KΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΜΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟ (Φωκαίας 26 , στην Πλατεία Ελευθερίας, τηλ.: 2610-329787 ). Πρόγραμμα, στοιχεία για τις ταινίες. [COCALERO , ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΜΠΙΝ, O ΤΣΑΒΕΣ, Η ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ & Η ΝΕΑ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ, REVOLUTION, ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ, DEALER, ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ, Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΦΟΥΤΖΙΜΟΡΙ]

image

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ

ΜΑΡΤΙΟΣ 2009

Παρασκευή, 13

20:00—COCALERO      σκηνοθ. Αλεχάντρο Λάντες, Βολιβία

22:00–ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΜΠΙΝ

Σάββατο, 14

18:00—COCALERO

20:00–ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΜΠΙΝ της Σαντρίν Μπονέρ

22:00COCALERO

Δευτέρα, 16

20:00—REVOLUCION   σκηνοθ. Σαρλ Τζερβέ Βενεζουέλα

22:00– COCALERO

Παρασκευή, 20

20:00–AΓΑΠΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ σκηνοθ. Χαβιέ Βασκέζ, Αργεντινή

22:00–DEALER

Σάββατο, 21

18:00–O ΤΣΑΒΕΣ,Η ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ & Η ΝΕΑ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ της Alexandra Keeble

20:00–REVOLUTION

22:00–ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ

Δευτέρα, 23

20:00—DEALER του  Benedek Fliegauf

22:00 ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ

Παρασκευή, 27

20:00–Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΦΟΥΤΖΙΜΟΡΙ σκηνοθ. Άλλεν Πέρι, Περού | ΗΠΑ

22:00 ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ του Peter Raymont

Σάββατο, 28

18:00–REVOLUTION

20:00–ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ

22:00–Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΦΟΥΤΖΙΜΟΡΙ

Δευτέρα , 30

20:00–Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΦΟΥΤΖΙΜΟΡΙ   22:00 ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ

image

image

Οι προβολές γίνονται στην πλήρως ανακαινισμένη αίθουσα εκδηλώσεων του Παμμικρασιατικού Συνδέσμου Πατρών και Περιχώρων, Φωκαίας 26 , στην Πλατεία Ελευθερίας ( τηλ.: 2610-329787 ) σε συνεργασία με τον “Γυμνό Οφθαλμό” και με καλλιτεχνική επιμέλεια του νικόλαου ε. καββαδία

REVOLUCION του Σαρλ Τζερβέ (ΚΑΝΑΔΑΣ 2006, 85′, NEW STAR , ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ)

image

Τον Απρίλιο του 2005 ο Ούγκο Τσάβες διένειμε δωρεάν στο βενεζουελάνικο λαό και σε κάποια νησιά της Καραϊβικής ένα εκατομμύριο αντίτυπα του «Δον Κιχώτη» του Μιγκέλ ντε Θερβάντες. Ήθελε με αυτή του την πράξη να τροφοδοτήσει ακόμα περισσότερο το πνεύμα εκείνων που θέλουν να παλέψουν την αδικία και να χτίσουν έναν καινούριο κόσμο. Ο Σαρλ Ζερβέ μόλις έμαθε το γεγονός πήγε στη Βενεζουέλα για να καταγράψει το γεγονός. Εκεί ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την μπολιβαριανή επαναστατική διαδικασία και κατάφερε να φτιάξει αυτό το ντοκιμαντέρ που αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο το τι συμβαίνει στη Βενεζουέλα σήμερα.

Επίσηµη συµµετοχή στο Φεστιβάλ Hot Docs 2007, στο Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Charleroi (Βέλγιο) 2007 και στη Διεθνή Συνάντηση Ντοκιµαντέρ, Μόντρεαλ 2006.

Από το 1998 μια μικρή χώρα με μεγάλο πλούτο σε πετρέλαια, αλλά ένα πληθυσμό εξαθλιωμένο, ακολούθησε ένα ριζοσπαστικό, επαναστατικό μονοπάτι. Ο ηγέτης της προκαλεί την κατεστημένη τάξη πραγμάτων, οδηγώντας το λαό του στην πάλη για την αλλαγή του κόσμου. Ήρωες από το παρελθόν τον εμπνέουν: όχι μόνο επαναστάτες, όπως ο Σιμόν Μπολιβάρ και ο Τσε Γκεβάρα, αλλά και ο Δον Κιχώτης, ο θρυλικός διεκδικητής του δικαίου που πολεμούσε τους ανεμόμυλους. Ο πρόεδρος της Βενεζουέλα, Ούγκο Τσάβες, προκαλεί ισχυρές αντιδράσεις σε όλες τις πλευρές. Η στενή προσωπική του σχέση με τον Φιδέλ Κάστρο και οι οξύτατες επιθέσεις του ενάντια στον Τζορτζ Μπους τον μετατρέπουν σε μια φιγούρα συμπαθητική και ταυτόχρονα τρομακτική. Σαν τον αρχιτέκτονα της νέας Μπολιβαριανής Επανάστασης, ο Τσάβες όχι μόνο θέλει να απελευθερώσει το λαό της Βενεζουέλας, αλλά να βοηθήσει και τον κόσμο να απαλλαχτεί από τον βορειοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

image
Ο Σαρλ Ζεβρέ για την ταινία του

«Το πρώτο βήμα για μια μοντέρνα και δημοκρατική επανάσταση, είναι ότι χρειάζονται άνθρωποι πεινασμένοι και καταπιεσμένοι. Αυτή είναι η κατάσταση σήμερα στην Αμερική , όπου το 60% των ανθρώπων ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο τη μέρα».
«Θεώρησα ενδιαφέρουσα την ιδέα να συνδυάσω το ντοκιμαντέρ με τα κινούμενα σχέδια. Βρήκα έναν τρόπο να το κάνω και έτσι τα δέκα βήματα που παρουσιάζω είναι σαν μια ιστορία μέσα σε μια ιστορία».
«Δεν προσπάθησα να είμαι αντικειμενικός. Αυτό που ήθελα να απεικονίσω στην ταινία ήταν οι διαδικασίες απ’ τις οποίες πέρασα, καθώς έκανα την έρευνά μου στη Βενεζουέλα. Η ταινία ξεκινάει με τον ίδιο τρόπο που ξεκίνησε το ταξίδι μου. Ήμουν γοητευμένος απ’ όσα συνέβαιναν εκεί».
«Είναι χαζό να λέμε ότι δεν ενδιαφερόμαστε για την πολιτική, γιατί η πολιτική αλλάζει τη ζωή μας. Ό,τι έχουμε κατακτήσει μέχρι σήμερα οφείλεται στους αγώνες αιώνων για τα ιδανικά».

image Ούγκο Τσάβες

«Είμαι απλώς ένας επαναστάτης»
«Ζούμε σε μια κρίσιμη στιγμή για τη ζωή της Βενεζουέλα. Προχωράμε προς τον σοσιαλισμό, κανείς και τίποτα δεν θα μπορέσει να μας εμποδίσει»
«Αφήστε ους σκύλους να γρυλίζουν, αυτή είναι η δουλειά τους. Η δική μας είναι να πολεμήσουμε για να πετύχουμε την πραγματική απελευθέρωση του λαού μας»
«Ας τελειώνουμε με την αμερικανική αυτοκρατορία, ας σώσουμε την ανθρωπότητα»

Charles Gervais

Βιογραφία

Ραδιοφωνικός παραγωγός στον Καναδά για 4 χρόνια, ο Charles Gervais άρχισε να ασχολείται με τη σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ μετά την επτάμηνη παραμονή του στη Δυτική Αφρική, όπου έκανε μια σειρά από μικρού μήκους ταινίες για το δορυφορικό ενημερωτικό κανάλι RDI, συμπεριλαμβανομένων των La peche aux requins, La magie au quotidien και Les Artisans de la debrouille, που κέρδισε το Βραβείο NFB για το Καλύτερο Καναδικό Φιλμ στο Φεστιβάλ Vues d’Afrique 2004. Το 2005 ολοκλήρωσε το πρώτο του ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ Quand la vie est un reve, με θέμα το προφίλ ενός νέου από την Αϊτή. Αυτό το διάστημα συν-σκηνοθετεί με τον Hugo Latulipe το Manifestes en serie, μια σειρά ντοκιμαντέρ για το μέλλον του Κεμπέκ, που θα προβληθεί την άνοιξη του 2008.

image

Cocalero

Όταν πρόσφατα οι ΗΠΑ έβαλαν στο στόχαστρο τη Βολιβία για την παραγωγή κοκαΐνης, η Βολιβιανή κυβέρνηση προσπάθησε να απαγορεύσει τις καλλιέργειες, οδηγώντας έτσι τους ιθαγενείς από το βασικό μέσο επιβίωσής τους. Τότε οι αγρότες σχημάτισαν μια ισχυρή ένωση με ηγέτη τον ιθαγενή της φυλής Aymara, Evo Morales. Το 2005 αυτός ο απλός άνθρωπος έκανε την ιστορική απόπειρα να κατακτήσει την προεδρία με μια ασυνήθιστη υποψηφιότητα. Ποιος θα φανταζόταν ότι ο υποψήφιος πρόεδρος είναι ένας χαλαρός 40άρης εργένης, που φορά τζιν και αθλητικά παπούτσια, μένει σε σπίτι με ένα μόνο δωμάτιο, πίνει μπίρα με τους κολλητούς του και κολυμπά με το εσώρουχό του.

Ο σκηνοθέτης Alejandro Landes έχοντας εξασφαλίσει πρόσβαση στον Evo Morales, καταγράφει τις προσωπικές στιγμές αυτής της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας και την άνοδό

Cocalero

Είδος
Ντοκιμαντέρ

Σκηνοθέτης
Alejandro Landes

Πρωταγωνιστές
Javier Escalas (Himself), Evo Morales (Himself)

Συγγραφείς
Alejandro Landes

Παραγωγή
2007

Διάρκεια
94 Λεπτά

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΜΠΙΝ
ELLE S’ APPELLE SABINE (HER NAME IS SABINE)

της Σαντρίν Μπονέρ

Υπόθεση: H αποτυχία των φορέων και των οργανισμών και η καταστροφική τους επίδραση στους ασθενείς, τους οποίους υποτίθεται ότι βοηθούν, απεικονίζεται στην ταινία της ηθοποιού-σκηνοθέτιδος Sandrine Bonnaire, όπου μας δίνει ένα πορτρέτο της αυτιστικής της αδελφής Sabine. Η Sabine Bonnaire είναι μια γυναίκα 38 ετών, που «παλεύει» με τον αυτισμό από την παιδική ηλικία, της οποίας η προσωπικότητα και τα ταλέντα «συντρίφτηκαν» κατά την πεντάχρονη διαμονή της σε ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο. Με την αμέριστη υποστήριξη συγγενών και φίλων κατόρθωσε τελικά να επιδείξει αξιοθαύμαστη και ταχεία ανάρρωση. Με φιλμικό υλικό τραβηγμένο κατά τη διάρκεια 25 χρόνων, η ταινία «Το όνομά της είναι Σαμπίν» παρουσιάζει τις δοκιμασίες των αυτιστικών από τη μοναδική οπτική δύο ανθρώπων, που έζησαν και έμαθαν από αυτή την ευρέως παρεξηγημένη διαταραχή.

Βραβείο FIPRESCI
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών 2007
Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής
Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ναμούρ 2007
Βραβείο Κοινού Φεστιβάλ Κινηματογράφου
της Ναμούρ 2007

» Ας το φωνάξουμε δυνατά: «Το όνομά της είναι Σαμπίν» είναι η πιο όμορφη ταινία, που μας προσέφεραν οι Κάννες φέτος…
Κινηματογράφος στην πιο αγνή του μορφή.» FIPRESCI (Διεθνής Ομοσπονδία Κριτικών Κινηματογράφου)

Sandrine Bonnaire Βιογραφικό

Μια από τις πιο αξιόλογες Γαλλίδες ηθοποιούς, η Sandrine Bonnaire έπαιξε ρόλους γυναικών σύνθετους και επαναστατικούς, για σκηνοθέτες όπως ο Claude Chabrol, ο Maurice Pialat, η Agnes Varda και ο Patrice Leconte. Γεννημένη στις 31 Μαΐου 1967 στη Γαλλία, έκανε τα πρώτα της βήματα σαν ηθοποιός στην εφηβεία της παίρνοντας μέρος σε ταινίες, όπως La Boum 2, A Nos Amours, Vagabond, Les Innocents (1987), Sous le Soleil de Satan (1987), Monsieur Hire (1989), Jeanne la Pucelle (1994), La Ceremonie (1995), Secret Defense (1998), Au Coeur du Mensonge, Est-Ouest (1999) κ.α «Το όνομά της είναι Σαμπίν» αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο της ηθοποιού.

Επιλεγμένη λίστα φεστιβάλ, που συμμετείχε:
– Κάννες Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου 2007 – 15ήμερο Σκηνοθετών
– Πούσαν Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου 2007
– Ρίο ντε Τζανέιρο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου 2007 – Τμήμα «Πανόραμα του Παγκόσμιου Κινηματογράφου»
– Χάιφα Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου, Ισραήλ 2007 – Διαγωνιστικό τμήμα Χρυσή Άγκυρα
– Διεθνές Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Ναμούρ, Βέλγιο 2007 – Επίσημο διαγωνιστικό τμήμα
– Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λισαβόνα 2007 – Διεθνές διαγωνιστικό
– Βιέννη Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου 2007 – Επίσημη συμμετοχή
– Διεθνές Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου Τίμπιγκεν, Στουτγάρδη 2007 – Επίσημο διαγωνιστικό
– Κοπεγχάγη Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ 2007 – Επίσημο διαγωνιστικό
– Άμστερνταμ Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ 2007 –
Τμήμα «Αντανακλώντας Εικόνες: Τα καλύτερα του φεστιβάλ»

Κριτική της ταινίας του Boyd van Hoeij

Καθώς ο αέρας σηκώνει τη φούστα της και αποκαλύπτει το καλλίγραμμο σώμα της στην ταινία «Για τους έρωτές μας» (A nos amours) σε σκηνοθεσία Μορίς Πιαλά, ερωτευόμαστε στη στιγμή την λαμπερή ομορφιά της Sandrine Bonnaire. Στην πρώτη της ταινία ως σκηνοθέτης, δεν είναι η Sandrine που βλέπουμε στην οθόνη, αλλά η αδελφή της Sabine – η ομοιότητα των δύο ονομάτων αρχικά προκαλεί αμηχανία. Μετά, όμως, έρχεται η εξήγηση: «Είναι 38 ετών. Σαν παιδί ήταν διαφορετική και χρειαζόταν ειδική φροντίδα. Εκείνη την εποχή, ο αυτισμός και η διάγνωση δεν αποτελούσαν επίμαχα θέματα. Στα 28 της μπήκε σε ίδρυμα. Έμεινε εκεί για πέντε χρόνια. Όταν βγήκε, οι ικανότητές της είχαν ελαττωθεί».
Το σινεμά είναι η τέχνη του να κινηματογραφείς όσα συμβαίνουν στη ζωή. Το να κινηματογραφείς τη Sabine, που δεν υποδύεται κάποιο ρόλο, είναι μια πρόκληση για την
Sandrine Bonnaire, που δούλευε πάνω σ’ αυτό το θέμα επί 25 χρόνια. Η νεαρή Sabine καταλαβαίνει απλά πράγματα, μιλάει απλά, είναι αδέξια στον τρόπο που κινείται. Όταν ακόμη πήγαινε σχολείο με τα αδέλφια της, οι συμμαθητές της είχαν βγάλει το παρατσούκλι «τρελή Sabine». Μετά την έβαλαν σε ένα σχολείο για «προβληματικά» παιδιά. Άλλη μια αποτυχία. Έπρεπε να φύγει απ’ αυτό το σχολείο και έμεινε σπίτι ως τα 27 της. Η παραδειγματική υποστήριξη που της πρόσφερε η οικογένειά της, της έδωσε τη δυνατότητα να μελετά και να πλέκει στο δωμάτιό της. Ήταν πολύ δημιουργική, είχε αρχίσει να παίζει πιάνο και σύντομα έμαθε να παίζει Σούμπερτ και Μπαχ. Χρειαζόταν στοργή: «Είναι απολύτως βέβαιο ότι θα έρθεις να με δεις αύριο το πρωί;», ρωτούσε επίμονα την αδελφή της με έναν τρόπο που τα λέει όλα.
Αργότερα, το 1996, μετά το θάνατο του αδελφού της, μετακομίζει σε μια άλλη πόλη με τη μητέρα της, όπου περνάει μια συναισθηματική κρίση. Αρχίζει να φτύνει, γίνεται κακότροπη, σκίζει τις φωτογραφίες των συγγενών της, περνά πολύ χρόνο σε μια ψυχιατρική κλινική, αλλά δε γίνεται καμιά διάγνωση. Η οικογένειά της προσπαθεί να βρει ένα ίδρυμα, αλλά δεν υπάρχει καμιά διαθεσιμότητα. Η Sandrine της νοικιάζει ένα διαμέρισμα απέναντι από το δικό της και προσλαμβάνει δύο νοσοκόμες, που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν και παραιτούνται. Ξανά στην ψυχιατρική κλινική για άλλα πέντε χρόνια. Χτυπά το κεφάλι της στον τοίχο, βγάζει αφρούς απ’ το στόμα, χάνει τη μνήμη της, δεν μπορεί να πλυθεί μόνη της και παίρνει 30 κιλά. Το 2001, τελικά της διέγνωσαν ψυχική διαταραχή της παιδικής ηλικίας με αυτιστική συμπεριφορά. Από τότε, έχει ξεκινήσει μια νέα πορεία ζωής σε ένα ειδικό ινστιτούτο στην περιοχή της Charente, όπου πρέπει να μάθει απ’ την αρχή όσα ήξερε.
«Το όνομά της είναι Σαμπίν» είναι μια πανέμορφη, αληθινή και ανθρώπινη ταινία. Μπορεί να είναι εστιασμένη στο άτομο, αλλά δεν χάνει το συλλογικό της χαρακτήρα, καθώς από το επίπεδο της οικογένειας εξαπλώνεται στο κοινωνικό επίπεδο.

ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ: ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΆΡΙΕΛ ΝΤΟΡΦΜΑΝ A PROMISE TO THE DEAD: THE EXILE JOURNEY OF ARIEL DORFMAN

Σκηνοθεσία: Peter Raymont

Διάρκεια: 91’ Καναδά, 2007


Σχετικά με τη ταινία

Η ταινία ‘Υπόσχεση Στους Νεκρούς: Το Ταξίδι Της Εξορίας Του Άριελ Ντόρφμαν’ είναι μια εξερεύνηση της έννοιας της εξορίας, της μνήμης, της αναζήτησης και της δημοκρατίας, μέσα απ’ τις εμπειρίες του παγκοσμίως γνωστού Άριελ Ντόρφμαν, συγγραφέα πολλών μυθιστορημάτων, θεατρικών έργων και δοκιμίων στα Ισπανικά και στα Αγγλικά.
Γεννημένος στην Αργεντινή αλλά έχοντας μεγαλώσει στη Νέα Υόρκη, μέχρι την εξορία της οικογένειάς του στη Χιλή κατά την περίοδο του Μακαρθισμού, ο Ντόρφμαν έγινε Σύμβουλος Πολιτισμού του Επικεφαλής Προσωπικού του σοσιαλιστή προέδρου της Χιλής, Σαλβαδόρ Αλλιέντε.
Όταν η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση ανατράπηκε από το στρατιωτικό πραξικόπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1973, ο Ντόρφμαν ήταν ανάμεσα στους λίγους από το στενό κύκλο του Αλλιέντε που επέζησαν.
Μετά από χρόνια, του είπαν ότι του χάρισαν τη ζωή γιατί «κάποιος έπρεπε να ζήσει για να διηγηθεί την ιστορία».
Η ταινία ‘Υπόσχεση Στους Νεκρούς’ γυρίστηκε στις ΗΠΑ, την Αργεντινή και τη Χιλή στο τέλος του 2006, συμπίπτοντας με το θάνατο του πρώην δικτάτορα της Χιλής, Αουγκούστο Πινοσέτ.
Η ταινία βασίζεται εν μέρει στη δημοφιλή αυτοβιογραφία του Ντόρφμαν ‘Πηγαίνοντας Νότια, Κοιτώντας Βόρεια’.
Μια αυθεντική ματιά στη ζωή του Ντόρφμαν, με μεγάλη αίσθηση ανθρωπισμού.
Συνάντησα τον Άριελ Ντόρφμαν στο Ντούρχαμ της Βόρειας Καρολίνας.
Με κατέπληξε αυτός ο ευκρινής, πράος, συνετός άνδρας.
Γίναμε γρήγορα φίλοι και μέσω ηλεκτρονικής επικοινωνίας αποφασίσαμε να εργαστούμε μαζί για την δημιουργία ενός ευρηματικού, δημιουργικού ντοκιμαντέρ για την εξορία, την ταυτότητα και την ένταξη.
Η αγαπημένη σύζυγός μου και σύντροφός μου στον κινηματογράφο, Λινταλί Τρέϊσυ, πέθανε μόλις δύο εβδομάδες πριν το ταξίδι που σχεδίαζε ο Άριελ στην Χιλή.
Αισθάνθηκα την υποχρέωση να πάω μαζί του και να κάνω αυτήν την ταινία.
Ο Άριελ σχετίστηκε στενά με το μοντάζ της ταινίας, κάνοντας δημιουργικές παρατηρήσεις κατά την διάρκεια της διαδικασίας, και η γυναίκα του η Αντζέλικα μας έδωσε οικογενειακές φωτογραφίες και ταινίες.
Αισθάνομαι βαθιά τιμή που ο Άριελ Ντόρφμαν μου εμπιστεύτηκε την ιστορία της ζωής του.
Υπήρξε ένα ασυνήθιστο και ενδόμυχο ταξίδι ανακάλυψης.
Κρατάμε τις υποσχέσεις μας.

Βιογραφικό

Ο Πήτερ Ρέυμοντ γεννήθηκε στην Οττάβα και εργάστηκε στο Εθνικό Κέντρο Κινηματογράφου του Καναδά στο Μόντρεαλ πριν μετακομίσει στο Τορόντο.
Έχει σκηνοθετήσει περισσότερα από εκατό ντοκιμαντέρ κατά τη διάρκεια της τριαντάχρονης καριέρας του και έχει κερδίσει πολλά βραβεία.

Συμμετοχή σε Φεστιβάλ

2008 Palm Springs International Film Festival
2008 Human Rights Watch International Film Festival
2007 (TIFF) Toronto International Film Festival

Βραβεία

2005 Jury Award Best Documentary, Philadelphia Film Festival for ‘Shake Hands with the Devil: The The Journey of Romeo Dallaire’
2005 Outstanding Team Achievement in a Documentary, Directors Guild Of Canada for ‘Shake Hands with the Devil: The The Journey of Romeo Dallaire’
2004 Best Direction in a Documentary Program, Gemini Awards for ‘The World Stopped Watching’
1989 Peace Film Award, Honorable Mention, Berlin International Film Festival, for ‘The World Is Watching’
1989 Best Short Documentary, Genie Awards for ‘The World Is Watching’

Φιλμογραφία

2007 A Promise to the Dead: The Exile Journey of Ariel Dorfman
2004 Shake Hands with the Devil: The The Journey of Romeo Dallaire
2004 Bhopal: The Search For Justice
2003 The World Stopped Watching
2002 The Undefended Border
1994 Hearts Of Hate: The Battle for Young Minds
1993 Chasing The Dream
1992 Voices From The Shadows

Επικοινωνία

Peter Raymont
822 Richmond Street West, Suite 301
Toronto, Ontario, M6J 1C9
Canada
Tel: 416 703 5580
Fax: 416 703 1691
E-mail: davida@whitepinepictures.com

Συντελεστές

Παραγωγός Producer:
Peter Raymont

Φωτογραφία Photography:
Mark Ellam

Μοντάζ Editing:
Michele Hozer

Μουσική Music:
Mark Korven

Ήχος Sound:
Ao Loo

Διανομή

Jan Rofekamp
Films Transit
252 Gouin Boulevard East Montreal, Quebec
Canada
Tel: (514) 844 3358
Fax: (514) 844 7298
E-mail:
janrofekamp@filmstransit.com

Dealer – 2004

Ένας ανώνυμος έμπορος ναρκωτικών, μία ανώνυμη πόλη. Στο ψυχρό, αστικό περιβάλλον, ο νεαρός συναντά τους πελάτες του: άνθρωποι διαφορετικών τάξεων και ηλικιών, παλιοί γνώριμοι ή ευκαιριακοί αγοραστές, υποδέχονται τον ήρωα στον ιδιόρρυθμο μικρόκοσμό τους, διηγούνται τα προσωπικά τους αδιέξοδα και συμπληρώνουν στην εικόνα ενός κινηματογραφικού κόσμου που μαγνητίζει τον θεατή, χωρίς ποτέ να αποκαλύπτει την ταυτότητά του. Αμέτοχος, ψυχρός σαν τα υλικά με τα οποία έχει χτιστεί αυτός ο εφιαλτικός τόπος, ο νεαρός παρακολουθεί, αφουγκράζεται και εξαφανίζεται αμέσως μετά την συναλλαγή, χωρίς ποτέ να εμπλέκεται. Καθώς όμως η μία σύντομη ιστορία διαδέχεται την άλλη, μικρά στοιχεία για την ζωή του προσχηματικού ήρωα έρχονται στην επιφάνεια: ένα μικρό κορίτσι (πιθανώς κόρη του) τον ακολουθεί για λίγο στην ακραία ρουτίνα του, σύντομοι διάλογοι αντανακλούν κάποιο μακρινό -φωτεινό- παρελθόν με ορισμένους από τους πελάτες, και η προσωπική ιστορία του χτίζεται κομμάτι-κομμάτι, παράλληλα με τα διαδοχικά επεισόδια της καθημερινής διαδρομής του. Το φινάλε, σαρωτικό και άκρως άβολο, θα φυλάξει και την δική του ιστορία σε έναν ατελείωτο κατάλογο απομόνωσης και εξάρτησης.

Στην δεύτερη μεγάλου μήκους του, ο ουγγρικής καταγωγής, Benedek Fliegauf, κινηματογραφεί τον κόσμο των ναρκωτικών και της έξης. Με διακρίσεις σε πλήθος κινηματογραφικών φεστιβάλ -ενδεικτικά αναφέρουμε αυτά του Βερολίνου, της Αργεντινής και τις περσινές «Νύχτες Πρεμιέρας»- το «Dealer» αρνείται να ακολουθήσει την πεπατημένη των ταινιών με τη συγκεκριμένη θεματική. Ο Fliegauf αποφεύγει σχεδόν εντελώς, να απεικονίσει σκηνές χρήσης ναρκωτικών και προτείνει μία απόλυτα απροσδόκητη ματιά, φτάνοντας το κινηματογραφικό μέσο στα άκρα. Η εκκεντρικότητα των χαρακτήρων που συναντά ο ήρωας -παραμορφωμένοι μαφιόζοι, ετοιμοθάνατοι θρησκευτικοί ηγέτες, σκιώδεις φιγούρες- παραπέμπουν κατά το ήμισυ στον αινιγματικό κόσμο του Lynch. Το στυλιστικό ύφος του Fliegauf επιβεβαιώνει αυτόν τον κινηματογραφικό φόρο τιμής. Φωτογραφία ψυχρή, mise-en-scene βασανιστικά στυλιζαρισμένο και μία μελετημένη χρήση του off-screen ηχητικού soundtrack, παραπέμπουν απευθείας στις εφιαλτικές νοηματικές τρύπες του «Blue Velvet» και του «Lost Highway». Ωστόσο, οι αναφορές του «Dealer» δεν σταματούν εκεί. Η κάμερα του Fliegauf τάσσεται υπέρ των μακριών, κυκλικών λήψεων και των πλάνων-σεκάνς. Κάθε μία από τις συναντήσεις του νεαρού εμπόρου μετατρέπεται σε μία μικρή εξιστόρηση, μία σύντομη βινιέτα. Ο ήρωας λαμβάνει ρόλο αμέτοχου παρατηρητή και τότε η κάμερα απελευθερώνεται, κυκλοφορεί, επιπλέει στο αποκρουστικό σύμπαν κάθε τραγικού αγοραστή. Ο θεατής μοιράζεται για λίγο την ματιά του -εντός της ιστορίας- θεατή, του νεαρού ήρωα, κι έπειτα ακολουθεί τον αδιάκριτο φακό σε ένα αχόρταγο χάζι. Στα μικρά διαλείμματα, εκεί όπου η κάμερα κατορθώνει να αποτυπώσει λίγες από τις προσωπικές στιγμές του ήρωα, η δράση εγκλωβίζεται ειρωνικά μέσα σε ακίνητα κάδρα. Η κίνηση δεν ξεπερνά ποτέ τα μήκη και τα πλάτη του δεδομένου χώρου κι είναι μέσα από αυτά τα συναρπαστικά πλάνα-σεκάνς, που βουτάμε βαθιά στην ψυχή του χαρακτήρα. Κι αν αυτή η τεχνική επιλογή θυμίζει Welles, δεν είναι τυχαίο. Ο Μπαζέν είχε χαρακτηρίσει τις μακριές λήψεις και τα πλάνα-σεκάνς του Welles ως την υπέρτατη πράξη κινηματογραφικής ελευθερίας και δημοκρατίας προς τον θεατή. Πόσο παρεμφερές μπορεί να είναι αυτό σε ένα φιλμ όπως το «Dealer», το οποίο απαρνείται τα κλισέ και προτάσσει την ψυχρή παρατήρηση; Εξάλλου, ο συναισθηματικά ανάπηρος αυτός έμπορος αντανακλά στο βάθος του μία άλλη κινηματογραφική περσόνα του Welles, τον Harry Lime, τον οποίο είχε χαρακτηρίσει ως «διάβολο προσωποποιημένο, φιγούρα ειδεχθή», ακριβώς λόγω της παθητικής του στάσης απέναντι στο έγκλημα. Ο Fliegauf πειραματίζεται με τις ίδιες, αιώνιες αντιθέσεις καλού και κακού, ζωής και θανάτου, και παρουσιάζει ένα αληθινό διαμάντι, μία ισχυρή φωνή από το περιθώριο του ευρωπαϊκού σινεμά.

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

» Felician Keresztes
» Barbara Thurzo
» Lajos Szakacs
» Aniko Szigeti
» Edina Balogh

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

» Benedek Fliegauf

ΔΙΑΡΚΕΙΑ

» 160 λεπτά

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

» 13-10-2005

ΔΙΑΝΟΜΗ

» New Star

ΚΡΙΤΙΚΗ

» Παντελής Φραντζής

στο CINEMANEWS.GR

image Chávez, Venezuela and the new Latin America (2004)
Βενεζουέλα – 55’ – Ντοκιμαντέρ
Σκηνοθεσία: Alexandra Keeble
Παραγωγή: Oceanfilm

Το Φεβρουάριο του 2004, η Αλέιδα Γκουεβάρα διεξήγαγε μια φιλική και εκτεταμένη συνέντευξη με τον Ούγο Τσάβες, εξερευνώντας το εκρηκτικά επαναστατικό έδαφος της χώρας, μετά από το αποτυχημένο πραξικόπημα του Απριλίου του 2002, που υποκινήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ντοκιμαντέρ – και παρά τη λογοκρισία πληροφοριών από τις ΗΠΑ – μας προσφέρει τη σπάνια ευκαιρία να δούμε την πραγματική Βενεζουέλα, μια χώρα πλούσια σε ελπίδες, όνειρα και…πετρέλαιο.

image

Amando a Maradona (2005)
Αργεντινή – 75’ – Ντοκιμαντέρ
Σκηνοθεσία: Javier Vazquez

Το χρυσό παιδί της αθλητικής καταξίωσης και πτώσης. Οι αγάπη των απλών ανθρώπων για τον διασημότερο ίσως μπαλαδόρο της ιστορίας. Μια πληθωρική προσωπικότητα με χαρακτηριστικά ροκ σταρ και λαϊκού ήρωα. Η ταινία δείχνει το πώς εισπράττεται και καταναλώνεται η εικόνα του Μαραντόνα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και πώς ένα επαναστατικό σύμβολο καταλήγει να γίνει καρικατούρα της δημοκρατίας.

image

Advertisements

2 thoughts on “KΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΜΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟ (Φωκαίας 26 , στην Πλατεία Ελευθερίας, τηλ.: 2610-329787 ). Πρόγραμμα, στοιχεία για τις ταινίες. [COCALERO , ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΜΠΙΝ, O ΤΣΑΒΕΣ, Η ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ & Η ΝΕΑ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ, REVOLUTION, ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ, DEALER, ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ, Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΦΟΥΤΖΙΜΟΡΙ]

  1. συγνώμη αλλά δεν κατάλαβα ποιός το διοργανώνει το αφιέρωμα . Η διάδραση?

  2. Ο ΠΑΜΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΥΜΝΟ ΟΦΘΑΛΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΑΒΒΑΔΙΑ. ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ. Γ.Κ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s