Κινηματογραφική Λέσχη Πάτρας 2009-2010: Πρόγραμμα Α΄Κύκλου. 5/10/2009: Έναρξη των προβολών με τον «Δεσμώτη του ιλίγγου» (1958), του Άλφρεντ Χίτσκοκ (σε επανέκδοση) στα Ster Cinemas.

image

Το πρόγραμμα προβολών

Οι υπόλοιπες ταινίες του Α’ Κύκλου είναι οι ακόλουθες:

– 12.10.2009: The Visitor, Τόμας Μακάρθι (επανέκδοση)

– 19.10.2009: Η πτώση της Λόλα Μοντές, Μαξ Οφίλς

– 26.10.2009: Rumba, Ντομινίκ Αμπέλ

– 2.11.2009: Η γοητεία της αμαρτίας, Λουκίνο Βισκόντι (επανέκδοση)

– 9.11.2009: Άσε το κακό να μπει, Τόμας Άλφρεντσον

– 16.11.2009: Ο κανόνας του Παιχνιδιού, Ζαν Ρενουάρ (επανέκδοση)

– 23.11.2009: Αναχωρήσεις, Γιοτζίρο Τακίτα

– 30.11.2009: Μια ιστορία με θέμα την αγάπη, Όλε Μπόρνενταλ

– 7.12.2009: Μέρες θυμού, Όλε Κρίστιαν Μάντσεν

– 14.12.2009: Kabuli kid, Μπαρμάκ Ακράμ

– 11. 1.2010: Τι απέγινε η Έλι, Ασγκάρ Φαραντί

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πάτρας φέτος προγραμματίζει τον πρώτο κύκλο των προβολών της από τις αρχές Οκτώβρη μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου του επόμενου έτους. Ραντεβού κάθε Δευτέρα. Ο χώρος προβολών φέτος θα είναι μία από τις αίθουσες των «Ster Cinemas».

Ο πρώτος κύκλος της νέας περιόδου περιλαμβάνει δώδεκα σπουδαίες και σπάνιες ταινίες, μερικές σε επανέκδοση αλλά σίγουρα όλες για πρώτη φορά στην Πάτρα.

Οι δώδεκα ταινίες του β΄ κύκλου που θα αρχίσει τα μέσα Ιανουαρίου του 2010 και θα τελειώσει το τέλος Απριλίου, θα ανακοινωθούν περί το τέλος του τρέχοντος έτους.

Η αρχή γίνεται αυτή τη Δευτέρα με τον «Δεσμώτη του ιλίγγου» (1958) την πιο ονειρική, αλλά και κρυστάλλινη ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ (σε επανέκδοση). Ένα αριστούργημα που συνοψίζει το έργο του και τις αρχές του σασπένς –όπως το εννοούσε ο Χίτσκοκ, θεωρώντας το βλέμμα του θεατή συνένοχο στην περιπέτεια που λέγεται κινηματογράφος.

Ένας αστυνομικός προσλαμβάνεται για να παρακολουθήσει τη γυναίκα ενός πλούσιου φίλου του. Την ερωτεύεται, τη βλέπει να πεθαίνει και μετά παθαίνει εμμονή με μια σωσία της. Η Κιμ Νόβακ, ο μαγνήτης που έλκει τον Τζέιμς Στιούαρτ, είναι εξαιρετική. Η μουσική του Μπέρναρντ Χέρμαν είναι ο καταλύτης στη χημεία του σασπένς.

Οι κάρτες των μελών για τον 1ο κύκλο κοστίζουν 45 ευρώ η κανονική και 35 ευρώ η φοιτητική. Η ίδια τιμή θα ισχύσει και για τον 2ο κύκλο, ενώ για τους δύο κύκλους 70 ευρώ η κανονική και 50 ευρώ η φοιτητική. Το εισιτήριο ανά προβολή κοστίζει 7 ευρώ.

image

ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΤΟΥ ΙΛΙΓΓΟΥ – VERTIGO

Σκηνοθεσία: Αλφρεντ Χίτσκοκ
Σενάριο : Alec Coppel και Samuel A. Taylor από το μυθιστόρημα των Pierre Boileau και Thomas Narcejac “D’Entre Les Morts”
Ηθοποιοί: Τζεημς Στιούαρτ Κίμ Νόβακ
Φωτογραφία: Ρόμπερτ Μπέρκς
Μουσική: Μπέρναρ Χέρμαν
Χώρα: ΗΠΑ (Έγχρωμη)
Διάρκεια: 129΄

ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΒΟΛΗ: 20.00

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΟΒΟΛΗ: 22.30

Διακρίσεις: – 2 υποψηφιότητες για Όσκαρ το 1959, Σκηνοθεσίας και Ήχου Υποψήφιο για Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Directors Guild of America, USA το 1959 Βραβείο New York Film Critics Circle επανέκδοσης το 1996 Βραβείο Silver Seashell στον Άλφρεντ Χίτκοκ στο San Sebastian International Film Festival το 1958 Βραβείο Zulueta Ηθοποιίας στον Τζαίιμς Στιούαρτ το 1958 Βραβείο Sant Jordi Ξένης Κινηματογραφίας το 1960

Η καλύτερη ταινία όλων των εποχών.
Όλος ο Χίτκσοκ σε δύο ώρες. Ρομαντικός, κλειστοφοβικός, ψυχωτικός, φετιχιστής, εμμονοληπτικός, νεκροφιλικός, σουρεαλιστής, βίαιος, μελαγχολικός, τελειομανής και στο απόγειο της τεχνικής του.
Ενας αστυνομικός του Σαν Φρανσίσκο, ο Σκοτ Φέργκιουσον, φεύγει από το Σώμα λόγω της υψοφοβίας του. Ένας παλιός του φίλος και εφοπλιστής, τον προσλαμβάνει για να παρακολουθεί την νευρωτική, με τάσεις αυτοκτονίας, γυναίκα του, Μαντλέν (η Κιμ Νόβακ ξανθιά). Ο αστυνομικός την ερωτεύεται, αλλά αδυνατεί να την σώσει όταν αυτή επιχειρεί ένα πήδημα θανάτου από… ψηλά. Καιρό μετά, κι ενώ προσπαθεί να ξεφύγει από τις εμμονές του, θα ξανασυναντήσει την νεκρή του αγάπη στο πρόσωπο της μελαχρινής Τζούντι (η Κιμ Νόβακ σε διπλό ρόλο).
Το φιλμ του Hitchcock είναι μια περίπλοκη πραγματεία πάνω στη ζωή και στον θάνατο, στην πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων ψυχώσεων και στα ακαθόριστα κίνητρα μιας παθιασμένης αγάπης. Κατ’ αρχάς σε μια πρώτη ανάγνωση το φιλμ είναι μια ιστορία μυστήριου. Διαθέτει αναμφισβήτητα όλες τις χάρες ενός καλογυρισμένου αστυνομικού θρίλερ, με μια σειρά ανατροπών σε ανιούσα κλίμακα και σωστή δοσολογία σασπένς.
Μελόδραμα και θρίλερ. Το αριστούργημα του Χίτσκοκ.
Μέσα στις δέκα πιο αγαπημένες μου όλων των εποχών. Με την πιο θεσπέσια ξανθιά όλων των ξανθιών. Με το άγγιγμα του Χίτσκοκ πριν από μισό αιώνα. Με μια απίστευτη δημιουργική σύνθεση μελοδράματος, σασπένς, ψυχανάλυσης και αλληγορίας. Με το «Vertigo» λοιπόν.
Το αριστούργημα το χιτσκοκικό και θεϊκό. Να είστε βέβαιοι. Και πάλι θα το ξαναδώ! Ξεπερνάει το μυαλό. Μελόδραμα ερωτικό. Ταυτόχρονα το παιχνίδι της πραγματικότητας με το φαντασιακό. Ταυτόχρονα αγωνία μέχρι το τελευταίο λεπτό. Και ταυτόχρονα μια ιστορία που σε καθηλώνει από την αρχή μέχρι το φινάλε το ανατρεπτικό.
Οι «ένοχοι» με την εξής σειρά, από κάτω προς τα πάνω:
Πρώτα το μυθιστόρημα «D΄ Εntre Les Μorts».
Ύστερα το σενάριο των Άλεκ Κόπελ και Σάμιουελ Τέιλορ.
Στη συνέχεια η φωτογραφία του Ρόμπερτ Μπερκς.
Ακόμα, η μουσική του Μπέρναρ Χέρμαν που τυλίγει το πεντάγραμμο γύρω από την ανάσα του θεατή.
Και στο τέλος και αφού έχουν προηγηθεί όλοι οι συντελεστές- μακιγιέρ, κομμωτές, ενδυματολόγοι και φυσικά η Κιμ Νόβακ μόλις 25 ετών και ο Τζίμι Στιούαρτ- τότε ακριβώς στην κορυφή ο αρχιμάστορας όλων των εποχών, ο Άλφρεντ Χίτσκοκ χωρίς αναισθητικό.
Εξωτερικά, εκ πρώτης όψεως μια πρωτότυπη ερωτική ιστορία βουτηγμένη στο θρίλερ, το μυστήριο, τη γοητεία και το σασπένς.

Εσωτερικά πλήθος τα επίπεδα, οι αναγωγές, οι αναφορές. Από το κοινωνικό σχόλιο μέχρι την ψυχανάλυση και από την ψυχανάλυση μέχρι τον ερωτισμό. Το Αmerican Cinema on the Τop. Παράδειγμα ο χαρακτήρας του Τζίμι Στιούαρτ, δηλαδή του Σκοτ Φέργκιουσον. Γιατί μπάτσος; Επειδή δουλειά του είναι να εισχωρεί στις πιο απόκρημνες πλευρές της καθημερινής πραγματικότητας. Τότε γιατί φοβάται το ύψος; Ακριβώς γι΄ αυτό. Επειδή φοβάται να συναντηθεί, να κατανοήσει και να αποκρυπτογραφήσει την πραγματικότητα. Όλα εξηγούνται με τον ορθολογισμό και τη διαλεκτική. Όλα. Ο Τζίμι Στιούαρτ λοιπόν είναι ο ζωντανός ορισμός της αυτοαναίρεσης της επαγγελματικής του ιδιότητας. Είναι και ταυτόχρονα δεν είναι. Κρατήστε το αυτό.

Αφού λοιπόν θέλει να «δει» αλλά δεν μπορεί, με το βάθος της πραγματικότητας να συναντηθεί, ε τότε εύκολα μπορεί να παραπλανηθεί. Έτσι για να μην γκρεμιστεί- βλέποντας από πάνω προς τα κάτω, δηλαδή από το φαίνεσθε στο είναι- καταφεύγει στη σκηνοθεσία τη φαντασιακή. Ο χαρακτήρας του Τζίμι Στιούαρτ είναι ακριβώς αυτός του σκηνοθέτη μιας φανταστικής, επινοημένης ιστορίας. Κρατήστε το κι αυτό. Η Μαντλέν, δηλαδή η Κιμ Νόβακ σε φόρμα μοναδική, είναι το δόλωμα και το ερωτικό αντικείμενο του πόθου του Τζίμι Στιούαρτ. Πώς εξηγείται αυτό; Απλό. Από τη συνεχή παρακολούθηση του επιφαινόμενου της πραγματικότητας. Όπως ο θεατής έτσι κι αυτός. Βυθίζεται σ΄ αυτό. Με το μυαλό του φτιάχνει μελόδραμα υποκειμενικό, δηλαδή ουτοπικό. Παρεμπιπτόντως οι σκηνές αυτές συγκαταλέγονται μέσα στις κορυφαίες στιγμές του παγκόσμιου κινηματογράφου. Εκείνος βλέπει ό,τι η Μαντλέν θέλει να του αποκαλύψει. Το βλέμμα του Τζίμι Στιούαρτ είναι ο φακός του Χίτσκοκ. Η Μαντλέν είναι το δόλωμα του βλέμματος του Χίτσκοκ. Και ο Στιούαρτ και ο θεατής παραπλανημένοι, παγιδευμένοι και οι δυο. Ο Στιούαρτ από τη Μαντλέν.

Ο θεατής και από τους δύο.
Ο Χίτσκοκ παραπλανά και τους τρεις.
Αυτή η μαγεία η κινηματογραφική.
Αυτή η μυστήρια η ευλογία η καλλιτεχνική!
Έτσι ο Στιούαρτ, όπως ο θεατής, μπερδεύει το ρηχό και το επιφαινόμενο με το βάθος το απροσμέτρητο και το εφιαλτικό.
Έτσι ερωτεύεται τη Μαντλέν.
Κι έτσι στην πραγματικότητα ερωτεύεται «αυτό» που ο ίδιος είναι.
Το πάθος, την ουτοπία, την οφθαλμαπάτη, τη φενάκη.
Ο άνθρωπος που φοβάται να συναντηθεί με το βάθος των πραγμάτων, αρχίζει να γκρεμίζεται μέσα στο πηγάδι.
Γι΄ αυτό το μοναστήρι το Καθολικό.
Η οφθαλμαπάτη πορεύεται με τη μυθολογία.
Η μυθολογία με την ιδεοληψία.
Η ιδεοληψία με τη θρησκεία.
Κι έτσι το ένα αναιρεί το άλλο.
Ο μπάτσος τον μπάτσο.
Ο έρωτας τον έρωτα.
Το πάθος το πάθος.
Και το φαντασιακό αναιρείται από το πραγματικό.

Γι΄ αυτό ο Χίτσκοκ ενώ εξωτερικά χρησιμοποιεί το νοσηρό, το νεκροφιλικό και το φαντασιακό, στο βάθος και στο τέλος όλα αυτά τα κονιορτοποιεί. Επειδή ακριβώς ο ήρωάς του είναι ευάλωτος, επιρρεπής προς το σκηνοθετημένο και το μη πραγματικό. Η αποφυγή της πραγματικότητας- λέει ο Χίτσκοκ- καταλήγει στον ιδεαλισμό και τον ρομαντισμό. Με τη σειρά του ο ρομαντισμός σε σπρώχνει στο νοσηρό. Οι προϋποθέσεις για νεκροφιλία και αυταπάτη. Το τέλος του κατήφορου είναι ο πάτος. Βυθισμένος ο Στιούαρτ στον κόσμο που έχει φτιάξει με την αυταπάτη. Ολοσχερώς. Όταν λοιπόν συναντάει την Τζούντι, ένα πλάσμα που μοιάζει με τη νεκρή Μαντλέν σαν δυο σταγόνες νερό, πέφτει στα γόνατα, την εκλιπαρεί και στη συνέχεια αρχίζει να τη μεταμορφώνει. Να μοιάσει η Τζούντι με τη Μαντλέν. Να μεταφέρει την πραγματικότητα στον δικό του κόσμο τον φανταστικό. Το υποκειμενικό να γίνει αντικειμενικό. Ο νεκρός ζωντανός. Η νεκροφιλία υποκατάστατο της σαρκικής, ερωτικής σχέσης. Ο νηστικός καρβέλια ονειρεύεται. Η διαδικασία σε διπλή, αντιθετική πορεία. Ο Στιούαρτ σε καθοδική γραμμή. Από τα πάνω προς τα κάτω. Από τη Γη στον τάφο. Ο θάνατος καταφθάνει από κάθε πλευρά. Από την αδυναμία του να κοιτάξει προς το βάθος. Από την επαγγελματική του ανεπάρκεια. Από την ιδεοληψία του την ερωτική. Αόρατες σφαίρες τον πλήττουν αλλά εκείνος εκεί. Ακάθεκτος στην ίδια ρομαντική φυγή.
Η δεύτερη πορεία, η σκηνοθετική, σε διαφορετική τροχιά. Από τα κάτω προς τα πάνω. Ο θεατής παγιδευμένος στο βλέμμα του Τζίμι Στιούαρτ, βλέπει ό,τι εκείνος θέλει να δει. Ο πλήρης ορισμός της κινηματογραφικής παγίδας.
Ο Χίτσκοκ θέτει όλες τις παραμέτρους του μελοδράματος και ταυτόχρονα τις αναιρεί. Απίστευτο αλλά αληθινό. Και το υποστηρίζει με καλλιτεχνική μαγεία μοναδική. Παράδειγμα η Κιμ Νόβακ. Ο απόλυτος ορισμός της κατασκευασμένης ομορφιάς. Μάρμαρο σμιλεμένο με θεϊκή πνοή. Η παγίδα του Στιούαρτ, δηλαδή του θεατή. Θεσπέσια, καλλίγραμμη, αισθησιακή και ταυτόχρονα απόμακρη και «νεκρή». Η περιφορά μιας ζωντανής κούκλας σε μια χαοτική ιστορία. Η συμμετρία μέσα στην ασυμμετρία.
Αντίθετα, μονοδιάστατος ο ρόλος του Τζίμι Στιούαρτ. Δεδομένος και γι΄ αυτό προβλεπόμενος και χαμένος. Έτσι η κόντρα ανάμεσα σ΄ αυτό που φαίνεται και σ΄ αυτό που είναι μεταφέρεται στη σχέση των δύο προσώπων. Ο Στιούαρτ ερωτεύεται την άψυχη ομορφιά. Όμως η άψυχη ομορφιά είναι επικίνδυνη γιατί είναι φτιαγμένη για να παραπλανά. Άρα η εικονική πραγματικότητα είναι παγίδα και φραγή. Για να ολοκληρώνω.
Το «Vertigo» («Δεσμώτης του ιλίγγου») είναι αυτό που φαίνεται πως δεν είναι. Είναι μελόδραμα αλλά στο βάθος θρίλερ. Θρίλερ αλλά στο βάθος ερωτική παγίδα. Παγίδα αλλά στο βάθος ψυχανάλυση. Ψυχανάλυση αλλά στο βάθος κοινωνική αλληγορία. Μια από τις πληρέστερες σελίδες του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, λέει ο Χίτσκοκ.
Όμως η ταινία του χρυσάφι ατόφιο, μοναδικό. Ευλογημένο μέχρι το τελευταίο λεπτό!

Με δυο λόγια:

Ο Σκοτ Φέργκιουσον, ένας μπάτσος συνταξιοδοτημένος επειδή φοβάται το ύψος, προσλαμβάνεται από κάποιον γνωστό του για να παρακολουθήσει τη γυναίκα του που πάσχει από μια ακατανίκητη ροπή προς την αυτοκτονία. Όσο την παρακολουθεί τόσο την ερωτεύεται. Και όσο την ερωτεύεται τόσο από την επιφάνεια των πραγμάτων παγιδεύεται. Όμως στο τέλος δεν θα μπορέσει να συγκρατήσει τη Μαντλέν από την αυτοκτονία επειδή ο ίδιος πάσχει από υψοφοβία. Ύστερα από μερικούς μήνες και με καταρρακωμένο το ηθικό του πέφτει τυχαία πάνω σε μια δεύτερη γυναίκα που μοιάζει σαν δίδυμη με την πρώτη, τη νεκρή. Αυτό ήταν. Θα την πλησιάσει και θα πληρώσει για να τη μεταμορφώσει και τη Μαντλέν να νεκραναστήσει. Όμως τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται πως είναι!
«Δεσμώτης του ιλίγγου»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ

ΑΛΦΡΕΝΤ ΧΙΤΣΚΟΚ

Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1899 στο Ιστ Εντ του Λονδίνου. Ο πατέρας του ήταν ένας εξαιρετικά αυταρχικός έμπορος πουλερικών, ο ίδιος όμως επέμενε ότι αυτό από μόνο του δεν ήταν ικανό να εξηγήσει ούτε τον αβγοειδή σωματότυπό του ούτε την ισόβια αποστροφή του προς τ’ αυγά.
Οι γονείς του έσπευσαν να τον βάλουν εσωτερικό στο Saint Ignatius College, ένα σκληροπυρηνικό ιησουιτικό ίδρυμα. Έχοντας πείσει τον εαυτό του ότι θέλει να γίνει μηχανικός γράφτηκε σε ηλικία 16 ετών στη Σχολή Μηχανικής και Ναυσιπλοίας, έπιασε δουλειά στην τηλεγραφική εταιρεία Henley (πολύ γρήγορα μετατέθηκε στο διαφημιστικό τμήμα της), ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούσε μαθήματα σχεδίου στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.
Λίγο αργότερα εγκατέλειψε τη Henley και άρχισε να εικονογραφεί διαλόγους βωβών ταινιών για λογαριασμό της αμερικανικής κινηματογραφικής εταιρείας Famous Players – Lasky (της Paramount) που μόλις είχε ανοίξει παράρτημα στο Λονδίνο.
Μέσα σε λίγα χρόνια έγινε σεναριογράφος και βοηθός σκηνοθέτη, ενώ το 1922 πραγματοποίησε το σκηνοθετικό ντεμπούτο του με τον “Αριθμό δεκατρία” μια μικρής διάρκειας ταινία, η οποία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Στη διάρκεια των γυρισμάτων γνώρισε την Αλμα Ρέβιλ, μοντέζ και σκριπτ γκερλ. Παντρεύτηκαν τον Δεκέμβριο του 1926. Ο γάμος τους κράτησε 54 ολόκληρα χρόνια ως το τέλoς της ζωής του, παρά τα διαβόητα τσιλιμπουρδίσματά του τα ώριμα δημιουργικά χρόνια του με τις (φαινομενικά μόνο ψυχρές) ξανθές πρωταγωνίστριές του. Δυο χρόνια αργότερα γεννήθηκε η κόρη τους Πατρίτσια, η οποία στη συνέχεια εμφανίστηκε σε τρεις από τις ταινίες του πατέρα της. Το 1925 ξεκίνησε την πρώτη ολοκληρωμένη μεγάλου μήκους ταινία του “Ο κήπος της ηδονής”, μια αγγλογερμανική παραγωγή, τα γυρίσματα της οποίας έγιναν στο Μόναχο.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του επέλεξε και επιμελήθηκε διηγήματα τρόμου σε διάφορες λογοτεχνικές ανθολογίες. Το 1980 η βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας τον έχρισε Ιππότη του Στέμματος. Στις 28 Απριλίου της ίδιας χρονιάς ο σερ Αλφρεντ Χίτσκοκ πέθανε χωρίς καθόλου σασπένς (χρόνια προβλήματα με την καρδιά και το συκώτι του) στο Μπελ Ερ της Καλιφόρνια.

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

Αριθμός δεκατρία (1922), Να τα λες όλα στη γυναικα σου (1922), The pleasure garden (1925), The Mountain eagle (1926), Ένοικος (1926), Downhill (1927), Easy virtue (1927), The Ring (1927), Η Γυναίκα του αγρότη (1928), Champagne (1928), Εκβιασμός (πρώτη ομιλούσα ταινία,1929), The Manxman (1929), Elstree calling (1930), Juno and the paycock (1930), Murder! (1930), The skin game (1931), Number seventeen (1932), Rich and strange (1932), Strauss’s great waltz (1934), Ο άνθρωπος που γνώριζε πολλά (1934), Τα 39 σκαλοπάτια (1935), Sabotage (1936), Ο μυστικός πράκτορας (1936), Young and innocent (1937), Η εξαφάνιση της Κυρίας (1938), Η Tαβέρνα της Τζαμάικα (1939), The house across the bay (1940), Ρεβέκα (1940), Πολεμικός ανταποκριτής (1940), Mr and Mrs Smith (1941), Suspicion (1941), Σαμποτέρ (1942), Το χέρι που σκοτώνει (1943), Σωστική λέμβος (1943), Spellbound (1945), Νοτόριους (1946), Η θηλιά (1948), The Paradine case (1948), Στον αστερισμό του Αιγόκερω (1949), Stage fright (1950), Strangers on a train (1951), Εξομολόγηση (1952), Τηλεφωνήσατε ασφάλεια αμέσου δράσεως (1954), Σιωπηλός μάρτυς (1954), Το κυνήγι του κλέφτη (1955), Ποιος σκότωσε τον Χάρι (1956), Ο άνθρωπος που γνώριζε πολλά (1956), The wrong man (1956), Δεκατρία εγκλήματα ζητούν ένοχο (1957), Δεσμώτης του ιλίγγου (1958), Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων (1959), The gazebo (1959), Ψυχώ (1960), Τα πουλιά (1963), Μάρνι (1964), Σχισμένο παραπέτασμα (1966), Τοπάζ (1969), Φρενίτις (1972), Οικογενειακή συνωμοσία (1976).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s