Έναs μετέωρος για ένα… διάχυτο. Απόσπασμα από κείμενο του Δημήτρη Παπαχρήστου που δημοσιεύτηκε στο βιβλίο ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και των εκδόσεων ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ.«…Όταν βλέπω έναν καλύτερο μου, παραμερίζω να περάσει, θα έπρεπε να ανοίγουμε το δρόμο, να στηρίζουμε τους άξιους να προχωρούν μπροστά. Στο κάτω κάτω της γραφής έχουμε να ωφε­ληθούμε και εμείς από τους πρώτους . Κι εσείς εδώ μέσα τρωγόσαστε, ανταγωνιζόσαστε αναμετα­ξύ σας και θέλετε να σώσετε τον κόσμο…».

Έναs μετέωρος για ένα… διάχυτο

 Απόσπασμα από κείμενο του Δημήτρη Παπαχρήστου που δημοσιεύτηκε στο βιβλίο ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και των εκδόσεων ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ.

 Ξαφνικά ακούστηκε μια βαθιά φωνή από τα έγκατα του χρόνου και της ύπαρξης να βγαίνει, σαν ανάσα και πνοή ζωής.

Γύρισε όλο το αμφιθέατρο να δει, το στόμα, το πρόσωπο, τα μάτια και τα χέρια του ανθρώπου που η φωνή του τώρα είχε απόχρωση βελούδινη και τα λόγια του, σαν να έβγαιναν από έναν κήπο ο­λάνθιστο, μοσχοβολούσαν. Και μέχρι να συνέλθουμε από το ξάφνιασμα, είχαν γίνει ώριμοι καρ­ποί που ξεχείλιζαν από χυμούς.

Τα μαλλιά του σιδερόψαρα έπεφταν στο μέτωπο. Οι ρυτίδες του, αυλακιές μεγάλες σαν ξεραμένη γη. Τα μάτια του αντανακλούσαν τη σοφία της φύσης και της γνώσης  του απέριττου κι απλού… «…Όταν βλέπω έναν καλύτερο μου, παραμερίζω να περάσει, θα έπρεπε να ανοίγουμε το δρόμο, να στηρίζουμε τους άξιους να προχωρούν μπροστά. Στο κάτω κάτω της γραφής έχουμε να ωφε­ληθούμε και εμείς από τους πρώτους . Κι εσείς εδώ μέσα τρωγόσαστε, ανταγωνιζόσαστε αναμετα­ξύ σας και θέλετε να σώσετε τον κόσμο…».

Εκείνη την ημέρα ο κενός λόγος, ο ρηχός ο στερεότυπος πολιτικός, με την προσπάθεια κάποιων αιώνιων αρχηγών να γεφυρωθούν οι απόψεις κάτω από τη δική τους ιδεολογική γραμμή και να ακουστεί και να αρθρωθεί ο νέος λόγος, ο εναλλακτικός, που θα είναι και οικολογία, είχε προ­διαγράψει την αρχή και το τέλος αυτού του κινήματος που για πρώτη φορά έβαζε, υποτίθεται, την οικολογία στο κέντρο της πολιτικής.

Ο Αλέξης δεν κατάλαβα πως βρέθηκε εκεί, στο αμφιθέατρο του Πολυτεχνείου, που συσκέπτονταν και συνεδρίαζαν οι οικολόγοι εναλλακτικοί. Πέταγε τα λόγια του σαν να ήταν πέτρες θυμωμένες στη ρε­ματιά της αγωνίας μας και στη θάλασσα  της προσμονής μας, για να είναι καλοτάξιδο το νέο σκαρί. Απλά και ταπεινά, όπως λέει και το τραγούδι.

«Αυτά που είπε ο άνθρωπος θα έπρεπε να είναι η διακήρυξη μας, μ’ αυτή τη γλώσσα διατυπω­μένα», είπε κάποιος. Οι περισσότεροι δεν ήξεραν ποιος είναι. «Ο άγνωστος πόλεμος», είπε ένας άλλος. «Ο Δαμιανός», τον έκοψε ο Γιάννης που του ‘ρθε να τον πει ζωντόβολο. «Ζει στην Εύβοια, καλ­λιεργεί κηπευτικά χωρίς φυτοφάρμακα, χωρίς λιπάσματα, με κοπριά κι αγάπη και με φροντίδα πε­ρισσή. Έχει απομονωθεί κι αποτραβηχτεί εκεί πάνω, στα Βασιλικά στο κτήμα του, έφυγε αλλά δεν τα παράτησε. Μέχρι και θέατρο έκανε στο χωριό με τους ντόπιους κατοίκους…». Ενημέρωσε ο Γιάννης τους άσχετους, μίλησε για την περήφανη και περίφημη Ευδοκία, «ρε, συ, το ζεμπέκικο δικό του είναι», πετάχτηκε ένας που νόμιζε πως η πολιτική έχει σχέση μονάχα με ταξικούς αγώνες.

Γελάσαμε πικραμένα, θυμώσαμε, θυμηθήκαμε τον Μάνο Λοΐζο, ξεχάσαμε τη διακήρυξη των οι­κολόγων, αλλιώς είδαμε τους ανθρώπου εκεί μέσα και διαφορετικά ακούσαμε τα λόγια τους. Ση­κωθήκαμε να πάμε να τον συναντήσουμε. Έξω από τις συνεδριάσεις και τις επιτροπές βρισκόταν  η αλήθεια.

 Αθήνα, / Οκτωβρίου 2004

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s