παράσταση πρωτοπαρουσιάστηκε στο 7ο Φεστιβάλ χορού του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων στην Αθήνα τον Ιούνιο του 2008 και επαναλήφθηκε το Δεκέμβριο στο θέατρο Δίπυλον. Τον Απρίλιο του 2009 κατόπιν προσκλήσεως του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας παρουσιάστηκε στην Καβάλα και στο 12ο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Χορού της Κύπρου εκπροσωπώντας την Ελλάδα. Από το Φθινόπωρο συνεχίζεται η περιοδεία του έργου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το χοροθέατρο Νταλίκα έχει επιχορηγηθεί από το Ε.ΚΕ.ΘΕ.Χ του Υπουργείου Πολιτισμού για την παραγωγή και περιοδεία του έργου (2007-2009).

Σύλληψη/ Σκηνοθεσία: Β. Γιαννακοπούλου, Τ. Παλαιορούτας, Σ. Πατιερίδης, Φ. Φουρούλη

Χορογραφία/ Ερμηνεία: Βάσω Γιαννακοπούλου, Φαίδρα Φουρούλη

Δραματουργία: Σίμος Πατιερίδης

Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

Mουσική: The Books, Sigur Ross, Devendra Banhart

Πρωτότυπη Μουσική Σύνθεση \Μοντάζ ήχου: Μιχάλης Μελετέας

Σκηνικά: Δημήτρης Νασιάκος

Κοστούμια: Δέσποινα Μακαρούνη

Φωτογραφίες: Χ. Γεωργιάδου, Δ. Νασιάκος, Π. Χαλκιάς

Παραγωγή: Χοροθέατρο Νταλίκα 2008

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Βάσω Γιαννακοπούλου – Τάσος Παλαιορούτας

Κυριακή 18/10

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΧΟΡΟΥ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΚΡΟΥΣΤΩΝ

DANSARTE

Μουσικοχορευτική εκδήλωση

«Παραδοσιακά ακούσματα και Χορογραφήματα της Θράκης και της Πόλης – Τιμή στον Χρόνη Αηδονίδη»

Συνεδριακό ΑΕΙ 20.30.

Ο Χορευτικός Όμιλος Προσωπικού του πανεπιστημίου διοργανώνει τη μουσικοχορευτική εκδήλωση «Παραδοσιακά ακούσματα και Χορογραφήματα της Θράκης και της Πόλης – Τιμή στον Χρόνη Αηδονίδη» που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 18 Οκτωβρίου στις 8.30 μ.μ., στο μεγάλο αμφιθέατρο του Συνεδριακού και Πολιτιστικού Κέντρου του Πανεπιστημίου Πατρών. Στην εκδήλωση όπου συμμετέχει δεκαμελής παραδοσιακή ορχήστρα, θα τραγουδήσει και θα τιμηθεί από το Πανεπιστήμιο Πατρών ο καταξιωμένος θρακιώτης ερμηνευτής Χρόνης Αηδονίδης.

Θα συμμετάσχουν περισσότεροι από 110 χορευτές (φοιτητές, φοιτήτριες, εργαζόμενοι, παιδιά εργαζομένων) συνοδεία παραδοσιακών οργανοπαικτών και τραγουδιστών. Εκτός του Χρόνη Αηδονίδη, θα είναι μαζί και η μόνιμη συνεργάτιδά του Νεκταρία Καραντζή στο τραγούδι, ο Χρήστος Τσιαμούλης στο ούτι και στο τραγούδι, ο Γιώργος Κωτσίνης στο κλαρίνο, ο Κυριάκος Γκουβέντας στο βιολί, ο Σωκράτης Σινόπουλος στην Πολίτικη λύρα, ο Παναγιώτης Δημητρακόπουλος στο κανονάκι, ο Βασίλης Σμάνης στο λαούτο και ο Βασίλης Γαλάνης στα κρουστά.

Θα  ακουστούν μουσικές και τραγούδια και θα παρουσιαστούν χοροί από τη Δυτική Θράκη αλλά και των Ελλήνων προσφύγων της Βόρειας και  Ανατολικής Θράκης, της Πόλης, της Προποντίδας και των βόρειων παραλίων της Μικράς Ασίας, ενώ θα προβληθεί οπτικοακουστικό υλικό-αφιέρωμα στον κ. Αηδονίδη.

Η εκδήλωση θα μεταδοθεί απευθείας από την ΕΡΑ Πάτρας. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

(Υπενθυμίζουμε ότι η παραπάνω εκδήλωση είχε αρχικά προγραμματιστεί για τον περασμένο Μάιο, αλλά λόγω αδόκητου συμβάντος του κ. Αηδονίδη, είχε τότε αναβληθεί).

Θα  ακουστούν μουσικές και τραγούδια και θα παρουσιαστούν χοροί από τη Δυτική Θράκη αλλά και των Ελλήνων προσφύγων της Βόρειας και  Ανατολικής Θράκης, της Πόλης, της Προποντίδας και των βόρειων παραλίων της Μικράς Ασίας. Θα προβληθεί επίσης οπτικοακουστικό υλικό-αφιέρωμα στον κ. Αηδονίδη.

Η είσοδος θα είναι  ελεύθερη.

Παράσταση

χοροθέατρο Νταλίκα

«Ευγενείς Αποδράσεις»

Λιθογραφείον, 21.30

Δευτέρα 19/10

Βιβλιοπαρουσίαση

«Το λευκό λουλούδι του Σουλτάνου»

Το βιβλίο «Το λευκό λουλούδι του Σουλτάνου» της Ντιάνας Αθανασοπούλου θα παρουσιαστεί τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου στις 7.30 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου. Η συγγραφέας θα συνομιλήσει με τους αναγνώστες της και θα υπογράψει τα βιβλία της. Στην εκδήλωση θα παραστούν και θα προλογίσουν η δημοτική σύμβουλος – Πρόξενος Φιλιππίνων ε.τ. Τασία Μανωλοπούλου και ο Αντινομάρχης Παιδείας – Πολιτισμού- Νεολαίας Γιάννης Ταπεινός. Στο πιάνο: Βερόνα. Μετά την εκδήλωση θ΄ακολουθήσει μπουφές.
Η Ντιάνα Αθανασοπούλου γεννήθηκε, ζει και δημιουργεί στην Πάτρα.
Από νεαρή ηλικία εξέφραζε τις ανησυχίες της πιάνοντας πινέλα, τέμπερες, κάρβουνο ακόμα και μαρκαδόρους. Ιδιαίτερη αδυναμία της οι προσωπογραφίες.
Αυτοδίδακτη, ρέοντας στις φλέβες της η καλλιτεχνική δημιουργία. Ζωγράφος, συγγραφέας, ποιήτρια και δεινή αναγνώστρια μυθιστορημάτων. Δημοσιογράφος, έχει εργαστεί κατά καιρούς στην έντυπη αλλά και ηλεκτρονική δημοσιογραφία της πόλης της.

Βράβευση

«Η μεγάλη στιγμή για την Παιδεία»

Συνεδριακό ΑΕΙ, 18.00

Διοργανώνεται από την Τράπεζα EFG Eurobank Ergasias, σε συνεργασία με το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Είναι ένα πρόγραμμα το οποίο συνεχίζεται για έκτη χρονιά, όπου κάθε χρόνο ο/η πρώτος/η απόφοιτος/η κάθε Λυκείου της Ελλάδας τιμάται σε ειδική τελετή βράβευσης για την πρόοδο και την προσωπική του επιτυχία. Στη συγκεκριμένη εκδήλωση θα τιμηθούν οι απόφοιτοι των Λυκείων των νομών Αχαΐας, Κεφαλληνίας-Ιθάκης, Ζακύνθου και Αιτωλοακαρνανίας. Ώρα έναρξης: 18.00. Πληροφορίες στο τηλ.: 210-6896176.

Κινηματογραφική Λέσχη

«Η πτώση της Λόλα Μοντές»,

Μαξ Οφίλς

Ster Cinemas (αιθ. 2), 20.00 & 22.30

Τετάρτη 21/10

Αφιέρωμα

Δ.Ν.Μαρωνίτης

«Ομήρου Ιλιάς»

Πολύεδρο

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η τιμητική εκδήλωση για τα 80 χρόνια του Δ.Ν.Μαρωνίτη η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου, ενώ την επομένη θα γίνει και η παρουσίαση της «Ιλιάδος».

Η ολοκλήρωση της μετάφρασης ενός σκληρού και ακατάδεκτου ομηρικού έπους
του Δ. Ν. ΜΑΡΩΝΙΤΗ | Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009 (Το Βήμα)
Κομμένες φράσεις από τον τόμο Ομήρου Ιλιάς, Ραψωδίες Α-Μ,Μετάφραση – Επιλεγόμενα Δ.Ν.Μαρωνίτης ,που κυκλοφορεί ήδη στις εκδόσεις Άγρα. Από εκεί και η φράση «πάνω νερά» στον τίτλο αυτής της σελίδας,που είναι κλεμμένη,μέσω Σαββίδη,από τα Τρία Κρυφά Ποιήματα (Θερινό Ηλιοστάσι, Θ’) του Γιώργου Σεφέρη.Αποτυπωμένος στους επόμενους στίχους κάπως προκλητικά: Όμως να λάμνεις στον σκοτεινό ποταμό/ πάνω νερά/ να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο/ στα τυφλά,πεισματάρης . Που πάει να πει στη δική μας περίπτωση: γυρεύοντας την προηγούμενη Ιλιάδα μετά την επόμενη Οδύσσεια. Γιατί και πώς,είναι μεγάλη ιστορία,που δεν έχει θέση εδώ. Ας πούμε ότι η συντελεσμένη μετάφραση του δεύτερου έπους έγινε μάθημα για την ασυντέλεστη ακόμη μετάφραση του πρώτου,που έφτασε ωστόσο στη μέση του δρόμου, προσβλέποντας στο τέρμα του.Τα δύο πάντως κορυφαία έπη της αρχαϊκής επικής ποίησης (είτε συνθεμένα από τον ίδιο ποιητή είτε όχι,όπως το ήθελαν οι αλεξανδρινοί χωρίζοντες) έχουν εντυπωσιακές ομοιότητες μεταξύ τους αλλά και βαθιές διαφορές. Και εδώ βρίσκεται ο κόμπος της ιλιαδικής μετάφρασης,που πρέπει να τα βγάλει πέρα και με τις πρώτες και με τις δεύτερες. Επιμένοντας περισσότερο στις διαφορές,θυμίζω ότι η Ιλιάδα είναι έπος πολεμικό: δραματοποιεί, ανατέμνει και συμπυκνώνει τον δεκάχρονο τρωικό πόλεμο σε τετραήμερο ιλιαδικό πόλεμο που καταλήγει σε ισόπαλη τραγωδία: ο θάνατος του Πατρόκλου ισοφαρίζεται με τον θάνατο του Έκτορα.
Γενικότερα: η Ιλιάδα είναι έπος σκληρό και ακατάδεχτο· δεν σαγηνεύει τον ακροατή, όπως η αγαπησιάρα Οδύσσεια, με διηγήσεις απολόγους,που ακούγονται στο πλαίσιο ενός μεταπολεμικού νόστου,όταν ο μεγάλος κίνδυνος έχει περάσει.Τόσα φτάνουν προς το παρόν.Τα υπόλοιπα ανήκουν στην προθυμία και στην κρίση του ακροατή-αναγνώστη.

1. Παραβατικό προοίμιο (Α 1-7)
Τον άγριο θυμό, θεά, τραγούδησε του Αχιλλέα, γιου του Πηλέα, ολέθριο θυμό, που τόσα πάθη φόρτωσε στους Αχαιούς, τόσες γενναίες ψυχές κατέβασε στον Άδη ηρώων ψυχές, κι άφησε λεία στα σκυλιά τα σώματά τους, στα λαίμαργα όρνια, έτσι που συντελέστηκε η βουλή του Δία, αφότου μεταξύ τους χώρισαν και πήραν να διχογνωμούν του Ατρέα ο γιος, ο πρώτος του στρατού, κι ο θείος Αχιλλέας.
2. Απόλλων τιμωρός: λοιμός (Α 43-520)
Πατώντας τις κορφές του Ολύμπου, πήρε να κατεβαίνει χολωμένος, με τόξο και κλειστή φαρέτρα στους ώμους κρεμασμένα, τα βέλη μεταξύ τους να χτυπούν. Κι όπως κινούσε οργίλος ο θεός, φάνηκε σαν τη μαύρη νύχτα σκοτεινός.
Έπειτα πήρε θέση από τα πλοία απόμακρα κι άρχισε να τοξεύει- τρομαχτική η κλαγγή του αργυρού τόξου ακούστηκε.
Πρώτα τις μούλες τόξεψε, τα γρήγορα μετά σκυλιά, τέλος επάνω τους τα αιχμηρά του βέλη ρίχνει-τους εξόντωνε.
Φλόγιζαν οι φωτιές με τους νεκρούς αδιάκοπα.
3. Ιλιαδικός πόλεμος
α) Συμβολή των αντιπάλων (Δ 446-451)
Όταν οι δυο στρατοί συνέπεσαν στον ίδιο χώρο, συνέβαλαν σκουτάρια, δόρατα και τις ανάσες τους πολεμιστές χάλκινους θώρακες ντυμένοι.
Κι όταν συγκρούστηκαν οι αφαλωτές ασπίδες, ακούστηκε ορυμαγδός ανήκουστος· αχώριστοι οι αλαλαγμοί κι οι στεναγμοί όσων τον όλεθρο σκορπούσαν κι εκείνων που στον όλεθρο γλιστρούσαν, καθώς το αίμα τους πλημμύριζε τη γη.
β) Σύμπτωση των αντιπάλων (Δ 539-544)
Με τέτοια πλούσια σοδειά της μάχης, παράπονο κανείς δεν θα ΄χε. Φτάνει να το μπορούσε να ’ναι εκεί. Αλάβωτος απ΄ τον χαλκό, να τριγυρνά απρόσβλητος στη μέση· από το χέρι του να τον κρατεί προστάτης του η Αθηνά Παλλάδα, και κάθε φονική βολή μακριά του να τη διώχνει.
Γιατί τη μέρα εκείνη Τρώες αρίθμητοι κι ισάριθμοι Αχαιοί, πεσμένοι πίστομα πάνω στη σκόνη, έγιναν αξεχώριστοι στο πλάι ο ένας του αλλουνού, τυμπανισμένοι.
γ) Ο πιο συμπαθής νεκρός (Δ 473-489)
Τότε ξεχώρισε και σκότωσε ο Τελαμώνιος Αίας του Ανθεμίωνα τον γιο, παλικαράκι ανύπαντρο.
Τον είπαν Σιμοείσιο, γιατί στις όχθες του Σιμόη η μάνα του τον γέννησε, από την Ίδη κατεβαίνοντας, όπου μαζί με τους γονείς της πήγε να δει τα πρόβατά τους.
Όμως ο γιος δεν πρόλαβε να ανταποδώσει στους δικούς του τα τροφεία· τόσο νωρίς του κόπηκε το νήμα της ζωής, τον δάμασε το δόρυ του μεγαλόψυχου Αίαντα.
Καθώς το παλικάρι προπορεύτηκε, τον σημαδεύει και τον βρίσκει στο δεξί βυζί· χάλκινο το κοντάρι, περνώντας απ΄ τον ώμο, βγήκε αντίκρυ.
Κι όπως κυλίστηκε στο σκονισμένο χώμα, έμοιασε με μια σκούρα λεύκα, πλάι σε μεγάλο βάλτο φυτρωμένη, ψηλόλιγνη, σε υγρό λιβάδι, με τα κλαδιά να στεφανώνουν μόνον την κορφή της· αμαξομάστορης την είδε, και με το μαύρο του πελέκι την τσεκούρωσε, να την λυγίσει σε τροχόγυρο για το περίλαμπρο άρμα του, κι αυτή πεσμένη τώρα στου ποταμού την όχθη αποξηραίνεται· όμοια τον Σιμοείσιο, βλαστάρι του Ανθεμίωνα, ο θείος Αίας τον κλάδεψε και τον γυμνώνει.
4. Γλαύκος προς Διομήδη: περί γενεής (Ζ 144-149)
Μεγάθυμε γιε του Τυδέα, τι με ρωτάς για τη γενιά μου;
Όπως των φύλλων η γενιά, τέτοια και των ανθρώπων η φυλή· τα φύλλα, άλλα τα ρίχνει ο άνεμος στη γη, άλλα φυτρώνουν όμως στο φουντωμένο δάσος, σαν φτάσει η εποχή της άνοιξης.
Έτσι και των ανθρώπων η φυλή, ανθίζει η μια γενιά, φυλλορροεί η άλλη και μαραίνεται.
5. Έκτορος και Ανδρομάχης ομιλία
α) Η συνάντηση (Ζ 390-406)
Την οικονόμο ακούγοντας, άφησε πίσω του το αρχοντικό ο Έκτορας, και βιαστικός πήρε ξανά την ίδια οδό και τους καλοστρωμένους δρόμους, ώσπου, διαβαίνοντας την τειχισμένη πόλη, στις πύλες έφτασε που λέγονται Σκαιές, απ΄ όπου κι έμελλε να βγει στον κάμπο του πολέμου.
Κι εκεί την είδε· να τρέχει προς το μέρος του πολύδωρη η Ανδρομάχη, η θυγατέρα του Ηετίωνα, που άλλοτε κατοικούσε στη δασωμένη Πλάκο, στη Θήβα, στα ριζά της Πλάκου, όπου βασίλευε στους Κίλικες- αυτού η κόρη ήταν δοσμένη στον χαλκοφορεμένο Εκτορα.
Εκεί τον συναπάντησε-στο πλάι η παραμάνα με το αθώο παιδί στην αγκαλιά, νήπιο ακόμη, τον ακριβό της Εκτορίδη, σαν άστρο λάμποντας.
Ο Έκτορας τον έλεγε Σκαμάνδριο, οι άλλοι όμως Αστυάνακτα, γιατί ο πατέρας του ήταν εκείνος που κρατούσε της Τροίας το κάστρο.
Βλέποντας ο πατέρας το παιδί, αμίλητος του χαμογέλασε, οπότε η Ανδρομάχη βουρκωμένη πλησιάζει, δένει το χέρι της στο χέρι του κι είπε μιλώντας.
β) Ο χωρισμός (Ζ 482-489)
Τέλειωσε, κι έδωσε τον γιο του στα χέρια της αγαπημένης του γυναίκας· τον υποδέχτηκε εκείνη στον μυρωμένο κόρφο της με δακρυσμένο γέλιο. Την είδε ο Εκτορας και τη λυπήθηκε, το χέρι του άπλωσε, τη χάιδεψε και την προσφώνησε μιλώντας: «Αλόγιστη, μην τον αφήνεις τον καημό τόσο να τυραννάει τον νου σου· αφού κανείς δεν πρόκειται, πριν απ΄ την ώρα μου στον Άδη να με στείλει. Έτσι κι αλλιώς δεν ξέρω εγώ κανέναν, από τη μέρα που γεννήθηκε, να ξέφυγε ποτέ το ριζικό του, μήτε ο γενναίος μήτε κι ο δειλός».

Τέλος, στις 22 Οκτωβρίου θα πραγματοποιηθούν και τα εγκαίνια της έκθεσης έργων της Αλεξάνδρας Ζώη εμπνευσμένα από ποιήματα του Σπύρου Βρεττού (θα συνοδεύεται από λεύκωμα).

///////////////

Ημερίδα – Εορταστική εκδήλωση

«Ημέρες Γηριατρικής»

Συνεδριακό ΑΕΙ, 17.30

//////////

///////////////////

Συναυλία Καβούνη & Καφάνια στην Ιταλία

«I Colori del Mediterraneo»

Το ελληνο-ιταλικό ντουέτο Μαρία Καβούνη και Umberto Cafagna, σύγχρονοι εκφραστές μιας πανάρχαιας πολιτισμικής συγγένειας ανάμεσα στη Δυτική Ελλάδα και την Απουλία, συνεχίζουν την καλλιτεχνική τους συνεργασία με μια συναυλία -στην  Ιταλία αυτή τη φορά- εμπνευσμένη από τα χρώματα και τους ήχους της Μεσογείου με έργα των Sor, Bach, Castelnuovo-Tedesco, Kleynjans, Pujol. Το ελληνικό στοιχείο εκπροσωπείται από ένα έργο γραμμένο ειδικά για το ντουέτο Καβούνη-Cafagna, την Ηπειρώτικη Σονάτα του Πατρινού Μουσουργού Ανδρέα Μπαζού.

Η συναυλία πραγματοποιείται την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2009 και ώρα 18.30 στην  πόλη Barletta (Chiesa S.Antonio) στο πλαίσιο των εκδηλώσεων “Artisti Internazionali” που διοργανώνει για 25η χρονιά η Associazione Artistico – Culturale CULTURA E MUSICA G.CURCI.

Τον Μάιο του 2010, το ντουέτο Καβούνη-Cafagna θα δώσει συναυλία με νέο πρόγραμμα στο Διεθνές Καλλιτεχνικό Κέντρο Athenaeum στην Αθήνα.

clip_image002

clip_image004ΣΩΜΑΤΕΙΟ «ΦΑΡΟΣ» ΠΟΝΤΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ

Ελάτε να μοιραστούμε τη γνώση και την αγάπη για την παράδοση του Πόντου….

Να γνωρίσουμε τις μελωδίες και τους χορούς των αλησμόνητων πατρίδων…

Τα μαθήματα ποντιακών χορών άρχισαν, για παλαιούς και νέους φίλους!

Οι συναντήσεις έχουν ως εξής:

=> Τμήμα Αρχαρίων: κάθε Σάββατο, ώρα 7 μ.μ.

=> Τμήμα Προχωρημένων: κάθε Σάββατο, ώρα 8.15μ.μ.

Τα μαθήματα παρέχονται δωρεάν

Θα μας βρείτε:

clip_image005 Μητροδώρου 15, Πάτρα (έναντι Ι.Ν. Αγ. Τριάδος)

Τηλ. 2610337313 – 6973043303

Σεμινάριο του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης: «Γνωριμία με τη διάλεκτο των Ελλήνων του Πόντου»

Το Σάββατο 17 και την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2009, το Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, ο Σύλλογος Ποντίων Ν. Ξάνθης και ο Σύλλογος Ποντίων Ν. Ροδόπης «Η Τραπεζούντα», διοργανώνουν σεμινάριο με τίτλο: «Γνωριμία με τη διάλεκτο των Ελλήνων του Πόντου».

Θα πραγματοποιηθεί μια μελέτη της ιστορικής διαδρομής των Ελλήνων του Εύξεινου Πόντου και της Διαχρονικής παρουσίας της Ελληνικής γλώσσας στη Μαύρη Θάλασσα. Επίσης θα εξεταστεί η σχέση της ποντιακής διαλέκτου με την αρχαία Ελληνική, οι Ιδιωματισμοί, οι επιρροές της από άλλες γλώσσες και η σημερινή πραγματικότητα.

Εισηγητές του σεμιναρίου θα είναι οι:
-Φάνης Μαλκίδης, Δρ. Κοινωνικών Επιστημών, Λέκτορας του τμήματος Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξείνιων Χωρών στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
-Γιάννης Νικολαΐδης Πρόεδρος Συλλόγου Ποντίων Ν. Ροδόπης «Η Τραπεζούντα», Οικονομολόγος

Για περισσότερες πληροφορίες αλλά και για δηλώσεις συμμετοχής:
Γραμματεία του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, τηλ. 25410-29282 και 26635.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s