«Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» 15 & 16 ΜΑΪΟΥ 2009, Village Πάνθεον, 21.30

E_P

Θέατρο

«Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου»

15 & 16 ΜΑΪΟΥ 2009, Village Πάνθεον, 21.30

image

Την πολυτάραχη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου -της ιδιαίτερης αυτής γυναίκας- μέσα στο χρόνο, που συνέθεσε ο Πέτρος Ζούλιας (σενάριο και σκηνοθεσία) βασισμένος στο βιβλίο της εγγονής της Ρέας Μανέλη “Η γιαγιά μου η Ευτυχία” (εκδόσεις “Άγκυρα”), ξετυλίγει στη σκηνή του Village Πάνθεον απόψε στις 9.30 (παραστάσεις έως και το Σάββατο 16 Μαΐου) η Νένα Μεντή.

Μια συγκινητική ιστορία για τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού…

Ένας μονόλογος γεμάτος μεγάλα τραγούδια, τραγούδια που γράφτηκαν με ψυχή από μια γυναίκα που έζησε με πάθος τη ζωή…

Την ηρωίδα υποδύεται η Νένα Μεντή, η οποία δεν κάνει μια απλή αφήγηση. Στην παράσταση συνυπάρχουν κίνηση, δράση, διάλογοι και χιούμορ. Τα πρόσωπα που τη συντροφεύουν μπορεί να είναι φανταστικά, όμως είναι εκεί, συζητούν μαζί της, αγαπιούνται ή τσακώνονται. Η ζωή της γίνεται τραγούδι, γλιστρά ανεπαίσθητα από τη μια εμπειρία στην άλλη, διασχίζοντας εποχές και πρόσωπα με μια δρασκελιά. Το ένα κομμάτι στάζει πόνο και το άλλο ομορφιά στη ζωή της στιχουργού.

Η Μεντή αναδεικνύει την πολυδιάστατη προσωπικότητα της πρωτοπόρας δημιουργού μέσα απ’ ένα αφηγηματικό παζλ -άλλοτε μονολογώντας ή ανοίγοντας διάλογο με το κοινό και άλλοτε συνομιλώντας με τα “φαντάσματα” που καθόρισαν την πολυτάραχη ζωή της: τη Μαρίκα Κοτοπούλη, τον Γιώργο τον άντρα της, τη Μαίρη την κόρη της, τον Τσιτσάνη, τον Χιώτη, τη Ρέα την εγγονή της και τη Μαριόγκα τη μητέρα της. Άλλωστε η ερμηνεία της χτίστηκε με τον ίδιο τρόπο που η απαγιαννοπούλου υποστήριξε ότι γράφεται το λαϊκό τραγούδι: “Πρέπει ν’ αδειάσεις ψυχή και πνεύμα για να το πιάσεις, πρέπει να ζήσεις τους καημούς του… Γράφεται πρώτα με την καρδιά και το συναίσθημα κι ύστερα με τεχνική. Έτσι μόνο μας αναστατώνει, μας προβληματίζει”. Μια καταπληκτική ερμηνεία, που δεν θα μπορέσει να αφήσει κανένα θεατή με στεγνά μάτια.

Η παράσταση κλείνει με ένα τραγούδι που περιγράφει όλο τον πόνο και την απώλεια αυτής της γυναίκας, το “Είμ’ αϊτός χωρίς φτερά”.


ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας

Σκηνικά κοστούμια: Αναστασία Αρσένη

Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλης

Επιλογή τραγουδιών: Ελεάνα Βραχάλη

Μουσική επένδυση: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος

Κινηματοθέατρο Village Πάνθεον,

Πληροφορίες :τηλ. 2610-325778

Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 20€,

φοιτητικό-μαθητικό:17€

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ…

Εγώ γράφω τραγούδια και τα πουλώ…

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου (1893 – 7 Ιανουαρίου 1972) υπήρξε μια από τις σημαντικότερες στιχουργούς του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Γεννήθηκε στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας, αναγκάστηκε όμως να έλθει στην Ελλάδα μετά την μικρασιατική καταστροφή.

Ζώντας μια έντονη και περιπετειώδη ζωή, στην Ελλάδα αρχικά σταδιοδρόμησε ως ηθοποιός, δασκάλα και ποιήτρια, ενώ αργότερα αναδείχθηκε σε σπουδαία λαϊκή στιχουργό. Ξεκίνησε να γράφει στίχους το 1948 εξαναγκαζόμενη από το προσωπικό της πάθος (χαρτοπαιξία), τροφοδοτώντας με αυτό τον τρόπο, έναντι ευτελούς οικονομικής αμοιβής, όλους τους επώνυμους συνθέτες της εποχής της με αριστουργηματικά τραγούδια.

Πάμπολλα τραγούδια της έγιναν επιτυχίες. Στίχους της συναντάμε σε μια πλειάδα λαϊκών επιτυχιών:


Πήρα τη στράτα κι έρχομαι, Αντιλαλούνε τα βουνά σε μουσική Τσιτσάνη,

Ηλιοβασιλέματα, Περασμένες μου αγάπες σε μουσική Χιώτη,

Δυο πόρτες έχει η ζωή, Φεύγω με πίκρα στα ξένα που τραγούδησε ο Καζαντζίδης,

Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά, Ονειρο απατηλό σε μουσική Καλδάρα,

Συρματοπλέγματα βαριά σε μουσική Μπακάλη,

Είμαι αϊτός χωρίς φτερά σε μουσική Χατζιδάκη,

Πετραδάκι, πετραδάκι, Του ντερβίση το πιοτό και

Τι να σου κάνει μια καρδιά σε μουσική που έγραψε ο Αντώνης Κατινάρης και άλλα πολλά.

Το πρώτο της τραγούδι που μελοποιήθηκε από τον Τσιτσάνη είναι το Για μια γυναίκα χάθηκα (HMV ΑΟ-2984), που γραμμοφωνήθηκε στις 15 Μαρτίου 1951, ενώ με παραγγελία του είχε γράψει τους στίχους για το γνωστό σε όλους πλέον τραγούδι Τα καβουράκια (ODEON GA-7663) του οποίου την τελική διαμόρφωση των στίχων, όπως τους γνωρίζουμε σήμερα, είχε ο Τσιτσάνης.

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ήταν μια από τις σπουδαιότερες στιχουργούς, η οποία χάρη στο τρομακτικό ταλέντο της τροφοδότησε το ελληνικό λαϊκό τραγούδι με μεγάλο αριθμό εξαίρετων δημιουργιών, μερικές από τις οποίες θα παραμείνουν για πάντα άγνωστες, καθώς μόνο ένα μικρό μέρος αυτών που έγραψε είναι καταχωρημένο στο όνομά της. Η ίδια δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την αναγνώριση του έργου της και για την είσπραξη δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα, παρά την επιτυχία των τραγουδιών της, να πεθάνει φτωχή.

Ο πλήρης αριθμός των τραγουδιών της κορυφαίας λαϊκής στιχουργού της δεκαετίας του 1950, παραμένει άγνωστος ( και θα παραμείνει άγνωστος εσαεί) αφού πουλούσε τα τραγούδια της. Το γεγονός αυτό, παράλληλα με την εικόνα της – ξεκίνησε να γράφει τραγούδια σε ηλικία 55 ετών!-, δημιούργησε μια ολόκληρη μυθολογία γύρω από το πρόσωπό της.

Μέσα σε μια παγωμένη καμαρούλα μια φτωχή συνταξιούχος ηθοποιός πουλάει τους στίχους που γράφει για ένα κομμάτι ψωμί, έγραφαν οι εφημερίδες το 1960. Ο μύθος όμως απέχει αρκετά από την αλήθεια. Στην πράξη, η ίδια επέλεγε να πουλάει τους στίχους της, προτιμώντας 150 ή 200 δραχμές στο χέρι παρά τα ποσοστά των πνευματικών δικαιωμάτων της ΑΕΠΙ. Η Παπαγιαννοπούλου ήθελε χρήματα στο χέρι, για να μπορεί κάθε βράδυ να τα… καταθέσει στην αγαπημένη της ασχολία, την χαρτοπαιξία. Οι συνθέτες εκμεταλλεύονταν το πάθος της. Αγόραζαν τα τραγούδια της ( το Δυο πόρτες έχει η ζωή το πούλησε έναντι 250 δραχμών και τα Ηλιοβασιλέματα έναντι 300 ) και τα δισκογραφούσαν για δικά τους.

Εγώ γράφω τραγούδια και τα πουλώ. Από κει και πέρα δεν ανακατεύομαι αν θα πιάσουν ή όχι, αν θα βγουν ή δε θα βγουν σε δίσκους. Μόλις τα παραδώσω, υπογράφω και μια δήλωση παραιτήσεως από διάφορα δικαιώματα, ας πούμε απαρνούμαι τα πνευματικά μου τέκνα…, δήλωνε σε συνέντευξή της ( εφημερίδα Ακρόπολις ) το 1960.

Εκείνη την περίοδο, μέσα από τις συνεντεύξεις της, η στιχουργός αποκαλύπτει μερικά από τα τραγούδια που της ανήκουν. Όταν διεκδικεί την πατρότητα των στίχων για τα «Καβουράκια» ο Βασίλης Τσιτσάνης βγαίνει δημοσίως και τη διαψεύδει, λέγοντας ότι απλώς του είχε πάει ένα προσχέδιο, ύστερα από παραγγελία του. «Άλλο της παρήγγειλα κι άλλο μου έφερε. Εγώ το άλλαξα και το’κανα έτσι όπως το ξέρει όλη η Ελλάδα» δηλώνει ο Β.Τσιτσάνης σε συνέντευξή του. Αντίθετα, ο Στέλιος ο Καζαντζίδης παραδέχεται δημοσίως ότι οι στίχοι του «Δυο πόρτες έχει η ζωή» είναι της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Όπως και νά’χει, μέχρι και το θάνατό της (7 Ιανουαρίου 1972 ) η ίδια δεν θα προλάβει να δει το όνομά της τυπωμένο δίπλα από τον τίτλο αυτών των τραγουδιών της, όπως και δεκάδων άλλων. Ένα θεατρικό έργο για μια στιχουργό η οποία ποτέ δεν νοιάστηκε για την προβολή και την καταξίωση, παρά μόνο για την καθημερινή εξασφάλιση του πάθους της.

δημοσιεύτηκε στην

image

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ήταν μια από τις σπουδαιότερες στιχουργούς, η οποία χάρη στο τρομακτικό ταλέντο της τροφοδότησε το ελληνικό λαϊκό τραγούδι με μεγάλο αριθμό εξαίρετων δημιουργιών, μερικές από τις οποίες θα παραμείνουν για πάντα άγνωστες, καθώς μόνο ένα μικρό μέρος αυτών που έγραψε είναι καταχωρημένο στο όνομά της.

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Η Ευτυχία Χατζηγεωργίου-Οικονόμου, κατόπιν Νικολαίδου και τελικά Παπαγιαννοπούλου (1893 – 7 Ιανουαρίου 1972) υπήρξε μια από τις σημαντικότερες στιχουργούς του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Γεννήθηκε στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας, αναγκάστηκε όμως να έλθει στην Ελλάδα με την μικρασιατική καταστροφή, το 1922 με δίπλωμα δασκάλας , πτυχίο που δε χρησιμοποίησε ποτέ καθώς αρχικά στράφηκε στο θέατρο(1926-1942, μεγάλο σκάνδαλο είχε κάνει τότε) κι έπειτα το 1949 στη στιχουργική, ακατάπαυστα ως το τέλος της.
Αθυρόστομη, ψεύτρα, παμπόνηρη, καπάτσα, παθιασμένη στους έρωτές της και παρορμητική μέχρι εκεί που δεν παίρνει, εκ πρώτης όψεως συνιστά έναν χαρακτήρα που δεν μπορεί να περιγράφει και με τα καλύτερα των χρωμάτων. Πολύ όμορφη γυναίκα με πολύ ισχυρή προσωπικότητα κι ιδιαίτερα ευφυής ήταν πολύ ερωτεύσιμη και προκαλούσε στους άλλους δυνατά συναισθήματα, όπως δυνατά ήταν και τα δικά της.
Όμως όχι απλώς της συγχωρούνται όλα, αλλά ακόμη και αν δεν είχε τα παραπάνω στοιχεία θα επιβάλλετο να τα έχει, γιατί μέσα από αυτά βγήκαν αυτοί οι τρομεροί στίχοι της.
Αμέτρητες φορές που μουσικοί (και μιλάμε για τρανταχτά ονόματα) εκμεταλλεύτηκαν την Παπαγιαννοπούλου, παίρνοντας στίχους της και παρουσιάζοντας τους ως δικούς τους, αμέτρητες κι οι φατρίες, οι συμμαχίες κι οι έχθρες σε έναν κατεξοχήν χώρο της τέχνης, όπως η μουσική, που σε καταπόντιζαν τότε με το παραμικρό.
Η Παπαγιαννοπούλου υπέφερε οικονομικά και προσπαθούσε να παράγει στίχους για να καλύψει τις οικονομικές της ανάγκες που ήταν δυσβάστακτες, καθώς σε μεγάλη πλέον ηλικία και αφού είχε χάσει κι ένα παιδί, απέκτησε το πάθος της χαρτοπαιξίας. Έπαιζε συνέχεια χαρτιά για να ξεχνάει τον πόνο της απώλειας του παιδιού της και αυτό το συνεχές χαρτοπαίγνιο την έκανε να πουλάει τους στίχους της για ένα κομμάτι ψωμί πολλές φορές.
Αν και δεν υπήρξε υπόδειγμα μάνας καθώς αρκετές φορές στην κυριολεξία άγονταν και φέρονταν από τα πάθη της, παρά όλα αυτά η αγάπη για τα παιδιά της υπήρχε βαθιά μέσα της και λυσσαλέα όπως αποδεικνυόταν. Απλώς κι η ίδια υπήρξε πάντοτε ένα μεγάλο παιδί.
Το γεγονός ότι πολλοί συνθέτες της κράταγαν, όπως λέει, τα γκέμια για να μην ξεφύγει το λεξιλόγιο της πέρα από τα πεπατημένα, καθώς φοβόντουσαν τις εκφράσεις και τις λέξεις που δεν ήταν οικείες και απαιτούσαν γλώσσα καθημερινή. Για αυτό και πολλές φορές της ζητούσαν να αλλάξει στίχους ή τους άλλαζαν εκείνοι! Και η Ευτυχία υπάκουε τις περισσότερες φορές γιατί πουλούσε τους στίχους της, δεν ήθελε πνευματικά δικαιώματα ακόμη κι όταν ήταν επιβεβλημένο κάτι τέτοιο. Δίνοντας τους στίχους έπαιρνε ζεστό χρήμα στα χέρια της και με το χρήμα δεν είχε καθόλου καλή σχέση αφού ότι έπαιρνε το ξόδευε μέσα σε λίγες ώρες. Αν είχε αφεθεί πιο ελεύθερη στον στίχο της, όπως στα ποιήματά της – που έγραψε πριν καταπιαστεί με το τραγούδι – τότε το λεξιλόγιό της θα ήταν ακόμη πιο δυνατό, ακόμη πιο πλούσιο, πιο αντρικό. Γιατί η Παπαγιαννοπούλου δε φοβόταν την πένα και τη γλώσσα της. Αθυρόστομη στην κανονική της ζωή, δυναμίτης στα γραπτά της δε σταματούσε πουθενά-πριν τη σταματήσουν.
Η ίδια είχε αδυναμία στα δημοτικά τραγούδια και γενικά στη δημοτική παράδοση, στον Καββαδία αλλά και στον Κρυστάλλη και στον Βάρναλη. Είχε διαβάσει πολύ ποίηση και αγαπούσε το διάβασμα και τη λογοτεχνία, για αυτό κι ο δικός της λόγος ήταν τόσο μεστός.


Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ήταν μια από τις σπουδαιότερες στιχουργούς, η οποία χάρη στο τρομακτικό ταλέντο της τροφοδότησε το ελληνικό λαϊκό τραγούδι με μεγάλο αριθμό εξαίρετων δημιουργιών, μερικές από τις οποίες θα παραμείνουν για πάντα άγνωστες, καθώς μόνο ένα μικρό μέρος αυτών που έγραψε είναι καταχωρημένο στο όνομά της. Η ίδια δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την αναγνώριση του έργου της και για την είσπραξη δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα, παρά την επιτυχία των τραγουδιών της, να πεθάνει φτωχή.
Εγώ γράφω τραγούδια και τα πουλώ. Από κει και πέρα δεν ανακατεύομαι αν θα πιάσουν ή όχι, αν θα βγουν ή δε θα βγουν σε δίσκους. Μόλις τα παραδώσω, υπογράφω και μια δήλωση παραιτήσεως από διάφορα δικαιώματα, ας πούμε απαρνούμαι τα πνευματικά μου τέκνα…, δήλωνε σε συνέντευξή της ( εφημερίδα Ακρόπολις ) το 1960.Εκείνη την περίοδο, μέσα από τις συνεντεύξεις της, η στιχουργός αποκαλύπτει μερικά από τα τραγούδια που της ανήκουν. Όταν διεκδικεί την πατρότητα των στίχων για τα «Καβουράκια» ο Βασίλης Τσιτσάνης βγαίνει δημοσίως και τη διαψεύδει, λέγοντας ότι απλώς του είχε πάει ένα προσχέδιο, ύστερα από παραγγελία του. «Άλλο της παρήγγειλα κι άλλο μου έφερε. Εγώ το άλλαξα και το έκανα έτσι όπως το ξέρει όλη η Ελλάδα» δηλώνει ο Β.Τσιτσάνης σε συνέντευξή του. Αντίθετα, ο Στέλιος ο Καζαντζίδης παραδέχεται δημοσίως ότι οι στίχοι του «Δυο πόρτες έχει η ζωή» είναι της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Όπως και να έχει, μέχρι και το θάνατό της (7 Ιανουαρίου 1972 ) η ίδια δεν θα προλάβει να δει το όνομά της τυπωμένο δίπλα από τον τίτλο αυτών των τραγουδιών της, όπως και δεκάδων άλλων.
Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου


Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έχει γράψει στο βιβλίο του, για την Ευτυχία « Όλα είναι ένα ψέμα» .
«Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου… Τη θυμάμαι πάντοτε, μ’ ένα μαντίλι στα μαλλιά, να με κοιτάζει με το πονηρό της βλέμμα και ξάφνου να μου πετάει ένα δίστιχο, όπως «Σαράντα μέρες και άλλη μια /περπάτησα στην ερημιά», για να δει, από την έκφραση των ματιών μου, αν μου άρεσε και πόσο. Και άλλοτε να με βρίζει, επειδή μου είπε, με τη βραχνή, τσακισμένη απ’ το τσιγάρο φωνή της,’ «Να ‘ταν ο πόνος άνθρωπος / να ‘ερχόμαστε στα χέρια», κι εγώ έμεινα απαθής. Και άλλοτε, πάλι, να μου επαναλαμβάνει ένα ολόκληρο πρωινό δύο στίχους για να μου μαλακώσει την ψυχή, επειδή ήμουν σεκλετισμένος: «Πέρασα νύχτα’ απ’ τη ζωή / και με κλειστά τα μάτια…»
Δεν ξέρω ποια θα ήταν η διαδρομή μου στο τραγούδι – και αν θα υπήρχε καν διαδρομή – αν, από τα πρώτα βήματά μου, από την «Άπονη ζωή» και τη «Φτωχολογιά», δεν έβγαινε η Παπαγιαννοπούλου με το κύρος της, να με στηρίξει δημόσια, λέγοντας, αυθόρμητα, καλά λόγια για μένα. Δεν μπορώ να ξεχάσω τη γενναιοδωρία της. Γενναιοδωρία που εκφράστηκε σ’ ένα χώρο, όπου κυριαρχούν ο ναρκισσισμός, τα μίση, οι τρικλοποδιές, τα πάθη, το ψεύδος, η διαβολή, το «τσατσιλίκι». Πέρασα, από τη μεριά που τη γνώρισα ως την ώρα που μας αποχαιρέτισε από ένα κρεβάτι του «Γενικού Κρατικού», ατέλειωτα «τέρμινα» μαζί της. Την άκουσα να μου απαγγέλλει στίχους, να μου βρίζει συνθέτες και τραγουδιστές, να μου εκθειάζει άλλους – ανάλογες με τα κέφια της και οι βρισιές και οι «θωπείες» – να μου λέει καλαμπούρια, να μου κλαίγεται για τα μπατιριλίκια της. Ποτέ όμως δεν μου είπε ούτε μία λέξη για το μεγάλο πάθος της. Τη χαρτοπαιξία. Το πάθος που την ανάγκασε να δανείζεται – δανεικά και αγύριστα – απ’ όλο τον κόσμο και να αδιαφορεί – αυτή, που υπήρξε μια αρχόντισσα – για την αξιοπρέπειά της. Όλα αυτά τα χρόνια, που τη συναντούσα και κουβεντιάζαμε, μου είπε πάρα πολλά για τη ζωή της. Ουδέποτε, όμως, με μια σειρά. Πάντοτε αποσπασματικά. Ευτυχώς, όταν έφευγα από κοντά της και γύριζα στο σπίτι μου, κρατούσα κάποιες σημειώσεις από τις αφηγήσεις της. Χάρη σ’ αυτές τις σημειώσεις, μια πολύωρη συνέντευξη που πήρα από την κόρη της, Καίτη Πολυζωγοπούλου, και τις συζητήσεις που είχα με τον αγαπημένο της εγγονό και φίλο μου, τον δικηγόρο Αλέξη Πολυζωγόπουλο, κατάφερα να φτιάξω το πρόπλασμα γι’ αυτό το βιβλίο. Δεν άρκεσαν, όμως, αυτά. Χρειάστηκε και έρευνα. Σε ιστορικά, θεατρικά και άλλα βιβλία. Αλλά και σε αφηγήματα και μαρτυρίες από τις Χαμένες Πατρίδες»


Σημείωση: Το εξώφυλλο του βιβλίου κοσμεί μια φωτογραφία της Παπαγιαννοπούλου σε μεγάλη ηλικία με το χαρακτηριστικό της μαντήλι στο κεφάλι, μαζί με τον Μπιθικώτση που εκτιμούσε αφάνταστα και ο οποίος της στάθηκε καλύτερα από όλους τους ανθρώπους του μουσικού «συναφιού». Πολλά στοιχεία άντλησα από τη Βικιπαίδεια και από μια ειδική έκδοση της Καθημερινής, άρθρο του Δ.Χατζόπουλου.

pafa
δημοσιεύτηκε στις 17 Ιανουαρίου 2008 στο

image

2 σκέψεις σχετικά με το “«Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» 15 & 16 ΜΑΪΟΥ 2009, Village Πάνθεον, 21.30

  1. Sygxaritiria….. giati tin eklplhktikh prospatheia…..

    Onomazomai Vasiliki Paraskevopoulou kai eimai istorikos texnhs-epimelitria kai mellontiki arxiteknon. Exo doulepsei pano stin texni pou yperagapo se gnostes gallery (Zoumboulakis galleries) kai pinakothikes.
    Tha me eyxaristouse para poli an erxomoun se epafi mazi sas gia na antalaxoume apopseis peri diafimisis kai alla kai exelixis ton dreseon tis texnis stin Patra. Epipleon eimai prothimei na voithiso stin ektelesi tou ergou sas me opoiondipote tropo, elpizontas giati oxi kai se mia mellontiki sinergasia.
    Parakalo steilte mou epipleon stoixeia gia na ertho se ammesi epafi mazi sas.

    Me ektimisi,
    Vasiliki Paraskevopoulou.

  2. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΟΥ ΛΟΓΙΑ. ΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΟΥΜΕ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΑΝ ΠΟΤΕ ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ SITE ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟ CAMERASTYLOONLINE.WORDPRESS.COM ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ KATI ΠΟΥ EINAI ANTIKEIMENO ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΣΟΥ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s