Η Eταιρία θεατρικής έρευνας και παιδείας «Διάφανο θέατρο» παρουσιάζει (από 7/11/2008 έως 14/12/2008) στο θέατρο «Αγορά», το έργο του Τζον Στάινμπεκ «Άνθρωποι και ποντίκια».

Η Eταιρία θεατρικής έρευνας και παιδείας «Διάφανο θέατρο» παρουσιάζει (από 7/11/2008 έως 14/12/2008) στο θέατρο «Αγορά», το έργο του Τζον Στάινμπεκ «Άνθρωποι και ποντίκια». Το έργο διασκεύασε θεατρικά η Μαρία Καλλιαμβάκου, σε μια πρώτη της προσπάθεια να το υπογράψει και σκηνοθετικά.

Στο «Άνθρωποι και ποντίκια» ένα έργο της μοναξιάς, της ελπίδας και της απώλειας, ο Τζον Στάινμπεκ δημιούργησε ένα δυνατό και συγκινητικό πορτρέτο δύο ανδρών που αγωνίζονται να κατανοήσουν τη δική τους μοναδική θέση στον κόσμο.

Έχοντας μόνο ο ένας τον άλλο μέσα στη μοναξιά και την αποξένωση τους, ο Τζωρτζ και ο απλοϊκός φίλος του Λένυ ονειρεύονται, όπως συχνά κάνουν οι περιπλανώμενοι, ένα δικό τους σπίτι. Τελικά βρίσκουν δουλειά σε ένα ράντσο στην Κοιλάδα της Σαλίνας.

Η ιστορία των δυο αυτών ανθρώπων ξετυλίγεται σ’ ένα χτήμα όπου αναζητούν δουλειά. Εκεί θ’ αντιμετωπίσουν τη βρωμιά και τον ίδιο ανθρώπινο φόβο. Πλάθουν όλοι τους όνειρα. Ζητούν την απελευθέρωσή τους. Αιώνια χαμένη πάλη. Αποζητούν το φευγιό, αιώνια ποντίκια που θέλουν να ζήσουν στις ανήλιες τρύπες τους…

 Το έργο δεν το συνθέτουν ούτε η πλοκή, ούτε η αφηγηματική μαεστρία. Εκείνο όμως που ιδιαίτερα εξέχει είναι πως ο συγγραφέας του φτάνει στο στόχο του με το να περιγράφει ρεαλιστικά τον ανθρώπινο κόσμο.

Παραστάσεις θα δίνονται κάθε Παρασκευή – Σάββατο και Κυριακή και ώρα 9.30 μ.μ.

Το τηλέφωνο για τις κρατήσεις είναι το : 2610-225588

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καλούν τρεις ώρες πριν από την έναρξη των παραστάσεων τις αντίστοιχες μέρες.

ΤΖΟΝ ΣΤΑΪΝΜΠΕΚ

 ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

 Ο Στάινμπεκ γεννήθηκε στην περιοχή Σαλίνας Βάλεϋ (Salinas Valley) της Καλιφόρνιας στις 27 Φεβρουαρίου του 1902. Η μητέρα του, Όλιβ, ήταν δασκάλα και του μετέδωσε την αγάπη για τα βιβλία και τη λογοτεχνία. Στην οικογενειακή του βιβλιοθήκη υπήρχαν κλασικοί συγγραφείς, όπως Γκιστάβ Φλομπέρ, Ντοστογιέφσκι, Τζον Μίλτον, Τζορτζ Έλιοτ και Τόμας Χάρντι. Ο ίδιος ήταν πολύ καλός μαθητής και διετέλεσε και πρόεδρος της τάξης του την τελευταία χρονιά του λυκείου.

Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, αλλά δεν ήταν ιδιαίτερα επιμελής. Το 1925 εγκατέλειψε τις σπουδές του χωρίς να πάρει πτυχίο και εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη με τη φιλοδοξία να γίνει συγγραφέας.

Το 1962 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Πέθανε στη Νέα Υόρκη στις 20 Δεκεμβρίου του 1968. Οι στάχτες του μεταφέρθηκαν στο νεκροταφείο Garden of Memories στην Καλιφόρνια.

Πρώτα συγγραφικά βήματα

Το 1926 επέστρεψε στην Καλιφόρνια, απογοητευμένος από την πορεία του στη Νέα Υόρκη. Το 1930 ο Στάινμπεκ και η πρώτη του σύζυγος, Κάρολ Χένινγκ (Carol Henning), μετακόμισαν στο Πασίφικ Γκρόουβ (Pacific Grove). Τα πρώτα του έργα, Το χρυσό κύπελλο (The Golden Cup, 1929), Τα λιβάδια του Παραδείσου (The Pastures of Heaven, 1932) και Σε έναν άγνωστο θεό (To A God Unknown, 1933), δεν κατάφεραν να τραβήξουν την προσοχή των κριτικών.

Το 1952 εκδόθηκε το Ανατολικά της Εδέμ (East of Eaden), ένα φιλόδοξο επικό μυθιστόρημα με συμβολικές αναφορές στη βιβλική ιστορία του Κάιν και του Άβελ, το οποίο έγινε και ταινία με πρωταγωνιστή τον Τζέημς Ντην. Το τελευταίο του μυθιστόρημα, The Winter of Our Discontent, αποτελεί μια κριτική ματιά στον υλισμό της σύγχρονης αμερικανικής κοινωνίας.

 Επαγγελματική καταξίωση

Το 1935 εκδόθηκε το έργο του Tortilla Flat, που αποτέλεσε και την πρώτη του μεγάλη εμπορική επιτυχία. Το βιβλίο αυτό, που παρουσίαζε τις ζωές των φτωχών ισπανόφωνων εργατών στο Μόντερεϋ της Καλιφόρνιας, έλαβε πολύ καλές κριτικές και μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη. Ακολούθησαν τα έργα Άνθρωποι και ποντίκια (Of Mice And Men, 1937) και Τα σταφύλια της οργής (The Grapes of Wrath, 1939), που θεωρείται από πολλούς το καλύτερό του μυθιστόρημα και ένα από τα αριστουργήματα του 20ού αιώνα. Μάλιστα, το 1940 τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ. Το έργο αυτό αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας φτωχών καλλιεργητών από την Οκλαχόμα, που χάνουν τη γη τους και μεταναστεύουν στην Καλιφόρνια την εποχή της μεγάλης οικονομικής ύφεσης, όπου και γίνονται θύματα εκμετάλλευσης. Την εποχή εκείνη Τα σταφύλια της οργής θεωρήθηκαν έργο έντονα επαναστατικό, που ασκούσε κοινωνική κριτική. Αργότερα έγινε και μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία με σκηνοθέτη τον Τζον Φόρντ και πρωταγωνιστή τον Χένρυ Φόντα. Έγραψε και σενάρια από τα οποία ξεχωρίζουν το FORGOTTEN VILLAGE, 1941 και το VIVA ZAPATA, 1952. Η φήμη του οφείλεται περισσότερο στα έργα της δεκαετίας του ’30. Τα έργα αυτά είναι νατουραλιστικά, δημιουργεί πλούσια συμβολικές δομές και αποδίδει στους χαρακτήρες του αρχετυπικές ιδιότητες. ‘Εχουν ως θέμα τους τους αγρότες και την εργατική τάξη.

      Το 1981 ξαναέγινε για την τηλεόραση το «Άνθρωποι και ποντίκια»  όπου πρωταγωνιστούσαν οι Robert Blake και Randy Quaid, σαν μια αναπαράσταση της ταινίας του1939. Το 1993 ξαναμεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη, με πρωταγωνιστές τους Gary Sinise (Τζώρτζ) ο οποίος και σκηνοθέτησε και John Malkovich(Λένυ), σε μία ίσως πιο κοντινή προσέγγιση  από την προηγούμενη του 1981, σε σχέση με την κλασσική ταινία του  Lewis Milestone του 1939.

Το «Άνθρωποι και ποντίκια» παρουσιάστηκε το 1951 από το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Κάρολου Κούν με τον Βασίλη Διαμαντόπουλο στο ρόλο του Τζωρτζ καθώς και το 1970 στο θέατρο «Κάβα» από το θίασο «70» σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη, όπως και τη θεατρική περίοδο 1998-1999 από τον θεατρικό οργανισμό «κάτω από την γέφυρα» σε σκηνοθεσία Νίκου Δαφνή με τον Βασίλη Καΐλα ενώ το 1999 στο θέατρο της Άνοιξης έγινε μία ακόμα προσπάθεια παρουσίασης του σε θεατρική διασκευή – σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη με τον Δημήτρη Πιατά στον κεντρικό ρόλο του Λένυ.

ΕΡΓΑ ΤΟΥ:

* Η Χρυσή Κούπα (Cup of Gold) (1929)

* Οι Βοσκές του Παραδείσου (The Pastures of Heaven) – συλλογή διηγημάτων (1932)

* Σ’ Έναν Άγνωστο Θεό (To A God Unknown) (1933)

* Η Πεδιάδα της Τορτίγια (Tortilla Flat) (1935)

* Σε Αμφίβολη Μάχη (In Dubious Battle) (1936)

* Άνθρωποι ΚαιΠοντίκια (Of Mice And Men) (1937)

* Η Μακριά Κοιλάδα (The Long Valley) – συλλογή διηγημάτων (1938)

* Τα Σταφύλια της Οργής (The Grapes of Wrath) (1939)

* Η Θάλασσα του Κορτέζ (Sea of Cortez) (1941)

* The Forgotten Village – σενάριο (1941)

* Το Φεγγάρι Έπεσε (The Moon is Down) (1942)

* Ο Δρόμος με τις Φάμπρικες (Cannery Row) (1945)

* Οι Ταξιδιώτες (The Wayward Bus) (1947)

* Το Μαργαριτάρι (The Pearl) (1948)

* Ρωσικό Ημερολόγιο (A Russian Journal) (1948)

* Burning Bright – θεατρικό(1950)

* Ανατολικά τηςΕδέμ (East of Eden) (1952)

* Viva Zapata! – σενάριο(1952)

* Γλυκιά Πέμπτη (Sweet Thursday) (1954)

* Η Σύντομη Βασιλεία του Πιπίνου (The Short Reign of Pippin IV) (1957)

* Ο Χειμώνας της Διχόνοιας (The Winter of Our Discontent) (1961)

* Ταξίδι μετον Τσάρλι: Αναζητώντας την Αμερική (Travels With Charley: In Search of America) (1962)

* Αμερική καιΑμερικάνοι (America and Americans) – δοκίμιο(1966)  

Σημείωμα της σκηνοθέτιδας:

Η αναζήτηση ενός θεατρικού έργου που θα ’χε τη δύναμη να «μιλήσει» μέσα μου που να ’ναι σημερινό , επίκαιρο,  που θα μας έδινε την ευκαιρία να επικοινωνήσουμε ειδικά με νέους ανθρώπους «κάθε ηλικίας» ήρθε μέσα από μια νουβέλα του 1937.

Ρίζωσε μέσα μου, μαζί με όλα αυτά που ήθελε να πει και έγινε η αιτία να τολμήσω…

Σε μια εποχή που οι λέξεις έχουν ξεφτίσει ένα «κλασικό» έργο σαν το «Άνθρωποι και ποντίκια» καταφέρνει με τη δύναμη της απλότητάς του να μας υπενθυμίσει την ουσία , τα συστατικά που φτιάχνουν τον Άνθρωπο.

Η ανάγκη και το δικαίωμα του ανθρώπου στο όνειρο, η ανθρώπινη μοναξιά, η ελπίδα για μια καλύτερη ζωή μοιάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ. Σε μια εποχή που όλα δείχνουν τόσο μετέωρα, τι θα μπορούσε να σταθεί ελπίδα και φως αν όχι το όνειρο.

Εύχομαι να ταξιδέψετε στα απέραντα λιβάδια της ψυχής , να ανακαλύψετε τα δικά σας καλυβάκια με σομπούλα και κάργα φωτιά…

Γυρίζω και λέω του Λένυ : «Πήδα μέσα». Εκείνος πήδηξε. Δεν ήξερε κολύμπι, ούτε μια χεριά να κάμει, λίγο ακόμα και θα πνιγότανε. Όταν κατάφερα στο τέλος να τον βγάλω, μόνο που δεν μου φίλησε τα χέρια,… το ’χε ξεχάσει πως εγώ τον έβαλα να πέσει στο ποτάμι. Από τότε δεν του ξανάκανα αστείο…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία – θεατρική διασκευή : Καλλιαμβάκου Μαρία

Βοηθός σκηνοθέτη : Παπανικόλα Χριστίνα

Σκηνικό : Σμυρλής Μιχάλης

Κοστούμια : Τσούλου θεοδώρα

Μουσική επιμέλεια : Κανάκης Διονύσης

Φωτισμοί : Φραντζόλας Γιώργος

Επιμέλεια προγράμματος: Κανελλάκης Σπύρος

Επιμέλεια αφίσας : Μπαϊρακτάρης Ηλίας

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης):

Τζωρτζ: Μιχάλης Σμυρλής

Λένυ: Σπύρος Κανελλάκης

Κάντυ: Κώστας Δημόπουλος

Αφεντικό: Δημήτρης Παπαγιάννης

Κέρλυ: Χρήστος Γιαννιώτης

Γυναίκα: Μαρία Καλλιαμβάκου

Σλιμ: Θάνος Μαστραντωνάκης

Κάρλσον: Αλέξανδρος Κουκιάς

Γουίτ: Χρήστος Λογγίνος

Κρουκς: Γιώργος Φραντζόλας

Φεύγουν ολομόναχοι… χάνονται σαν τα φαντάσματα… δεν νοιάζονται για κανένα μα ούτε και κανένας τους νοιάζεται.

Θα ’χουμε το σπιτάκι μας ….

μια σιδερένια ολοστρόγγυλη σόμπα και το χειμώνα κάργα φωτιά…

Δεν ξανάδα άνθρωπο να μπαίνει σε μπελά

για χατίρι άλλου αν δεν υπάρχει συμφέρον!

Θα ’παιζα στον Κινηματογράφο… θα φόραγα όμορφα φουστάνια…

Μόλις δούνε πως δεν είμαι άξιος να σκουπίζω τις κάμαρες  θα με πετάξουνε  στο δρόμο.

Καθώς φαίνεται σε τούτο τον παλιόκοσμο φοβάται ο ένας άνθρωπος τον άλλο…

Δεν έχω πια κανένα δικό μου στον κόσμο όπως κι εκείνος. Κοιτάζω τους άλλους που τριγυρνούν ολομόναχοι να βρουν δουλειά, και δεν μ’ αρέσουν καθόλου, ο δρόμος γίνεται μακρύς… κι αυτοί περίεργοι και καβγατζήδες.

Ο άνθρωπος χρειάζεται συντροφιά . Αρρωσταίνει

όποιος κάθεται ολομόναχος…

 Κανένας δεν πήγε στο παράδεισο και κανένας

δεν απόχτησε ένα κομμάτι γης….

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s