ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ ΠΑΤΡΑΣ ΑΠΟ 10/7 ΕΩΣ 16/7 2009 (Επιμέλεια: Ισίδωρος Σιδερόπουλος)

10a image AFISA No2

Παρασκευή 10/7

Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας

οπτικοακουστική παραγωγή

Γιάννη Μουρτζόπουλου – σε ποίηση, απαγγελία Χρίστου Λάσκαρη

«Το Ποτάμι»

Αίθριος Παλαιού Δημοτικού Νοσοκομείου, 21.30

Laskaris3 Mourjopoulos2


Μια ξεχωριστή οπτικοακουστική παραγωγή με τίτλο «Το Ποτάμι» σε μουσική σύνθεση, ηχητικό και οπτικό σχεδιασμό Γιάννη Μουρτζόπουλου και σε ποίηση, απαγγελία Χρίστου Λάσκαρη θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν οι Πατρινοί με ελεύθερη είσοδο την Παρασκευή 10 Ιουλίου και ώρα 21.30 στο Αίθριο του Παλαιού Δημοτικού Νοσοκομείου, στο πλαίσιο της ενότητας Πατρινοί Δημιουργοί του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας 2009, που διοργανώνουν η Αντιδημαρχία Πολιτισμού του Δήμου Πατρέων και της ΔΕΠΑΠ.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με τη συνεργασία του Δημοτικού Ωδείου Πατρών.

«Το ποτάμι» είναι μια σύνθετη οπτικοακουστική παραγωγή που βασίζεται σε 8 μελοποιημένα ποιήματα – απαγγελίες του Πατρινού ποιητή Χρίστου Λάσκαρη και είναι ένα καλλιτεχνικό μνημόσυνο στη μνήμη του στη συμπλήρωση έτους από το θάνατο του. Με αφετηρία ηχογραφημένες και βιντεοσκοπημένες απαγγελίες από τον ίδιο τον ποιητή μερικούς μήνες πριν το θάνατό του, ο Γιάννης Μουρτζόπουλος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών και μουσικός, συνέθεσε και ηχογράφησε τα κομμάτια που συνοδεύουν και σχολιάζουν μουσικά και ηχητικά, τα ποιήματα. Οι συνθέσεις είναι στυλιστικά πρωτότυπες με στοιχεία jazz, ηλεκτρονικής και σύγχρονης μουσικής. Το υλικό αυτό έτυχε της έγκρισης του ποιητή και κυκλοφορεί σε δίσκο CD από την πατρινή δισκογραφική εταιρία Low Impedance / Inner Ear, τον Μάιο – Ιούνιο του 2009.

Η ζωντανή εκτέλεση του υλικού  πραγματοποιείται σε σύμπραξη με το Δημοτικό Ωδείο Πατρών, από το δυναμικό του οποίου συμμετέχουν οι μουσικοί Ανδρέας Ζαφειρόπουλος (πιάνο), Maxim Mankovsky (κρουστά), Vilen Karapetyan (μπάσο), ενώ συμμετέχει και ο μουσικός Spyweirdos στα ζωντανά ηλεκτρονικά. Η ψηφιακή επεξεργασία του βίντεο είναι ευγενική προσφορά της εταιρίας ICON Plus, τους φωτισμούς επιμελείται ο σκηνοθέτης Φάνης Δίπλας (Λιθογραφείο), ενώ η ηχοληψία και η τεχνική υποστήριξη γίνεται από την Ομάδα Τεχνολογίας Ήχου και Ακουστικής του Τμήματος Ηλεκτρολόγων-Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών (Αλέξανδρος Τσιλφίδης, Ηλίας Κοκκίνης, Φώτης Κοντομίχος).

Ο Γιάννης Μουρτζόπουλος είναι Καθηγητής στην Ηλεκτροακουστική και την Ψηφιακή Τεχνολογία Ήχου στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει συγγράψει και παρουσιάσει πάνω από 100 εργασίες σε διεθνή περιοδικά και συνέδρια, έχει εργαστεί στην ανάπτυξη προϊόντων στην περιοχή του ψηφιακού ήχου και έχει βραβευτεί για την συνεισφορά του στην έρευνα στην ακουστική και την τεχνολογία του ήχου. Είναι κυρίως αυτοδίδακτος μουσικός και ασχολείται με την ηλεκτρονική μουσική επί 30 χρόνια, έχοντας κυκλοφορήσει τους δίσκους “The manager in charge I salute” με τον Φλώρο Φλωρίδη (JND / Λύρα, 1988), “Dramamusic” (AnoKato,1997), “Epistrophy at Utopia” με τον Spyweirdos και συμμετοχή του Φλώρου Φλωρίδη στη Γερμανική εταιρία AdNoiseam (2008) και «Το ποτάμι» σε ποίηση-απαγγελίες Χρίστου Λάσκαρη (Low Impedance, 2009). Έχει επίσης συνθέσει μουσική για ταινίες και την τηλεόραση και έχει συμμετέχει σε συναυλίες.

Ο Χρίστος Λάσκαρης γεννήθηκε στο Χάβαρι Ηλείας το 1931 και από μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε και έζησε στην Πάτρα. Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τριπόλεως και εργαζόταν στον Ασφαλιστικό Οργανισμό Αστικών Λεωφορείων Πάτρας. Παράλληλα, αφοσιώθηκε στα Γράμματα και ειδικότερα στην ποίηση. Έγραψε περισσότερα από 320 ποιήματα  που παρουσιάζονται στις συλλογές «Απόγευμα προς βράδυ» (2007), «Δωμάτιο για έναν» (2001), «Ποιήματα» (1978), «Να εμποδίσεις τις σκιές» (1982), «Ο ευτυχισμένος καιρός επέρασε» (1979), «Να τελειώνουμε» (1986), «Σύντομο βιογραφικό» (1991), «Ποιήματα» (1995), «Τέλος προγράμματος» (1997) καθώς και η συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων του το 2004 (εκδόσεις Γαβριηλίδη). Το 2007 βραβεύτηκε με το διεθνές βραβείο ποίησης «Καβάφης» από το Ινστιτούτο Μελετών Ανατολικής Παράδοσης Μοχάμεντ Άλι του Καΐρου, ενώ τιμήθηκε από τον Δήμο Πατρέων, τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αχαΐας και το Πανεπιστήμιο Πατρών. Ήταν μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων ενώ ποιήματά του περιέχονται σε πολλές ανθολογίες και πολλά έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες όπως τα Γερμανικά, τα Ισπανικά, τα Πολωνικά, τα Πορτογαλικά, κ.ά.

Ο Spyweirdos ασχολείται με την ηλεκτρονική μουσική από τις αρχές του ’90, αποφοίτησε από το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Πάτρας και εκπονεί διδακτορική διατριβή στο Τμήμα Μηχανολόγων και Αεροναυπηγών Μηχανικών. Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς μουσικούς της ηλεκτρονικής σκηνής όπως με τους Alva Noto, Murcof, Funckarma, Ollie Olsen, B. Fleischmann, Hecq, Horchata, Traject, κλπ. Έχει εκδώσει  9 δίσκους CD και 2 EP σε ελληνικές και ξένες εταιρίες, μουσική του συμπεριλαμβάνεται σε πολλές συλλογές από διεθνείς δισκογραφικές εταιρίες και έχει εμφανισθεί σε συναυλίες τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε πολλές άλλες χώρες.

Ο Ανδρέας Ζαφειρόπουλος είναι συνθέτης και πιανίστας και διδάσκει Ανώτερα Θεωρητικά στο Δημοτικό Ωδείο Πατρών. Εργάζεται και ως μόνιμος συνεργάτης του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και έχει συνεργαστεί με πολλούς σύγχρονους έλληνες συνθέτες. Έχει παρουσιάσει έργα του και έχει εμφανισθεί ως σολίστ σε πολλές συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ έχει συμμετάσχει και σε πολλές ηχογραφήσεις και δισκογραφικές παραγωγές.

Ο Maxim Mankovsky  σπούδασε κρουστά στο «State Tchaikovsky Conservatoire» της Μόσχας όπου και εργάσθηκε τόσο ως σολίστ αλλά και ως τυμπανιστής-κορυφαίος της Κρατικής Συμφωνικής Ορχήστρας της Μόσχας, της Κρατικής Συμφωνικής Ορχήστρας του Υπουργείου Πολιτισμού της Ρωσίας και του Θεάτρου Όπερας και Μπαλέτου «Stanislavskiy» της Μόσχας. Από το 1995 είναι καθηγητής κρουστών στο Δημοτικό Ωδείο Πατρών όπου ίδρυσε το σύνολο κρουστών «Κρούσις», ενώ από το 2007 είναι Διδάσκων του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου. Είναι μέλος του Ελληνικού Συγκροτήματος Σύγχρονης Μουσικής  έχει συμμετάσχει σε ηχογραφήσεις για ραδιόφωνο, τηλεόραση, CD και έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία.

Ο Vilen Karapetyan σπούδασε στη Μουσική Ακαδημία του Μπακού του Αζερμπαϊτζάν και έχει συνεργαστεί τόσο με την Κρατική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας του Αζερμπαϊτζάν όσο και την Κρατική Συμφωνική Ορχήστρα της Αρμενίας. Από το 2004 εργάζεται ως καθηγητής στο μπάσο στο Δημοτικό Ωδείο Πατρών και ως μέλος της Ορχήστρας Πατρών.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΘΕΤΗ

Αν θα διακινδύνευα μια πρόβλεψη για έναν Πατρινό δημιουργό που στις μέρες μας είναι σχεδόν άγνωστος αλλά είναι υποψήφιος για μια μελλοντική αναγνώριση και έξω από τα σύνορα της πόλης ή και της χώρας, θα έλεγα ότι αυτός είναι ο ποιητής Χρίστος Λάσκαρης. Ένας δημιουργός που δεν έτυχε της αναγνώρισης που του άξιζε όσο ζούσε. Κάνω αυτή την πρόβλεψη τόσο με βάση τα στοιχεία που δίνει μια αναζήτησης στο Google  ή στην Wikipedia, αλλά και από προσωπική άποψη, μέσα από τη εντύπωση που μου άφησε η γνωριμία μου με το έργο του. Η ποίηση του με εντυπωσίασε βαθιά για την οικονομία, την δύναμη, την καθαρότητα και τον εσωτερικό ρυθμό της γλώσσας του, την απλή, χωρίς καμία επίφαση θεματολογία του και την συχνή ενασχόληση με το θέμα του θανάτου που της δίνει μια πρωτόγνωρη υπαρξιακή διάσταση. Πιστεύω ότι ο Χρίστος Λάσκαρης είναι ένας από τους μεγάλους δημιουργούς της ελληνικής ποίησης και συνεπώς λόγω της οικουμενικότητας της γλώσσας μας, ένας σημαντικός ποιητής σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ακούγοντας τις απαγγελίες του από τον φορητό μου υπολογιστή το απόγευμα της 16ης Νοεμβρίου του 2006 και κάτω από την λυτρωτική συναισθηματική φόρτιση που επιβάλει η ποίηση του, ξεκίνησα – σχεδόν παίζοντας –  να βάζω ήχους και μουσική στην απαγγελία του ποιήματος «Βαν Γκοχ». Τελείωσα απρόσμενα γρήγορα το πρώτο αυτό κομμάτι ίσως γιατί η μέθοδος που ακολούθησα ήταν γνωστή σε μένα μέσα από τη παλιά συνεργασία μου με τον Μιχάλη Σιγανίδη που την καθιέρωσε με τους πρώτους δίσκους του.  Στα επόμενα 2 χρόνια, τελείωσα άλλα 8 κομμάτια πάνω στις απαγγελίες του Χρίστου Λάσκαρη, τις περισσότερες φορές μέσω μίας διαδικασίας που ήταν για μένα σαν κατάβαση στον Άδη, γνωρίζοντας μάλιστα την επιδείνωση της υγείας του ποιητή. Μερικούς μήνες πριν αυτός πεθάνει, κατάφερα να του παρουσιάσω την σχεδόν τελειωμένη δουλειά έχοντας το άγχος του μαθητή πριν τις εξετάσεις.  Αισθάνθηκα απίστευτη ανακούφιση όταν είδα ότι πραγματικά του άρεσε και την ενέκρινε. Μάλιστα, μετά από τη συνάντηση εκείνη μου τηλεφώνησε αρκετές φορές και μου μίλησε με ενθουσιασμό για τον μελλοντικό δίσκο κάνοντας προτάσεις για διορθώσεις που έκτοτε ακολούθησα. Ήταν οι τελευταίες φορές που επικοινωνήσαμε.  Αισθάνομαι ότι η νοητή συνεργασία μας ακόμη συνεχίζεται διαμέσου του δίσκου CD  που κυκλοφόρησε  από την πατρινή – με διεθνή ορίζοντα – δισκογραφική εταιρία Low Impedance και την ζωντανή αυτή εκτέλεση του υλικού που επιχειρείται και σαν ένα καλλιτεχνικό μνημόσυνο στη μνήμη του για τη συμπλήρωση έτους από το θάνατο του. Είναι μια φιλόδοξη οπτικοακουστική παραγωγή  – ειδικά αν λάβουμε υπ΄ όψη την ανιδιοτελή εργασία όλων και την απουσία προϋπολογισμού – και εμπλέκει μουσικούς-σολίστ, ζωντανά ηλεκτρονικά, βίντεο ανακατασκευή των απαγγελιών και θεατρικά στοιχεία. Η ζωντανή αυτή εκτέλεση του υλικού έγινε δυνατή με την σύμπραξη και δημιουργική συμμετοχή του Δημοτικού Ωδείου της πόλης με την συμπαράσταση του καλλιτεχνικού διευθυντή Γεράσιμου Βουτσινά και των σημαντικών μουσικών Maxim Mankovsky στα κρουστά, Ανδρέα Ζαφειρόπουλου στο πιάνο,  Vilen Karapetyan στο μπάσο αλλά και του Spyweirdos στα ηλεκτρονικά. Τον ήχο επιμελήθηκαν οι συνεργάτες μου στην Ομάδα Τεχνολογίας Ήχου και Ακουστικής του Πανεπιστημίου Πατρών, την ψηφιακή επεξεργασία του βίντεο είχε η IconPlus της Θεσσαλονίκης, ενώ τους φωτισμούς επιμελήθηκε ο Φάνης Δίπλας του Λιθογραφείου-Βιομηχανικής. Όλους τους παραπάνω, καθώς και τη ΔΕΠΑΠ ευχαριστώ που με εμπιστεύθηκαν για την υλοποίηση του έργου που ταπεινά υποκλίνεται στην δύναμη της ποίησης του Χρίστου Λάσκαρη.

Γιάννης Μουρτζόπουλος

Καθηγητής Παν/μίου Πατρών – μουσικός

10a

Συναυλία

PLASTIC PEOPLE feat. Vicky B.

CATAMARAN, 23.30

ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ

Vicky B. – φωνή
Γιάννης Σκυλλάς – keyboards
Φώτης Χαμηλός – κιθάρα
Ακης Πετρινιωτης– μπάσο
Αντώνης Μιχαλακόπουλος – τύμπανα


Οι Plastic People είναι ένα μουσικό σχήμα που δημιουργήθηκε το 1998 στην Αθήνα. Το ρεπερτόριο τους – πολύ γνωστά, στο ευρύ κοινό, covers μαύρης χορευτικής μουσικής ( funk, soul, disco, R&B, reggae)- αλλά και η εμπειρία τους στο χώρο του  live  τους καταξιώνουν σήμερα ως μια από τις πιο επιτυχημένες funky μπάντες της πόλης.

Τα βασικά μέλη του group αποτέλεσαν το σταθερό σχήμα του “Σταυρός του Νότου Club” από το 1998 μέχρι και το 2001, όπου και συνεργάζονται με τον γνωστό ηθοποιό, συνθέτη και μουσικό Γιάννη Ζουγανέλη. Έχουν υπάρξει επίσης ως σταθερό σχήμα του club “The Wall” και πρόσφατα του beer-restaurant “Ζύθος Live”.

Ακολουθούν σειρές εμφανίσεων σταθερά σε κάποιους χώρους,
με αφιέρωμα στη μαύρη μουσική –  “Mike’s Irish Bar”(2002), “Stage live” (2003),“Soul Stereo”(2003-2004), “Πέντε Τέταρτα” (2004), “Deluxe”(2004-2005) – αλλά και πολλά happenings σε διάφορους χώρους στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα.

Oι live εμφανίσεις τους δημιουργούν ατμόσφαιρα party, διάθεση για χορό και ξεχωρίζουν για το groovy παίξιμο της μπάντας αλλά και για την εκπληκτική “μαύρη” φωνή του group Vicky B, που ξεσηκώνει το κοινό με την ιδιαίτερη σκηνική της παρουσία.

Σάββατο 11/07


Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας

Μιλτιάδης Νίκας

«1900» του Αλεσάντρο Μπαρίκο

ferry boat «Κανάρης», 2.130


Ένα από τα σημαντικότερα έργα του σύγχρονου θεατρικού ρεπερτορίου, το «1900» του Αλεσάντρο Μπαρίκο θα ερμηνεύσει ο Μιλτιάδης Νίκας συμμετέχοντας στην ενότητα «Πατρινοί Δημιουργοί» του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας 2009, που διοργανώνουν η Αντιδημαρχία Πολιτισμού του Δήμου Πατρέων και η ΔΕΠΑΠ.

Ο θεατρικός μονόλογος θα ανέβει στο φυσικό του χώρο, ένα καράβι που θα είναι προσαραγμένο στο μώλο της Αγίου Νικολάου. Συγκεκριμένα θα πραγματοποιηθεί στο ferry boat «Κανάρης» το Σάββατο 11 Ιουλίου και ώρα 21.30.

Το «1900» ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα, μετάφραση Σταύρου Παπασταύρου, μουσική Γιώργου Χριστιανάκη, σκηνικό και κοστούμια Χρήστου Μπρούφα, κίνηση Αλεξάνδρας Τσοτανίδου, φωτισμούς Κατερίνας Μαραγκουδάκη, βοηθό σκηνοθέτη την Καρολίνα Ρήγα και ερμηνευτή τον Μιλτιάδη Νίκα.

Η υπόθεση διαδραματίζεται στο «Βιρτζίνιαν», ένα ατμόπλοιο, που στα χρόνια του μεσοπολέμου ταξίδευε ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αμερική, φορτωμένο εκατομμυριούχους, μετανάστες και ανθρώπους κάθε λογής. Εκεί, λένε, κάθε βράδυ εμφανιζόταν ένας εξαιρετικός πιανίστας, εκπληκτικής δεξιοτεχνίας, που έπαιζε μια μουσική πρωτάκουστη, θαυμαστή, η οποία ανήκε μόνο σ’ αυτόν: τη μουσική του Ωκεανού, που η ηχώ του απλώνεται σ’ όλα τα λιμάνια. Λένε, πως γεννήθηκε πάνω σ’ εκείνο το καράβι και πως δεν κατέβηκε ποτέ. Το όνομά του:Ντάνυ Μπούντμαν Τι Ντι Λέμον Χιλιαεννιακόσια.

Το «1900» είναι κατά γενική ομολογία ένα από τα σπουδαιότερα θεατρικά κείμενα που παρουσιάστηκαν, σε παγκόσμιο επίπεδο, μετά το 1990. Το αποδεικνύουν οι αλλεπάλληλες παραστάσεις του σε περισσότερες από 20 χώρες και η επιτυχία που σημείωσαν, καθώς και η κινηματογραφική του εκδοχή από τον Τζιουζέπε Τορνατόρε.

Με αφορμή την ιστορία του Ντάννυ Μπούντμαν Τι Ντι Λέμον Χιλιαεννιακόσια, σπουδαίου πιανίστα που γεννήθηκε και πέθανε πάνω σε ένα πλοίο, χωρίς να πατήσει ποτέ το πόδι του στη στεριά, ο Baricco μιλά με σπαρακτικό και συγχρόνως κωμικό αλλά και τρυφερό τρόπο για την μετανάστευση, την ελπίδα, τη φιλία, τις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα. Για το πεπερασμένο της ζωής και την απεραντοσύνη του κόσμου.

Ο Αlessandro Baricco γεννήθηκε στο Τορίνο το 1958. Ξεκίνησε την καριέρα του ως ανταποκριτής στην ιταλική εφημερίδα «La Republica» πριν γίνει ανταποκριτής πολιτιστικών θεμάτων για την εφημερίδα «La Stampa». Η αγάπη του για τη μουσική και τη λογοτεχνία ενέπνευσε τη δράση του ως αρθρογράφου και μυθιστοριογράφου.

Έκανε το τηλεοπτικό ντεμπούτο του το 1993 παρουσιάζοντας την εκπομπή «L’ amore e un dardo», ένα επιτυχημένο πρόγραμμα της RAI3, αφιερωμένο στην όπερα με στόχο να κάνει αυτό το συναρπαστικό αλλά και συχνά παρεξηγημένο είδος μουσικής προσβάσιμο στο ευρύ κοινό. Το 1994 παρουσίασε ένα πρόγραμμα για τη λογοτεχνία με τίτλο «Pickwick: del leggere e dello scrivere» μαζί με τη δημοσιογράφο Giovanna Zucconi.

Μετά την εμπειρία του στην τηλεόραση ο Baricco ίδρυσε το «Holden», σχολή συγγραφέων με βασικό προσανατολισμό την αφηγηματική.

Ως συγγραφέας ασχολήθηκε τόσο με πονήματα για τη μουσική, όσο και με την λογοτεχνία. Εχει γράψει τα μυθιστορήματα: «Il genio in fuga (1988)», « L’ anima di Hegel e le mucche del Wisconsin» (1992), και τα θεατρικά έργα «Novecento» (1994), «Όνειρα από γυαλί», «Το μετάξι», «Ο Ωκεανός», «Η Ιλιάδα» «City» και πολλά άλλα. Έχει επανειλημμένα τιμηθεί με λογοτεχνικά βραβεία.

Η περιπέτεια του θεατρικού μονολόγου

Αν ένα θεατρικό κείμενο δημιουργεί όλες εκείνες τις απαραίτητες προφάσεις για να σκηνοθετηθεί, ο θεατρικός μονόλογος από την άλλη αναιρεί κάθε σιγουριά και κάθε όριο. Ένας ηθοποιός μόνος πάνω στη σκηνή, εκμαυλίζει τη σκέψη του σκηνοθέτη και συχνά – πυκνά τον παρασύρει στην κατάχρηση της εξουσίας, που νομίζει ότι του παρέχει το κείμενο, ακριβώς γιατί μοιάζει να μην έχει όρια. Η συγγένεια του μονολόγου, ως προ της πυκνότητα της γραφής, με ένα οποιοδήποτε άλλο λογοτεχνικό κείμενο συχνά οδηγεί στην εικονολαγνεία και τελικά στην καταστροφή της συνοχής της σκέψης του θεατή. Ο θεατρικός μονόλογος είναι κατεξοχήν ο τόπος όσων δεν πρόκειται να ειπωθούν, αλλά να εννοηθούν μόνο. Δύσκολο είδος. Χρειάζεται αυτοσυγκράτηση, ψυχραιμία, τεχνική, οικονομία των μέσων, αλλά και πληθωρικότητα και σπατάλη και κατάχρηση των συναισθημάτων.

Ο θεατρικός μονόλογος μοιάζει με τον απόλυτο χώρο της μαγείας. Γιατί το δημιούργημα, περιλαμβάνει σε ίσες δόσεις τον ηθοποιό και τον «θεατή». Το τελικό «προϊόν» ανήκει εξ ίσου και στους δύο και γι’ αυτό καταλήγει να είναι τόσο συναρπαστικό.

Το «1900» είναι ένα διαμάντι του θεάτρου. Με εξαιρετικές ισορροπίες, βαθιά γνώση της σκηνής, ευανάγνωστα σημάδια. Και ταυτόχρονα ανοιχτό σε πολλαπλές σκηνικές αναγνώσεις. Η χαρά του δημιουργού που έχει όρεξη να ταξιδέψει και να πάρει μαζί του και τον θεατή. Το καράβι του Μπαρίκκο, ακριβώς γιατί έχει ναυπηγηθεί σωστά, δύσκολα χάνει το δρόμο του. Συναρπαστικό για τον αναγνώστη και αλησμόνητο για τον θεατή.


Γιάννης Ρήγας

… για τον Baricco

Ας μη γελιόμαστε: μπορεί ο Μπαρίκκο στην Ιταλία να είναι σταρ και να τον περιβάλλει ένας μύθος ανάλογος μ’  εκείνον των ροκ τραγουδιστών που τους κυνηγούν οι «γκρούπις», δεν παύει όμως να είναι πάνω απ όλα ένας συγγραφέας, από εκείνους οιυ θα ξεχωρίσουν στις επόμενες δεκαετίες. Ο πλούτος της γραφής του, το πολύπλευρό ταλέντο του μπορούν να συγκριθούν με τις στυλιστικές ανησυχίες ενός Gadda. Η αίσθηση της κωμικότητας, η φινέτσα και η λεπτότητα του χιούμορ του, που καταλήγει σε μια βαθιά τρυφερότητα προς όλους τους ήρωες του, τον ανεβάζουν στο ύψος ενός Italo Calvino. Το χαρακτηριστικό όμως, του ανήκει αποκλειστικά είναι ο εκπληκτικός τρόπος που παντρεύει την απόλαυση του γραψίματος, τη χαρά του να βρίσκεται στον κόσμο και να τραγουδά, με το έντονο αίσθημα του μοιραίου, του πεπρωμένου. Ενός πεπρωμένου που με κάποιο αόρατο σινιάλο, έχει προδιαγράψει τη ζωή του καθενός μας και θα κινήσει γη και ουρανό προκειμένου να πραγματωθεί. Μια «απελπισία», ίσως ζωντανή κι ανάλαφρη, διαπερνά τα βιβλία του Μπαρίκκο.

Francoise Brun

Δευτέρα 13/07

2ο Φεστιβάλ ΕΛΑΙΩΝΑ

Συναυλία JAZZ

Γιώργος Μεταξάς

Την 1η Iουλίου άνοιξε η αυλαία του «Φεστιβάλ ΕΛΑΙΩΝΑ». Στη νοτιοδυτική πλευρά της Ρούμελης, καθώς κατηφορίζουμε την Εθνική οδό από Αντίρριο προς Μεσολόγγι από την Παλιοβούνα, που οι Αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν Ταφιασσό (προφανώς λόγω του δύσκολου περάσματος) και μετά τη διάβαση του μικρού αυχένα που διαχωρίζει την Κλόκοβα από τη γειτονική της λοφοσειρά των Μαύρων Βουνών, ατενίζουμε την όμορφη και δενδροφορούσα κοιλάδα της Γαβρολίμνης του Δήμου Χάλκειας του Νομού Αιτωλοακαρνανίας.

Σ’ αυτό το σημείο πλάι στην πορεία μας, αντικρίζουμε το ξενοδοχειακό συγκρότημα «ΕΛΑΙΩΝΑΣ ΖΕΛΙΟΥ» έχοντας διανύσει 11 χλμ από το Αντίρριο, ενταγμένο στο μεσογειακό τοπίο της αγριλιάς, του πουρναριού, του φιλικιού και της αριάς.

Στον εσωτερικό χώρο του ξενοδοχείου δεσπόζει το υπαίθριο θέατρο χωρητικότητας 850 ατόμων, όπου και φέτος όλο τον Ιούλιο θα πραγματοποιηθεί το 2ο Φεστιβάλ ΕΛΑΙΩΝΑ που, αν και βρίσκεται ακόμα σε αρχικό στάδιο, ευχόμαστε να εξελιχθεί σε σημαντικό πυρήνα πολιτισμού για την περιοχή μας και γενικά της Δυτικής Ελλάδας.

Ο Πατρινός μουσικοσυνθέτης Χρήστος Παναγιωτόπουλος ως καλλιτεχνικός Διευθυντής χαράζει νέους δρόμους στον τομέα του πολιτισμού με μια σειρά από δρώμενα και θεσμούς που θα καρποφορήσουν τα επόμενα 2-3 χρόνια.

Πρώτα δείγματα αποτελούν ο «Διαγωνισμός Μουσικής Νέων Δυτικής Ελλάδος» για σολίστες και μικρά μουσικά σύνολα, η βραδιά «Ελεύθερο Βήμα» που αποσκοπεί στην ενημέρωση του κοινού για θέματα της επικαιρότητας, το διήμερο rock συγκροτημάτων από όλη τη Δυτική Ελλάδα και διάφορα άλλα.

Η έναρξη έγινε την Τετάρτη 1 Ιουλίου με το αξιόλογο συγκρότημα ΤΡΙΦΩΝΟ, που μετά από αρκετά χρόνια συνεργασίας με μεγάλα ονόματα (Αλεξίου, Πρωτοψάλτη, Ορχήστρα Θεοδωράκη, Παντελή Θαλασσινό, Χρήστο Λεοντή, Υπόγεια Ρεύματα, Φαραντούρη, Γλυκερία, Τσαλιγοπούλου κ.α.) κάνει μια σειρά εμφανίσεων σε όλη την Ελλάδα με οδηγό το τραγούδι «Να μ’ αγαπάς» που περιλαμβάνει το 2ο προσωπικό του CD με τίτλο ΤΡΙΦΩΝΟ σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου.

Οι εκδηλώσεις του φεστιβάλ ΕΛΑΙΩΝΑ θα πραγματοποιούνται κάθε βράδυ από Δευτέρα έως Παρασκευή και παράλληλα θα λειτουργούν εκθέσεις (ζωγραφικής, φωτογραφίας, αγιογραφίας κ.λπ.).

Η είσοδος για το κοινό θα είναι από τις 8:30 μ.μ.


ΔΕΥΤΕΡΑ 13/7 : ΡΕΣΙΤΑΛ JAZZ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΑΝΙΣΤΑ ΓΙΩΡΓΟ ΜΕΤΑΞΑ
ΤΡΙΤΗ 14/7 : ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ (ΔΙΑΛΕΞΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ)
ΤΕΤΑΡΤΗ 15/7 : ΒΡΑΔΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ (ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ)
ΠΕΜΠΤΗ 16/7 : ΣΥΝΑΥΛΙΑ flamenco ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡΙ ΠΛΙΑΚΑ ΚΑΙ ΤΟΝ TIO CURRITO GROUP
ΔΕΥΤΕΡΑ 20/7 : ROCK ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ «QUADRA»
ΤΡΙΤΗ 21/7 : ΣΥΝΑΥΛΙΑ jazz –latin ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΟ Night day.
ΤΕΤΑΡΤΗ 22/7 : ΒΡΑΔΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΚΩΜΩΔΙΑ «ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΟΥΙΛΙΑΜ» ΑΠΟ ΤΗΝΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ «ΡΕΦΕΝΕ»
ΠΕΜΠΤΗ 23/7 : ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΚΛΑΣΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΜΕ ΤΟ ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ «SPACTRUM»
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24/7 : ΣΥΝΑΥΛΙΑ latin ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ «APORIMAC»
ΔΕΥΤΕΡΑ 27/7 : 1ος ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΝΕΩΝ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΤΡΙΤΗ 28/7 : ΡΕΣΙΤΑΛ ΠΙΑΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ ΔΡΑΜΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ 29/7 : ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ (ΔΙΑΛΕΞΗ – ΟΜΙΛΙΑ)
ΠΕΜΠΤΗ 30/7 : ΒΡΑΔΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΟΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΕΧΝΗΣ «ΥΠΟΚΡΟΥΣΙΣ» ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ, ΟΥΤΕ ΕΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕΤΕ.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 31/7 : ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ Μ. ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ, Μ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ, Μ. ΛΟΙΖΟ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΑΣΙΜΟ ΑΝΔΡΕΑΤΟ, ΤΗΝ ΙΟΝΙΑ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΝΗΤΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ «ΑΝΤΗΧΗΣΗ»

Ο Γιώργος Μεταξάς γεννήθηκε στην Κολχίδα της Γεωργίας. Γιος Έλληνα και Γεωργιανής προέρχεται από μουσική οικογένεια. Παίζει πιάνο από 7 ετών παίρνοντας τα πρώτα του μαθήματα από τον πιανίστα και συνθέτη πατέρα του.

Σπούδασε στο Κονσερβατόριο της Γεωργίας κερδίζοντας υποτροφία για το Κονσερβατόριο της Μόσχας.

Διετέλεσε καθηγητής στο Κονσερβατόριο της Άλμα Ατά για 24 χρόνια. Μαθητές του υπήρξαν κορυφαίοι μουσικοί που διακρίθηκαν και είχαν σπουδαία σταδιοδρομία στο μουσικό στίβο.

Έχει συνθέσει συμφωνικά έργα και μουσική για θέατρο, κινηματογράφο, ταινίες κινουμένων σχεδίων και έχει κάνει ενορχηστρώσεις για την big band της Ραδιοτηλεόρασης στη Ρωσία.

Η ανάμειξη του με το χώρο της τζαζ έγινε πριν από 22 χρόνια. Έχει παίξει σε πολλά φεστιβάλ (Σιβηρίας, Μόσχας, Άγιας Πετρούπολης, χωρών της Βαλτικής.) Σε έκδοση της ονομαστής δισκογραφικής εταιρίας Melodia της Ρωσίας περιλαμβάνεται δική του σύνθεση όπως παρουσιάστηκε στο σημαντικό φεστιβάλ της Σιβηρίας ‘Αστέρια της τζαζ’, ενώ το 1996 μέσω της πατραϊκής εταιρίας ΠΑΛΜΟΣ και του Δημοτικού Ωδείου Πατρών εκδίδει το πρώτο του cd «My friend Mephisto», ένα άρτιο δείγμα τζαζ εμπνευσμένο από τη συνάντηση του Φάουστ και του Μεφιστοφέλη όπως περιγράφεται στο ‘Φάουστ’ του Γκαίτε.

Από το 1994 έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Πάτρα και από τότε δουλεύει ως καθηγητής του Δημοτικού Ωδείου διδάσκοντας πιάνο τζαζ στο μοντέρνο τμήμα.

image

Θέατρο

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης

«Δον Κιχώτης»

Ο «Δον Κιχώτης» του Μιγκέλ Θερβάντες από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κοζάνης , συνεχίζοντας την περιοδεία του σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο Ωδείο της Πάτρας τη Δευτέρα 13 & την Τρίτη 14 Ιουλίου. Η παράσταση είναι σε διασκευή- σκηνοθεσία Γιάννη Καραχισαρίδη, με τον Γιώργο Κιμούλη στο ρόλο του Δον Κιχώτη και τον Δημήτρη Πιατά στο ρόλο του Σάντσο.

Έχοντας καταξιωθεί σαν ένα έργο βαθιά ουμανιστικό και συνάμα πολυδιάστατο,  ο «Δον Κιχώτης», αποτελεί μια πολύτιμη παρακαταθήκη της παγκόσμιας λογοτεχνίας που καταπιάνεται με το θέμα  της αυταπάτης, είτε αυτή λέγεται προσωπική είτε συλλογική, αλλά και της αιώνιας διαμάχης ανάμεσα στη φαντασία και τη λογική. Ένα έργο αλληγορικό, αντισυμβατικό, πολλαπλών προσεγγίσεων, που μας  ταξιδεύει στη διάσταση του ανθρωπισμού, της αρετής,  της γενναιότητας, της υπερβατικής λύτρωσης, των οραματισμών και των υψηλών φρονημάτων, αλλά και της αποτυχίας ως ανθρώπινο χαρακτηριστικό, ενώ την ίδια στιγμή μας μαθαίνει πως η αποτυχία αποτελεί ένα ουσιώδες συστατικό, ένα χρήσιμο εργαλείο  για την οικοδόμηση του μέλλοντος, τόσο του ατομικού όσο και γενικότερα αυτού που αποκαλούμε κόσμο και μας περιβάλλει. Ένα έργο μεστό, μεγαλειώδες, που ισορροπεί  ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, στη συγκίνηση και στο γέλιο, αποτυπώνοντας με τρόπο γλαφυρό την πραγματική εικόνα του ήρωα του: του παντοτινού ονειροπόλου Δον Κιχότε Ντε Λα Μάντσα! Ενός ανθρώπου, δηλαδή,  που κινείται έξω από την κοινή λογική, που είναι έτοιμος να πάει εκεί όπου οι γενναίοι δεν τόλμησαν ποτέ, που δεν σταματάει να προσπαθεί ακόμη κι όταν η κόπωση έχει κατακλύσει την ψυχή του και το σώμα του.

Η διασκευή που θα παρουσιαστεί, στηρίζεται σε ένα αληθινό βίωμα του συγγραφέα: τη φυλάκισή του στο Αλγέρι. Ο Θερβάντες μαζί με τον Σάντσο  και δέκα ακόμη συγκρατούμενους δραπετεύουν από τη φυλακή όπου είχαν αιχμαλωτιστεί από Βερβερίνους πειρατές. Βρίσκονται σε ένα εγκαταλειμμένο παραλιακό χωριό περιμένοντας κάποιο καράβι που θα τους πάει πίσω στην πατρίδα τους την Ισπανία. Τις ώρες της αναμονής, ο Θερβάντες  και ο φίλος του Σάντσο, με τη βοήθεια των συγκρατουμένων τους, αφηγούνται την  ιστορία του Δον Κιχώτη. Οι περιπλανήσεις του ιππότη και υπερασπιστή των καταφρονεμένων, ξετυλίγονται στη διάρκεια μιας νύχτας και επηρεάζουν βαθιά όλους όσους άκουσαν και συμμετείχαν. Όταν ξημερώνει και το καράβι δεν εμφανίζεται, η συντροφιά πρέπει να πάρει αποφάσεις. Ο Θερβάντες, ακολουθώντας τα χνάρια του Δον Κιχώτη, θα πάει εκεί όπου δεν πάει ο νους του ανθρώπου.

Συντελεστές:

Διασκευή – σκηνοθεσία : Γιάννης Καραχισαρίδης

Σκηνικά : Πάβελ Ντομπρίσκι

Κοστούμια : Γιάννης Μετζικώφ

Σύνθεση τραγουδιών : Θάνος Μικρούτσικος

Στίχοι : Αγαθή Δημητρούκα

Επιμέλεια κίνησης : Σεσίλ Μικρούτσικου

Φωτισμοί : Παναγιώτης Μανούσης

Συνεργάτης σκηνογράφου : Σοφία Παντουβάκη

Βοηθός σκηνοθέτη : Χρήστος Ασλανίδης

Βοηθός ενδυματολόγου : Ιωάννα Στεφανοπούλου

Πρωταγωνιστούν::

Δον Κιχώτης : Γιώργος Κιμούλης

Σάντσο : Δημήτρης Πιατάς

Δουλτσινέα : Κλειώ – Δανάη Οθωναίου

Παίζουν επίσης:

Γιώργος Ζιόβας, Ισίδωρος Σταμούλης, Γιώργος Γιαννόπουλος, Σταυρούλα Σπυρίδωνος, Θοδωρής Προκοπίου, Βασίλης Πουλάκος, Μαρία Παπαγιαννάκη, Μιχάλης Σάκκουλης, Γιάννης Μυλωνάς

Πέμπτη 16/07


Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας

«Συμπέθεροι στα Τίρανα»

Αρχαίο Ωδείο, 21.30

AFISA No2

Η μεγάλη θεατρική επιτυχία που έσπασε τα ταμεία και προκάλεσε ξεκαρδιστικά γέλια στο κοινό το χειμώνα, «Συμπέθεροι στα Τίρανα» των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, θα ανέβει με ανανεωμένη διανομή την Πέμπτη 16 και την Παρασκευή 17 Ιουλίου και ώρα 21.30 στο Αρχαίο Ωδείο, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας 2009, που διοργανώνουν η Αντιδημαρχία Πολιτισμού του Δήμου Πατρέων και η ΔΕΠΑΠ. Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται με την συνεργασία του 28ου Φεστιβάλ Πάτρας-Θεσμός Αρχαίου Δράματος.

Τι κάνετε όταν η κόρη σας σάς λέει ότι ο εκλεκτός της καρδιάς της είναι Αλβανός;

Είμαστε ρατσιστές; Είμαστε άπληστοι; Ή είμαστε απλώς ανόητοι;

Η Πένη και ο Λυκούργος (ΒΙΚΥ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ και ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ) είναι ένα ευκατάστατο ζευγάρι που ζει σε μια μεγάλη επαρχιακή πόλη της κεντρικής Ελλάδας. Έχουν μια μοναχοκόρη τη Λίζα (ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΤΟΓΙΑΝΝΗ), η οποία σπουδάζει στο Λονδίνο. Όλα τους τα προβλήματα μοιάζουν λυμένα. Ζουν σε ένα περιβάλλον νεοπλουτίστικης πολυτέλειας και το όνειρο τους είναι, τι άλλο; Να δουν την κορούλα τους αποκατεστημένη με έναν καλό γαμπρό. Σχεδόν δίπλα απ’ το σπίτι τους,  έχουν τη μονοκατοικία τους η Πωλίνα (ΤΖΟΥΣ ΕΥΕΙΔΗ), αδερφή  της Πένης και ο άντρας της Βασίλης (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ), οι οποίοι ζουν σε ένα αντίστοιχα εύπορο περιβάλλον. Λίγο πριν το Πάσχα, η Λίζα έρχεται από το Λονδίνο με το αγόρι της, ένα νεαρό φοιτητή που γνώρισε στο Λονδίνο, τον Άλφρεντ (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΕΛΙΟΣ). Το γεγονός ότι η κορούλα έχει φίλο, είναι ένα σοκ για μια τέτοια οικογένεια, αλλά ευχάριστο σοκ. Ο Άλφρεντ είναι πανέμορφος και πολύ ευγενικός. Οι δυο αδερφές αλλά και οι δυο μπατζανάκηδες ενθουσιάζονται  όταν γνωρίζουν το  γαμπρό απ’ το Λονδίνο, αλλά πέφτουν απ’ τα σύννεφα όταν μαθαίνουν ότι ο Άλφρεντ δεν είναι Άγγλος. Είναι Αλβανός. Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα με την άφιξη των γονιών  του Άλφρεντ. Της Κλαμπέτας (ΝΑΤΑΣΣΑ ΚΟΤΣΟΒΟΥ) και του Μπουκουράν (ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΚΑΣ). Όταν καταφθάνουν και οι συμπέθεροι από τα Τίρανα ξεκινάει μια δίνη κωμικών εξελίξεων. Πέφτουν οι μάσκες και οι τέσσερις Έλληνες συμπέθεροι δίνουν ρεσιτάλ υποκρισίας, ξιπασιάς, ανοησίας, πονηριάς και διαπλοκής. Μιας διαπλοκής που περιλαμβάνει όλο τον κοινωνικό περίγυρο της επαρχιακής πόλης, που εκπροσωπείται στο έργο από ένα νεαρό και φιλόδοξο βουλευτή της περιοχής, που είναι και υφυπουργός πολιτισμού. Τον Νικήτα Λαλαμπίρδα (ΧΡΗΣΤΟΣ  ΤΡΙΠΟΔΗΣ).

ΣΗΜΕΙΩΜΑ  ΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

Η Ελλάδα, από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι και τη δεκαετία του ‘70 υπήρξε μια χώρα εκροής μεταναστών. Τα σημάδια της μετανάστευσης είναι ακόμα νωπά στην κοινωνία μας. Οι φωνές του Στέλιου Καζαντζίδη και του Στράτου Διονυσίου, που ήταν οι τελευταίοι που τραγούδησαν τη νοσταλγία και τον πόνο του γκαστερμπάιντερ, είναι ακόμη ζωντανές στ’ αυτιά μας. Και ξαφνικά από παρίες του δυτικού κόσμου βρεθήκαμε να είμαστε μια «εύπορη» χώρα υποδοχής μεταναστών. Το σοκ ήταν τεράστιο και το ερώτημα αυτόματο. Είμαστε θεσμικά, πολιτιστικά και ηθικά έτοιμοι   να δεχτούμε ξένους;

Από το 2000, την εποχή που γράφαμε το έργο «ο Έβρος απέναντι», μας δημιουργήθηκε η ιδέα να γράψουμε μια κωμωδία με το ίδιο ακριβώς θέμα, το ρατσισμό, όπως διαμορφώθηκε στην Ελλάδα τα είκοσι τελευταία χρόνια. Το αποφασίσαμε πέρσι. Επτά  χρόνια αργότερα, το χειμώνα του 2007 προς 2008 γράψαμε τους «συμπέθερους», ενώ στις τηλεοράσεις παιζόταν το σκάνδαλο Ζαχόπουλου, το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, οι Ινδοί στο αναψυκτήριο του Μαγγίνα και η δακρύβρεχτη ιστορία της Ρούλας Βροχοπούλου με τον ωραίο αδιάφορο Φραν. Θέματα με την πρώτη ματιά άσχετα με το έργο μας, που ξαφνικά άρχισαν να παρεισφρύουν  στις σκηνές και να διαποτίζουν τους διαλόγους χωρίς να το θέλουμε. Το έργο άρχισε να απορροφά την επικαιρότητα με έναν τρόπο αυτόματο και σίγουρα πέρα από τις προθέσεις μας. Γιατί η κωμική μυθοπλασία δεν έχει στόχο να σχολιάσει την τρέχουσα επικαιρότητα, αλλά να εκφράσει και να αποκαλύψει το βαθύτερο αίσθημα της κοινωνίας διαχρονικά. Η επικαιρότητα είναι το πεδίο της επιθεώρησης. Αλλά όταν η επικαιρότητα ξεπερνά κάθε μυθοπλασία και παράγει πλοκές και ήρωες τόσο πυκνωτικά αντιπροσωπευτικούς της κοινωνίας, όταν οι μηχανισμοί εξουσίας, αλλά και οι μηχανισμοί ελέγχου της εξουσίας ταυτίζονται και αυτοαποκαλύπτονται τόσο κωμικά και ξεδιάντροπα, όταν η ειδησεογραφία γίνεται φάρσα, η κωμωδία δεν έχει παρά να «μαγνητοφωνήσει» και να «υποκλέψει» το υλικό της από την πραγματικότητα.  Έτσι με κεντρικό άξονα το μεταμοντέρνο ρατσισμό μας, που έχει  ταυτίσει τη λέξη «Αλβανός» με τη λέξη «ύποπτος», άρχισε να προκύπτει από μόνο του ένα έργο που αφομοίωσε όλο αυτό το κομφούζιο της διαπλοκής και του λαϊκισμού, που εκ πρώτης όψεως είναι άσχετα με τον ρατσισμό,  αλλά αποτελούν συμπτώματα της ίδιας παθογένειας. Σεισμικές δονήσεις που έρχονται από τα ίδια γεωλογικά ρήγματα.  Ρήγματα σε ένα υπέδαφος που κινείται πολλές φορές επικίνδυνα και βίαιες ανακατατάξεις σε μια επιφάνεια όπου τα όρια του  Έλληνα και του Ελληνάρα συγχέονται καταστροφικά. Γι’ αυτό εδώ πρέπει να δηλώσουμε ότι τα πρόσωπα και οι καταστάσεις του έργου μας είναι μεν φανταστικά αλλά κάθε πιθανή  ομοιότης  με πραγματικά ήταν σίγουρα ακούσια αλλά οπωσδήποτε αναπόφευκτη.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ + ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΕΠΠΑΣ

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ + ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΕΠΠΑΣ

ΣΚΗΝΙΚΑ: ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΑΓΚΛΙΔΗΣ

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: ΕΒΕΛΥΝ ΣΙΟΥΠΗ

ΦΩΤΙΣΜΟΙ: ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Πρωταγωνιστούν :

Χρήστος Χατζηπαναγιώτης,  Βίκυ Σταυροπούλου,  Τζόυς Ευείδη, Δημήτρης Μαυρόπουλος, Δήμητρα Στογιάννη,  Δημήτρης Τσέλιος, Νατάσσα Κοτσοβού, Κώστας Καζάκας, Χρήστος Τριπόδης

2ο Φεστιβάλ ΕΛΑΙΩΝΑ

Συναυλία

Πάρις Πλιάκας + Tio Currito Flamenco Group

Θέατρο Ελαιώνα Ζέλιου, Μεσολόγγι

Φλαμένκο  με τον Πάρι Πλιάκα και το “Τιο Currito” Flamenco Group

Μελωδική περιπλάνηση στους τσιγγάνικους δρόμους της Ανδαλουσίας και του Φλαμένκο μας προτείνει ο Πάρις Πλιάκας με την κιθάρα του και το “Tio Currito” Flamenco Group στη ζωντανή παράσταση  που θα δώσουν την Πέμπτη 16 Ιουλίου 2009 στις 9.00 μ.μ  στο θέατρο Ελαιώνα Ζέλιου (Καλαβρούζα , 11ο χλμ. Εθνικής Οδού Αντιρρίου-Μεσολογγίου, Tηλ. 26430 45056).

Το πρόγραμμα της παράστασης  αποτελείται τόσο  από πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις του Πάρι Πλιάκα όσο και από διασκευές του πάνω σε παραδοσιακά μελωδικά και ρυθμικά μουσικά σχήματα της Ανδαλουσίας , ενώ μαζί του εμφανίζονται  και  αυτοσχεδιάζουν οι μουσικοί  Ανδρέας Κίκινας (κιθάρα-κρουστά) , Σέργιος Σοϊλές ( φλάουτο-σαξόφωνο) ,  Γιάννης Παναγιωτόπουλος  (Ούτι – Πολίτικη Λύρα) , Σωτήρης Ντούβας (κρουστά)  και Γιάννης Πουπούλης (κρουστά).

Εικαστικά

INSIDE-OUT:

ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΑΠΟ ΠΑΤΡΑ ΚΑΙ BYDGOSCZS

Παλαιά Δημοτικά Λουτρά

Ως 15/07

Ως τις 15 Ιουλίου το Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας θα φιλοξενεί στα Παλαιά Δημοτικά Λουτρά, (Δ. Γούναρη 118-120 και Νικήτα) την ομαδική έκθεση καλλιτεχνών από Πάτρα και Bydgosczs στην οποία θα συμμετέχουν Έλληνες και Πολωνοί. Από την Ελλάδα συμμετέχουν οι: Ιωάννης Κοψίνης, Ανδρέας Λυμπεράτος, Έλλη Μπαρμπαγιάννη, Ειρήνη Μαυρομμάτη, Διονύσης Παντελής Δημήτρης Τζουμάνης, ενώ από την Πολωνία οι: Jakub Q Elwertowski, Ryszard Wietecki, Wojciech Woźniak, Anna Kubiak, Marcin Sauter, Zbyziel, Rafał Jara, Waldemar Domagała, Grzegorz Pleszyński, Violka Kuś.

Η ίδια έκθεση αναμένεται να μεταφερθεί το φθινόπωρο του 2009 και στην Δημοτική Πινακοθήκη του Bydgosczs.

Η επιμελήτρια της έκθεσης, ιστορικός Τέχνης και Τεχνοκριτικός Γιώτα Κωνσταντάτου, σημειώνει: «Στην κοινή έκθεση σύγχρονης τέχνης από δύο πόλεις της Ελλάδας και Πολωνίας αντίστοιχα, ο τόπος συνάντησης δεν μπορεί παρά να είναι η ίδια η καλλιτεχνική παραγωγή. Μια απόπειρα διασύνδεσης άλλου είδους όπως αυτή της ιδιωματικής εντοπιότητας δεν είναι δυνατή. Θα περιόριζε ασφυκτικά την οπτική της και θα ήταν παρακινδυνευμένη από τη στιγμή που η σύγχρονη εικαστική παραγωγή διεθνώς δεν μπαίνει εύκολα σε τέτοια σχήματα.

Η τέχνη που παράγεται σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό τέχνη του δημιουργού, προσωπική, ιδιοσυγκρασιακή, πολύμορφη όσο ποτέ και υπερτοπική. Πάντοτε εγγράφει τα ιδιαίτερα στοιχείου του πολιτιστικού χώρου μέσα από τον οποίο βγαίνει αλλά ουσιαστικά, σήμερα περισσότερο από ποτέ στο αχανές περιβάλλον της ιντερνετικής κοινότητας, επηρεάζεται από όλο τον κόσμο.

Στην περίπτωση των καλλιτεχνών από την Πάτρα που δείχνουν στην έκθεση όψεις του έργου τους, η βασική διασύνδεση είναι ότι κινούνται στην επικράτεια του σύγχρονου. Ο καθένας με αναγνωρίσιμο, προσωπικό έργο. Στην πλειοψηφία τους έχουν σπουδάσει ή έχουν μετεκπαιδευτεί στο εξωτερικό, σε δυτικές αγορές, κάποιοι έχουν ζήσει για χρόνια στο διεθνές περιβάλλον, κι έχουν παρουσιάσει στην πορεία της τελευταίας δεκαετίας κυρίως, αυτόνομο και επαρκές σώμα έργου.

Στο σύνολό της, η παρουσία τους δείχνει σε αδρές γραμμές και την ύπαρξη ενός δυναμικού, ακόμα υπό ανίχνευση που μπορεί να εκπροσωπήσει την πόλη εάν αυτή του δώσει την δυνατότητα. Αυτή η τοπική δεξαμενή σύγχρονων δημιουργών είναι διάσπαρτη, σχεδόν δεν γνωρίζεται, γιατί λείπουν τα κανάλια επικοινωνίας και δεν έχει συντάξει τις δυνάμεις της για να μετρηθεί.

Παρότι έχουν υπάρξει γεγονότα και διοργανώσεις, μερικοί εξαιρετικοί χώροι που φιλοξενούν με όλες τις προϋποθέσεις εικαστικές εκθέσεις (οι αποθήκες του Μπάρι, η Αγγλικανική εκκλησία, η δοκιμή του Αρσακείου, ο χώρος εδώ των δημοτικών λουτρών) και περιοδικοί θεσμοί που λειτουργούν σε αυτήν την κατεύθυνση, δείχνουν να λείπει η αίσθηση του συνόλου. Η έκθεση στα δημοτικά λουτρά επιχειρεί με αυτό το πνεύμα να φέρει σε επαφή κάποιους  από τους δημιουργούς –επί τροχάδην στα πλαίσια μιας διμερούς ομαδικής έκθεσης – και να επιχειρήσει ένα μικρό πρώτο μέτρημα για το τι έχει να παρουσιάσει το εικαστικό παρόν της πόλης».

Συλλογές του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης

«Ρευστή Ταυτότητα»

Δημοτική Πινακοθήκη

Ως 30/09

Στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας, το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με την Αντιδημαρχία Πολιτισμού του Δήμου Πατρέων και τη ΔΕΠΑΠ, παρουσιάζουν την έκθεση με τίτλο «Ρευστή Ταυτότητα», με έργα από τη Συλλογή του Μ.Μ.Σ.Τ. στη Δημοτική Πινακοθήκη Πατρών.

Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης είναι ένα δυναμικό ίδρυμα που δημιουργήθηκε από πολίτες για τους πολίτες, το οποίο επί 30 συνεχή χρόνια λειτουργεί σε εθελοντική βάση, προβάλλοντας και στηρίζοντας τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία. Η δωρεά έργων του γκαλερίστα και συλλέκτη Αλέξανδρου Ιόλα ήταν ιδανική προικοδότηση του Μουσείου, για να ξεκινήσει η μόνιμη συλλογή του έργων τέχνης. Σε όλα αυτά τα χρόνια η συλλογή εμπλουτίστηκε με νέες δωρεές, τόσο από μεγάλους συλλέκτες όσο και από καλλιτέχνες. Σήμερα το μουσείο έχει περισσότερα από 1.000 έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, γλυπτό-ζωγραφικής, βίντεο-τέχνης, συναρμογών και εγκαταστάσεων, περισσότερα από 400 έργα χαρακτικής και πάνω από τριακόσια έργα φωτογραφίας ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών. Η Πάτρα είναι ο 14ος σταθμός μιας προσπάθειας να βγει το μουσείο από τα όρια της Θεσσαλονίκης. Μάλιστα στο πλαίσιο της έκθεσης αναμένεται να πραγματοποιηθεί εκπαιδευτικό πρόγραμμα.

Το κοινωνικό περιβάλλον, οι οικογενειακές και διαπροσωπικές σχέσεις, οι προσωπικές αναζητήσεις, αφήνουν τον άνθρωπο αρκετές φορές μετέωρο, όχι μεταξύ δεδομένου και πεπρωμένου, αλλά μεταξύ ταυτότητας και ετερότητας, πέρα από κάθε ιεράρχηση, διαλεκτική, συνύπαρξη, ταύτιση. Στην έκθεση «Ρευστή Ταυτότητα» αποκωδικοποιώντας νοήματα και συμβολισμούς, ανιχνεύονται πτυχές της προσωπικότητας του σύγχρονου ανθρώπου. Πόσο επηρεάζουν την προσωπικότητά μας παράγοντες που δεν ορίζουμε; Κοινωνικές επιταγές, ιστορικές παραδόσεις, θεσμοί, συσχετισμοί δυνάμεων, τεχνολογικές μεταβολές, πόλεμοι, στοιχειοθετούν ένα ισχυρό και ταυτόχρονα ευάλωτο πεδίο, όπου μνήμες ξεθωριάζουν και χάνονται, δράσεις στιγματίζουν τη ζωή μας, αδιαφορία, κοινωνική αστάθεια, καταναλωτισμός, αλλά και ενδιαφέρον, ζεστασιά, ψυχικές επαφές, ισορροπούν την ενοχή, την απαισιοδοξία, με την αγνότητα και τη θετική διάθεση σε στερεότυπα που έχουν ανταπόκριση στην πραγματική ζωή.

Αναμνήσεις οικογενειακές, ανα-γνώσεις οικογενειακών ρόλων και προτύπων, συμβιώσεις σε ασφάλεια και προστασία, πώς μπορεί να ορίσει κανείς τη θέση του σε ένα άμεσο, έντονο και επιδραστικό περιβάλλον;

Συμμετέχουν με 41 έργα τους οι καλλιτέχνες: Άγγελος Αντωνόπουλος, Γιώργος Γυπαράκης, Βαγγέλης Γκόκας, Niki De st. Phalle, Τάκης Ζερδεβάς, Ελένη Θεοφυλάκτου, Νταϊάν Κατσιαφίκα, Ursula Kelm, Νίκος Κεσσανλής, Δημοσθένης Κοκκινίδης, Δέσπω Μαγκώνη, Ελένη Μαλιγκούρα, Κωνσταντίνος Μάνος, Καλλιρόη Μαρούδα, Γιάννης Μόραλης, Χρόνης Μπότσογλου, Μαρία Μυλωνά, Δημήτρης Μυταράς, Νίκος Ναυρίδης, Payram, Άρης Προδρομίδης, Michel Salsmann, Ξενής Σαχίνης, Δημήτρης Ταντανόζης, Στέργιος Τσιούμας, Περικλής Χανδρής, Μαρία Χρηστέα, Γιάννης Ψυχοπαίδης.

Διάρκεια έκθεσης : 3 Ιουλίου έως 30 Σεπτεμβρίου 2009

Ώρες λειτουργίας: 10.00-13.00 & 19.00-21.00

Σάββατο & Κυριακή 11.00-14.00. Δευτέρα κλειστά.

Έκθεση ζωγραφικής

Δημοσθένη Σπαθή

πρώην Σταφιδαποθήκες Barry

Ως 20/07

Πρόκειται για 65 έργα που είναι δημιουργίες της τελευταίας δεκαετίας μιας και ο Δημοσθένης Σπαθής, αξιοποίησε το μοναδικό του ταλέντου, από μικρή ηλικία και ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική. Δυνατά χρώματα και ρεαλιστικές παραστάσεις τοπίων δένουν αρμονικά πάνω στο καμβά, δίνοντας τρισδιάστατες πολλές φορές απεικονίσεις. Στα εγκαίνια της έκθεσης τίμησαν τον καλλιτέχνη, φίλοι και συνάδελφοί του, ενώ παραβρέθηκε και ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Αλέξης Σκαρμέας.

Ο Δημοσθένης Σπαθής είναι αυτοδίδακτος και εμπνέεται κυρίως από τη φύση και τα χρώματά της. Ζωγραφίζει ελεύθερα με χρώματα λαδιού σε καμβά και προτιμά την ρεαλιστική απεικόνιση των θεμάτων του χωρίς να αντιγράφει. Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1955 και από το 1985 ασκεί δικηγορία ως μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών

Η έκθεση του θα διαρκέσει έως τις 20 Ιουλίου και τελεί υπό την αιγίδα της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού του Δήμου Πατρέων, της ΔΕΠΑΠ και του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s