Με κατάμεστη την αίθουσα του Ιντεάλ και σε πολύ θερμή ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση προς τιμήν των Ν. Γραμματικού και Β. Μουρίκη

Πραγματοποιήθηκε χτες Σάββατο 29 Μαρτίου 2008 η εκδήλωση προς τιμήν του Νίκου Γραμματικού και του Βαγγέλη Μουρίκη με την προβολή της ταινίας «Βασιλιάς» στην οποία παρευρέθηκαν οι δύο καλλιτέχνες και συνομίλησαν με τους θεατές (η συντριπτική πλειονότητα των οποίων ήταν νέοι)  πριν την προβολή της ταινίας για μισή ώρα περίπου. Ο κόσμος που κατέκλυσε για άλλη μια φορά την αίθουσα του Ιντεάλ σε εκδήλωση της Καλλιτεχνικής Διάδρασης τους επιφύλαξε θερμή υποδοχή και ατμόσφαιρα κατά την διάρκεια της συζήτησης χειροκροτώντας συνεχώς τους δύο καλλιτέχνες. Μετά την προβολή της ταινίας ακολούθησε νέα συζήτηση με συντονιστή τον Γιάννη Καραμπίτσο στην οποία παρέμειναν πολλοί θεατές και διάρκεσε μέχρι τις μία το βράδυ.

Ακολουθούν αποσπάσματα από τις ομιλίες των Γιάννη Καραμπίτσου, Νίκου Γραμματικού και Βαγγέλη Μουρίκη και ένα μέρος της συζήτησης που διεξήχθη με τους καλλιτέχνες πριν την προβολή της ταινίας.

Γιάννης Καραμπίτσος: Καλωσορίζουμε από την Καλλιτεχνική Διάδραση δύο μεγάλους καλλιτέχνες προς τιμήν των οποίων γίνεται η παρούσα εκδήλωση, που όλες σχεδόν οι δουλειές τους έχουν βραβευτεί σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η τελευταία επιτυχημένη συνεργασία τους ήταν με την Αγρύπνια (2005) ενώ παλιότερες συνεργασίες τους υπήρξαν οι Απόντες και τα Νυχτολούλουδα (1999) ντοκιμαντέρ όπου ο Βαγγέλης Μουρίκης συμμετείχε και στην παραγωγή της ταινίας όπως άλλωστε και σε άλλες δουλειές του Νίκου Γραμματικού.  Η σεμνότητα και το ήθος του Νίκου Γραμματικού και του Βαγγέλη Μουρίκη ταιριάζει απόλυτα με την σεμνότητα και το ήθος των ηρώων των ταινιών τους που ο ένας κατασκευάζει και άλλος υποδύεται. Παρόλο που η προβολή της ταινίας προγραμματίστηκε 3 μήνες πριν δυστυχώς, άθελά μας για άλλη μια φορά ακόμα, αποκτά μια δραματική επικαιρότητα εξαιτίας των αηθών επιθέσεων που δέχεται τον τελευταίο καιρό η Καλλιτεχνική Διάδραση και ο Πρόεδρός της με απειλητικά ανώνυμα ουσιαστικά λιβελογραφήματα που στοχεύουν να σταματήσουν τη δράση μας στα οποία μεταξύ άλλων ανυπόστατων και απαράδεκτων προσπαθούν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι δεν έχουμε τα δικαιώματα των ταινιών που παίζουμε.

H Καλλιτεχνική Διάδραση εκτός από τους καλλιτέχνες σέβεται τις εταιρίες διανομής και προσπαθεί πάντα να έχει την σύμφωνη γνώμη τους  για την προβολή των ταινιών που πραγματοποιεί σε δημόσιες αίθουσες όπως το Ιντεάλ για εκπαιδευτικό σκοπό και με ελεύθερη είσοδο. Αν σε αυτή την δίχρονη περίπου πορεία μας υπήρξε κάποια παράλειψη αυτή θα έγινε λόγω φόρτου εργασίας και όχι για άλλο λόγο.

Η Καλλιτεχνική Διάδραση θα καταθέσει  σύντομα μελέτη και πρόταση συνεργασίας σε όλες τις εταιρίες διανομής φιλμ και DVD που δεν θα αφορά μόνο αυτήν αλλά όλες τις κινηματογραφικές λέσχες, τους μη κερδοσκοπικούς πολιτιστικούς, δημοτικούς ή εκπαιδευτικούς οργανισμούς με στόχο να βάλει σε νέα βάση το ζήτημα προβολής ταινιών και μέσω DVD του ποιοτικού κιν/φου αλλά και του εμπορικού και να το διευθετήσει προς όφελος και των δύο  πλευρών (λεσχών και εταιριών διανομής) με πολλαπλά ωφελημένους τον ποιοτικό κινηματογράφο και τους δημιουργούς που το έργο τους «χάνεται» εξαιτίας του λάθους κατά την γνώμη μας  τρόπου με τον οποίο τίθεται το ζήτημα. Άλλωστε ο ποιοτικός με τον εμπορικό κινηματογράφο δεν είναι ανταγωνιστικοί στην πραγματικότητα και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο.

Ευχαριστούμε τον Νίκο Γραμματικό, τον Βαγγέλη Μουρίκη που μας έκαναν την τιμή να έρθουν, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και την Λιλέτ Μπόταση συμπαραγωγών της ταινίας την οποία μας παραχώρησαν δωρεάν. Λυπάμαι αν στενοχωρήσαμε κάποιους που την ταινία την παίζουμε από κόπια 35mm και όχι από DVD, όπως άλλωστε κάναμε και με τον Καβάφη του Γ. Σμαραγδή.

Νίκος Γραμματικός: Ευχαριστώ καταρχήν που δεν μου έκλεψε κανείς τα δικαιώματα για να είμαι εδώ. Είμαι πολύ χαρούμενος που κάποιες ταινίες μου συνεχίζονται μετά από έξι χρόνια να παίζονται σε αίθουσες, σε κινηματογραφικές λέσχες ανά την Ελλάδα. Υπάρχει ένας ψίθυρος, ένα υπόγειο ρεύμα που αυτό ενισχύει κατά τη γνώμη μου την τέχνη σήμερα. Αλλά δεν έχω να πω κάτι άλλο (Γέλια). Ευχαριστώ που είστε εδώ και τον Γιάννη που κάνει αυτό εδώ.

Βαγγέλης Μουρίκης: Καταρχήν να ευχαριστήσω τον Καραμπίτσο που τον γνωρίζουμε πολλά χρόνια αφού ήταν από τους πρώτους που μας πήρε συνέντευξη για το Βασιλιά και μάλιστα σε κάποια στιγμή που το χρειαζόταν η ταινία στο περιοδικό Camera Stylo, που είχε απήχηση τουλάχιστον στην Αθήνα τότε, γι αυτό ήταν σημαντική η επαφή μας εκείνη την στιγμή. Είμαι πολύ χαρούμενος που ο Βασιλιάς συνεχίζει να παίζεται σε κάποια μέρη και ειδικά εδώ στην Πάτρα όπου είναι το μέρος που ήρθαμε πολλές φορές για ρεπεράζ (εξεύρεση χώρων για την ταινία). Το πρώτο μέρος που επισκεφτήκαμε ήταν τα Σελιανίτικα μέρος πολύ ενδιαφέρον για την ταινία που βασίστηκε όσον αφορά την πράξη και τη δράση του ήρωα σε αληθινά περιστατικά και τα Σελιανίτικα ήταν το τελευταίο μέρος στο οποίο αυτός ο άνθρωπος έζησε. Μετά ξαναγύρισε στη φυλακή και ακολούθησαν όσα ακολούθησαν. Όταν φορτωμένοι με την ιστορία που είχε ο Γραμματικός στο κεφάλι του φτάσαμε χειμώνα στα Σελιανίτικα είδαμε ένα μέρος που το είχαμε στο μυαλό μας καθόλη την διάρκεια της ταινίας που γυρίστηκε σε ένα μέρος κοντά στην Ολυμπία. Ευχαριστώ για άλλη μια φορά τον Καραμπίτσο που οργάνωσε προς τιμήν μας αυτή την εκδήλωση και όλους εσάς που ήρθατε.

Νίκος Γραμματικός (απαντώντας σε ερωτήσεις των θεατών):

Η πραγματική ιστορία έγινε στα Δουκανέικα Αχαΐας…

Την ιδέα για το σενάριο την πάτησα με το παπούτσι μου. Ένα σύνολο αποκομμάτων με τίτλο «τον έπνιξαν στο χωριό» που είχα κόψει αμέσως μετά το γύρισμα των Απόντων το 1997 κόλλησε  στο παπούτσι μου εξαιτίας μιας τσίχλας και προσπαθώντας να την ξεκολλήσω ανακάλυψα τα δημοσιεύματα που μετά από έρευνα τριών χρόνων 1999-2002, συνομιλία με το δικηγόρο του πραγματικού Βαγγέλη, διάβασμα της απολογίας του μας οδήγησε στην πραγματοποίηση της ταινίας Βασιλιάς που όπως είπε και ο Βαγγέλης τα περισσότερα πράγματα που βλέπουμε στην ταινία σχετικά με τη δράση του ήρωα  είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα γιατί αν τα αλλάζαμε θα άλλαζαν όλα και δεν είχαμε λόγο να το κάνουμε αυτό….

Το χωριό Παραδείσι στο οποίο εξελίσσεται η δράση της ταινίας δεν είναι υπαρκτό τουλάχιστον στον συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο για τι υπάρχει σαν ονομασία σε πολλά άλλα μέρη. Το ονομάσαμε έτσι γιατί ερχόμενοι στην Πελοπόννησο τότε όπως και  σήμερα συναντήσαμε πολλές φωτιές και πολλά καμένα….Ποιος είναι ο παππούς του Βαγγέλη πάνω από το τζάκι:

Μια μέρα περνώντας από ένα δισκάδικο είδα τη φωτογραφία αυτή που μου θύμισε τον πατέρα της μάνας μου και λεω αυτός θα γράψει την μουσική της ταινίας μου χωρίς να έχω ακούσει κανένα τραγούδι του μέχρι τότε. Ήταν το εξώφυλλο του «Βραχνού Προφήτη» του Θανάση Παπακωνσταντίνου που έγινε τελικά ο παππούς του Βαγγέλη στην ταινία.

Ποιος ήταν όμως:

Ένας ντελάλης από τη Λάρισα. Ο τελευταίος ντελάλης του Θεσσαλικού κάμπου.

Ποια η σχέση με τον σεναριογράφο και συγγραφέα  Νίκο Παναγιωτόπουλο με τον οποίο συνεργάζεστε χρόνια αφού η ιδέα ήταν δική σας: Ποιος ο ρόλος του Ν. Παναγιωτόπουλου:

Με τον Νίκο όπως και με τον Βαγγέλη γνωριζόμαστε και συνεργαζόμαστε από την εποχή των Απόντων και έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε ο ένας τον άλλον. Ο Παναγιωτόπουλος ταχτοποιούσε ότι είχα μέσα στο τρελαμένο κεφάλι μου και ότι είχε μέσα στο επίσης τρελαμένο κεφάλι του ο Μουρίκης.  Είναι μια ταινία κατά τη γνώμη μου πληγωμένη και ατελής, αλλά ακριβώς αυτή η ατέλεια ίσως έχει το νόημά της , γιατί υπάρχει τόσο αδιαχείριστο υλικό που αν και το διαχειρίστηκε με τον καλύτερο τρόπο ο Παναγιωτόπουλος δεν μπορούσε να χωρέσει όλο σε δύο ώρες μυθοπλασία. Πολλά πράγματα στην ταινία έχουν πετύχει και άλλα ίσως δεν έχουν πετύχει τόσο ακριβώς λόγω του όγκου του υλικού που είχαμε στα χέρια μας.  Άλλες φορές κατάφερα να χειριστώ ικανοποιητικά σκηνοθετικά το υλικό και άλλες όχι.

Είναι μια ταινία που οφείλεται πολύ στους άλλους, στον Παναγιωτόπουλο, στον Μουρίκη, στον Παπακωνσταντίνου, στους σκηνογράφους και το Διευθυντή Φωτογραφίας. Χωρίς αυτούς εγώ δεν υπάρχω.  Όταν βλέπω να περνάνε δίπλα μου κόσμος, κάμερες, φώτα έχω την αίσθηση ότι κάνω σοβαρό στη ζωή μου παρόλο που εξακολουθώ να διατηρώ τελείως την αίσθηση της αυτογελειότητάς μου. Οι ταινίες είναι αποτέλεσμα ομαδικής δουλειάς. Ο σκηνοθέτης αρχίζει μια ταινία μόνος του αλλά ποτέ δεν την τελειώνει μόνος του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s