Ο Κωνσταντίνος Τζούμας και ο Τάκης Σπυριδάκης σήμερα 13/12/2008 στο DANCartE (Καρόλου 1 και Όθωνος Αμαλίας) θα παραβρεθούν στην προβολή των ταινιών του αφιερώματος στον Ν. Νικολαϊδη «Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα» (18.00) και Πρωινή Περίπολος (21.00) για να συζητήσουν μαζί σας.

ΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ ΑΚΟΜΑ (1979)

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα είναι μια ταινία που μιλάει για ένα μικρό κομμάτι της γενιάς του ‘50 που αρνήθηκε να πουληθεί ως κιμάς στα ράφια των πολιτικών σούπερ-μάρκετ και αποτελούνταν από τους νέους που πρωτοφόρεσαν το μπλουτζίν και μυήθηκαν στο ροκ εν ρολ, τα κλεφτρόνια των Μπουίκ στη Συγγρού, τα «λούμπεν» στοιχεία που συγκρούστηκαν με την αστυνομία στα Ιουλιανό, χωρίς αντάλ­λαγμα.

Τα Κουρέλια τραγουδάνε σ’ ένα φιλμικό πάλκο που συντίθεται από τέσσερις βα­σικούς άξονες, που ένα μέρος από αυτούς διατρέχει όλο το νικολαΐδικό φιλμικό σύ­μπαν: την απάρνηση, την «ανηθικότητα», το παράλογο και το γκροτέσκο που έ­χουν όμως ως κέντρο τους ένα κοινό κώδικα επικοινωνίας που αντλεί τα κλειδιά του από τη ροκ εν ρολ μουσική και τον κλασικό αμερικανικό κινηματογράφο.

 

ΠΡΩΙΝΗ ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ (1987)

Αν στην Ευρυδίκη ΒΑ 2037 ο Νικολαΐδης μάς έδειξε τον αυτοεγκλεισμό του μυθικού προσώπου στο σπίτι-κόλαση ως ένα γκρο πλάνο του ψυχικού βασανισμού και της υπαρξιακής αγωνίας του, εδώ το «σπρώχνει» να βγει έξω α­πό τον προστατευμένο και οικείο χώρο του, σε ένα φρικα­λέα ανοίκειο και εχθρικό περιβάλλον, και να αναζητήσει διέξοδο και λύτρωση. Απεικονίζει δηλαδή την ηρωίδα του σε γενικό πλάνο στην κόλαση -στον κόσμο τούτο ως Έρη­μη Χώρα- για να μνημονεύσουμε και το ομώνυμο ποίημα του Έλιοτ που ανοίγει ένα υπόγειο διάλογο με την ταινία: «Ανύπαρχτη Πολιτεία, μέσα στην καστανή καταχνιά μιας χειμωνιάτικης αυγής, χύνουνταν στο Γιοφύρι της Λόντρας ένα πλήθος τόσοι πολλοί, δεν το ‘χα σκεφτεί πως ο θάνατος είχε ξεκάνει τόσους πολλούς…» – να τη διασχίζει σαν ποτάμι που λαχταράει να συναντήσει τη θάλασσα…

Η ταινία είναι μία ελεγεία για την Πτώση του ανθρώ­που, για το ξεστράτισμά του από τον αρχικό του δρόμο και προορισμό, με αποτέλεσμα από πνευματικό ον να καταλή­ξει να συμπεριφέρεται σαν αυτόματο, που προσομοιάζει πλέον με τα αρπακτικά ζώα και τις αράχνες, καθώς το συ­ναισθηματικό του μέρος έχει ατροφήσει σε οριακό βαθμό και αδυνατεί να νιώσει αυτό που αποκαλούμε συμπάθεια για τον πλησίον του. Ιδιαίτερα σήμερα που η παγκοσμιο-ποιημένη πια και θεσμοποιημένη λατρεία του μότο «ζήσε και άσε τους άλλους να πεθαίνουν» έχει εξαχρειώσει και καταστήσει ψυχικά, ηθικά και νοητικά ανάπηρους δισεκα­τομμύρια ανθρώπους. Την έκβαση αυτής της «εξέλιξης» τη βλέπουμε -όσοι τουλάχιστον διαθέτουμε την «κατάρα» της κριτικής ικανότητας- ξεκάθαρα γύρω μας, αφού ζούμε πια με τη φωλιασμένη στον ύπνο μας αγωνία πότε θα πυροδοτηθεί η πυρηνική βόμβα. Δυστυχώς είμαστε όμηροι του μέλλοντος που προετοιμά­σαμε και αργά ή γρήγορα θα υποστούμε τις συνέπειες.

Η Πρωινή περίπολος λοιπόν, ως μία ταινία βαθιά διαισθητική-προφητική, δεν προοιωνίστηκε μόνο το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνομπίλ, καθώς ολοκληρώθηκε μήνες πριν συμβεί, αλλά στοχάστηκε πάνω σ’ αυτό που κάποτε μας φαινόταν μα­κρινός εφιάλτης και σήμερα δεν είναι παρά αμείλικτη πραγματικότητα. Καλό είναι όμως να μπορεί ο καθένας ελεύθερα να επιλέγει τον δικό του εφιάλτη, και όχι αυ­τόν που θέλουν οι άλλοι να του επιβάλουν…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s