O πλανήτης Άρης θα είναι ο ορατός στον ουρανό νύχτας αυτόν τον Αύγουστο. Θα φανεί τόσο μεγάλος όσο η Πανσέληνος στο γυμνό μάτι. -Καλύτερη στιγμή να το παρατηρήσετε θα είναι στις 27 Αυγούστου στις 12.30 το βράδυ όταν ο Άρης θα έρθει σε απόσταση 34.65Μ μίλια από τη γη. -Να προσέξετε τον ουρανό στις 27 του Αυγούστου 12:30 π.μ.. -Θα μοιάσει σαν να έχει η γη 2 φεγγάρια. -ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ ΑΥΤΟ….. Η επόμενη φορά που ο Άρης θα έρθει όσο κοντά θα είναι το 2287.
Άρης (Διαδικτυακή φάρσα)
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Το παραπάνω μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (που συχνά συνοδεύεται από παρουσίαση σε power point) που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και περιγράφει την υποτιθέμενη εμφάνιση του πλανήτη Άρη με φαινόμενη διάμετρο όση είναι και η φαινόμενη διάμετρος της Σελήνης, αποτελεί μία από τις διαδικτυακές φάρσες ή απάτες που συχνά κυκλοφορούν μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
Ιστορική Αναδρομή
Τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με την σχετική θεματολογία φαίνεται να ξεκίνησαν να κυκλοφορούν από το καλοκαίρι του 2003. Εκείνη την περίοδο και συγκεκριμένα στις 27 Αυγούστου του 2003 ο πλανήτης Άρης κατά την πλησιέστερη προσέγγιση του στη Γη θα έφτανε στην μικρότερη απόσταση που έχει καταγραφεί ποτέ, δηλαδή σε απόσταση 56 εκατομμυρίων χιλιομέτρων (34.65 εκατομμύρια μίλια). Το θέαμα που προσέφερε ο Άρης εκείνη την περίοδο, όπως και σε κάθε πλησιέστερη προσέγγισή του στη Γη, ήταν εντυπωσιακό με τον Άρη να φτάνει το φαινόμενο μέγεθος -2.9 κάνοντάς τον το 4ο λαμπρότερο ουράνιο σώμα μετά τον Ήλιο, τη Σελήνη και την Αφροδίτη. Οι αναφορές που είχαν κυκλοφορήσει τότε περιέγραφαν αυτό ακριβώς το γεγονός χρησιμοποιώντας φράσεις όπως Με μικρό τηλεσκόπιο μεγέθυνσης x75 ο Άρης θα φαίνεται όπως φαίνεται η πανσέληνος με γυμνό μάτι.
Αυτές ακριβώς οι αναφορές φαίνεται να είναι και η αιτία του κακού, αφού πολλές φορές η φράση που αναφερόταν στην χρήση τηλεσκοπίου ήταν αποκομμένη από την υπόλοιπη φράση, προκαλώντας έτσι την παρεξήγηση. Από το 2003 και κάθε καλοκαίρι το αρχικό ηλεκτρονικό μήνυμα αναπαράγεται κρατώντας σταθερή την ημερομηνία της 27ης Αυγούστου και τα στοιχεία της προσέγγισης, παραλείποντας την αναφορά στα βοηθητικά μέσα παρατήρησης και προσαρμόζοντας την ημερομηνία στο τρέχον έτος.
Αστρονομικά Δεδομένα
Κάποιοι γρήγοροι υπολογισμοί μπορούν να μας δείξουν ότι το περιεχόμενο του παραπάνω ηλεκτρονικού μηνύματος δεν μπορεί να είναι αληθινό. Η απόσταση των 56 εκατομμυρίων χιλιομέτρων αντιστοιχεί σε 0.37 AU (αστρονομικές μονάδες). Αν ο Άρης στις 0.37 αστρονομικές μονάδες, δηλαδή στο 0.37 της απόσταση Γης - Ήλιου φαινόταν σαν την πανσέληνο (η οποία έχει την ίδια γωνιακή διάμετρο με τον Ήλιο) θα έπρεπε να έχει και το 0.37 της πραγματικής διαμέτρου του Ήλιου που σημαίνει ότι θα έπρεπε να έχει διάμετρο 76 φορές μεγαλύτερη από την πραγματική του διάμετρο (η πραγματική διάμετρός του είναι η μισή από τη διάμετρο της Γης και θα έπρεπε να είναι 38 φορές η διάμετρος της Γης, δηλαδή 3 φορές όσο είναι ο Δίας περίπου) και μάζα 0.7 φορές την μάζα του Ήλιου (ουσιαστικά λόγω μάζας θα είχε εξελιχθεί σε άστρο). Με αυτά τα δεδομένα προφανώς ο Άρης δεν θα μπορούσε ποτέ να φαίνεται με γυμνό μάτι σαν την πανσέληνο.
Και τέλος πέρα από όλα αυτά και σε σχέση με την τρέχουσα χρονική συγκυρία, αυτή την περίοδο (καλοκαίρι του 2006) ο Άρης ανατέλλει μετά τις 8:00 το πρωί και δύει γύρω στις 21:00 το βράδι και άρα φαίνεται την ημέρα μόνο, που σημαίνει ότι ο Άρης αυτή την εποχή βρίσκεται από την μεριά που είναι ο Ήλιος και άρα η Γη και ο Άρης είναι σε αντιδιαμετρικά σημεία των τροχιών τους, δηλαδή ενδεχομένως να βρίσκονται σε μέγιστο της μεταξύ τους απόστασης και όχι σε ελάχιστο.
Μια αναζήτηση στο Google με τις λέξεις “δύο φεγγάρια τον Αύγουστο” μεταξύ άλλων μας οδήγησε:
σε ένα κείμενο στο πολύ καλό περιοδικό Γαλέρα
Τα δυο φεγγάρια του Αυγούστου
Όλοι οι ερωτευµένοι µε τη ζωή θυµούνται τις ταινίες τού Αντονιόνι και του Μπέργκµαν. Έχουν συνοµιλήσει µαζί τους στις πιο έντονες στιγµές της ύπαρξής τους.
Η Άρτεµη έχασε τον παππού της στις 18 Αυγούστου, στο εξοχικό τους.
Ο Γιώργος έχασε τον πατέρα του στις 20 Αυγούστου, στη θάλασσα.
Εγώ έφτιαξα µια ταινία για την απώλεια –επειδή είχα χάσει τον πατέρα µου χειµώνα– και βγήκε στο σινεµά φέτος 9 Αυγούστου.
Ο πλανήτης Άρης ήταν φέτος ορατός στον ουρανό της νύχτας στις 27 Αυγούστου.
Σε κάποιους φάνηκε τόσο µεγάλος όσο η Πανσέληνος στο γυµνό µάτι, και έτσι έµοιαζε σαν να έχει η γη δύο φεγγάρια…
Φόρος τιµής τού Άρη ή της Γης, δεν ξέρω, σε δυο µεγάλους σκηνοθέτες, τον Αντονιόνι και τον Μπέργκµαν, που σκαρφάλωσαν στα σύννεφα αυτόν τον Αύγουστο, συνεννοηµένοι σχεδόν για τη χρονική συνύπαρξη.
Και κάποιοι µπορεί µέσα στον ίδιο µήνα, τον Αύγουστο, να τους είδαν σαν δύο φεγγάρια.
Λες να βαρέθηκαν να βλέπουν όλη αυτή τη σύµβαση στην κινηµατογραφική αφήγηση της τσιχλόφουσκας, εκείνοι που είχαν αντιληφθεί και είχαν προτείνει πως αξίζει τον κόπο να κάνουµε σινεµά απαλλαγµένοι από τις ευκολίες τού τηλεοπτικοµικροαστικού τύπου που κατακλύζουν πια την πλειονότητα του σινεµά που προτείνεται παγκοσµίως ως θέαµα «ψυχαγωγικόν».
Χρωστάω στη µάνα µου που µεγάλωσε µε σκηνοθέτες σαν τον Αντονιόνι και τον Μπέργκµαν, που µε τράβαγε να δω τις ταινίες τους όταν δεν πολυκαταλάβαινα, αλλά µε έπειθε λέγοντάς µου ότι µε αυτές ερωτεύθηκε.
Και στον έρωτα και σε ό,τι τον κινητοποιεί, δεν σηκώνει κανείς αντίρρηση. Και είναι αυτή η µεγάλη δύναµη της τέχνης, ευτυχώς. Και είναι αυτή η µεγάλη αδυναµία τού καταναλωτικού προϊόντος που πλασάρεται σαν σινεµά, ευτυχώς. Και, ευτυχώς, εξατµίζεται µαζί µε τα αέρια από την κόκα κόλα και τα ποπ κορν και κανείς ερωτευµένος δεν θυµάται τι ταινία είδε όσο µασουλούσε.
Όλοι οι ερωτευµένοι µε τη ζωή όµως, θυµούνται τις ταινίες τού Αντονιόνι και του Μπέργκµαν και έχουν συνοµίλησει µαζί τους στις πιο έντονες στιγµές τής ύπαρξής τους.
Γιατί θυµούνται πως οι ταινίες αυτές ήταν κάθε φορά ευκαιρία για τον Αντονιόνι να κοιτάξει µε το ίδιο πάντα ερευνητικό, εξονυχιστικό βλέµµα τη γυναίκα. Να καταγράψει τις απραγµατοποίητες συναντήσεις και τις δυσκολίες επαφής, µε µια εκπληκτική οικονοµία, διεισδυτικότητα και ερωτισµό, να σκύψει στο θέµα των σχέσεων, στον πυρήνα τού ζευγαριού, να αναρωτηθεί για την την αποξένωση που βιώνει. Κι όλα αυτά µέσα από µια αισθητική αναζήτηση και ηθική πρόταση, που ακόµη και στις τελευταίες δουλειές του, όταν οι δυνάµεις του τον είχαν πια εγκαταλείψει, δεν έπαψε ποτέ να δοκιµάζει τα όρια της αφήγησης, να τολµάει τοµές πρωτότυπες και µοντέρνες.
«Φτάνει να κοιτάς µε τα µάτια ανοιχτά –τότε όλα αποκτούν άλλη σηµασία», έλεγε. Μα, γιατί, γίνεται να κοιτάς µε τα µάτια κλειστά; Πολλοί το κάνουν όλο και πιο πολύ γι’ αυτό δεν βλέπουν πια τίποτα, δεν βλέπουν την ουσιαστική πλευρά των ανθρώπινων αισθηµάτων, δεν µπορούν και συχνά δεν θέλουν να δουν µια άλλη όψη τού ίδιου τους του εαυτού. Δεν τολµούν να ανοίξουν, αλλά ούτε και να εξερευνήσουν, ανοίγοντας δρόµους στην καθηµερινότητά τους, άρα και να δεχτούν και να συνοµιλήσουν µε νέες γραφές και νέες ιδέες στην κινηµατογραφική γλώσσα.
Να αντιληφθούν ακριβώς αυτό το κοίταγµα, µε αυτά τα ανοιχτά µάτια, που ο Αντονιόνι δεν έπαψε να προτείνει εδώ και 50 χρόνια.
Στον Αντονιόνι και στον Μπέργκµαν, αλλά και σε πολλούς άλλους ευτυχώς –απλά αυτούς τους δυο τιµούµε αυτόν τον Αύγουστο µε τα δυο φεγγάρια– χρωστάµε το ότι επιµένουµε να κάνουµε ταινίες που δεν αποκοιµιούνται στην ευκολία τού καναπέ.
14 Ιουλίου στη Βαστίλη, ηµεροµηνία γέννησης του Μπέργκµαν –αλλά και δική µου!–όχι µόνο επειδή είµαι ψώνιο, αλλά υπογραµµίζει πώς να αναµετρηθείς µε τέτοια παρακαταθήκη…
Αξίζει να θυµηθούµε µερικά λόγια από την τελευταία συνέντευξη του Μπέργκµαν για να πάρουµε και λίγο κουράγιο για τα καθ’ ηµάς.
Δεν ξέρω εάν είναι η ενοχή κινητήρια δύναµη ή η περιέργεια που εντοπίζει σαν δηµιουργικό εργαλείο ο Μπέργκµαν, έχει όµως ενδιαφέρον πώς, λίγο πριν το τέλος τής ζωής του, µεταφράζει τι τον έκανε να δουλέψει µε τον τρόπο που δούλεψε.
«Είχα πολύ αυστηρή ανατροφή και εκείνη την εποχή δεν µπορούσες παρά να έχεις ένοχη συνείδηση. Κατά διάφορους τρόπους, ήµουν κάθαρµα. Ήµουν απατεώνας και ψεύτης. Φερόµουν αισχρά. Στο τέλος δεν το άντεχα. Αποφάσισα πως δεν έπρεπε να έχω ένοχη συνείδηση. Την ξεφορτώθηκα. Τα ένοχα αισθήµατα, βέβαια, δεν απαλείφονται. Γι’ αυτό αποφάσισα να γίνω ο καλύτερος του κόσµου στο επάγγελµά µου. Δεν θα υπήρχαν όρια για µένα. Όλα ήταν συνδεδεµένα. Η αίσθηση απόλυτης αποτυχίας µου ως ανθρώπινου όντος και η επιθυµία µου να το αναπληρώσω µε το να επιτύχω επαγγελµατικά, µέσα στα όρια του δυνατού. Αυτό µε τη σειρά του µε ανάγκασε να πάρω ορισµένες αποφάσεις. Να ακολουθήσω ένα πολύ ασκητικό στιλ ζωής: Ακρίβεια, συνέπεια, νηφαλιότητα… Μια αυστηρότητα που ήταν δοκιµασία για τους συναδέλφους µου. Απαιτούσα το ίδιο και από εκείνους».
Μια µέρα ο Μπέργκµαν χαστούκισε έναν κριτικό! «Αυτό δεν έγινε», λέει, «επειδή έχασα την ψυχραιµία µου. Ήταν κάτι το προµελετηµένο. Με κατάτρεχε για χρόνια, µε πολύ άσχηµο τρόπο. Τον είχα δει να κάθεται διαγώνια απέναντί µου. Ήταν στη διάρκεια µιας πρόβας, σκέφτηκα πως στο διάλειµµα µπορούσα να του έδινα µία, θα γλίτωνα απ’ αυτόν για όλη µου τη ζωή. Έπειτα από αυτό η εφηµερίδα δεν θα του επέτρεπε να ξανακάνει κριτική στο έργο µου. Το σωµατείο κριτικών έκανε έκτακτη συνέλευση και αποφάνθηκε πως µια τέτοια συµπεριφορά είναι ανάρµοστη. Αλλά, γιατί όχι; Η λεκτική βία είναι το ίδιο φριχτή όπως και η σωµατική. Αφού την είχα υποστεί για τόσα χρόνια, νοµίζω ότι το δικαιούµουν. Στην πραγµατικότητα, δεν του έδωσα γροθιά. Τον άρπαξα από τον γιακά κι εξαφανίστηκε πίσω από τα µουσικά αναλόγια. Αυτό ήταν όλο. Ύστερα µου έβαλαν πρόστιµο 5.000 κορόνες, γιατί µια γυναίκα εισαγγελέας ήθελε να κάνει όνοµα. Άξιζε όµως τον κόπο. Γιατί αυτός ο κριτικός, επειδή γνώριζε πως δεν µπορούσε να τα βάλει µαζί µου, άρχισε να τα βάζει µε τα παιδιά µου και µε κοντινούς µου ανθρώπους που εργάζονταν στο θέατρο. Μακάρι να βράζει στην κόλαση».
Εξάλλου, στην κινηµατογραφική πρεµιέρα τής «Έκλειψης» του Αντονιόνι στις Κάνες, το κοινό και οι κριτικοί όχι µόνο δεν αντιλήφθηκαν την πρωτοποριακή για την εποχή της γραφή τού σκηνοθέτη, αλλά και τον γιουχάισαν µε τον χειρότερο τρόπο.
Ο σκηνοθέτης αποχώρησε εξοργισµένος από την αίθουσα.
Η συνεχής δημιουργική αναζήτηση, η ασίγαστη περιέργεια, η ανυπακοή στα δεδομένα που δημιουργούν συνήθειες που υπνώνουν, ήταν εργαλεία τής τέχνης και των δυο µεγάλων δηµιουργών που χάθηκαν αυτόν τον θερµό µήνα Αύγουστο. Μήπως να ξυπνούσαµε, έστω και µε αφορµή το ταξίδι που µας τους στέρησε, και να πάψουµε να κρυβόµαστε πίσω από ευκολίες τού τύπου «δεν καταλαβαίνω αυτόν τον ποιητικό κινηµατογράφο», «δεν καταλαβαίνω την προσωπική γραφή», «γιατί δεν µας τα λένε µε αρχή µέση και τέλος;» και άλλες τέτοιου τύπου λογικές σούπερ µάρκετ, που λένε: «Βάλτε το προϊόν στο ράφι που βλέπει µε ευκολία το µάτι µου, γιατί πού να σκύβω τώρα, έχω και τη µέση µου…».
Φτάνει αυτή η πνευµατική τεµπελιά, σκεφτείτε το και έτσι, κάνει κακό στην υγεία!
Ας πάµε µια βόλτα σε ένα µέρος που να έχει ορίζοντα, όχι εκεί που είναι ο ένας πάνω στον άλλον για να αισθανόµαστε την ασφάλεια της κοσµικότητας. Κάπου απόκοσµα, ας πούµε, να µην σταµατάει το µάτι µας σε αστικό πολιτισµό και να συνοµιλήσουµε µε τον εαυτό µας, µε εκείνους, µε τον Άρη και µε τα φεγγάρια.
Λένε, και δεν ξέρω πόσο είναι αλήθεια, ότι… η επόµενη φορά που ο Άρης θα έρθει τόσο κοντά στη γη θα είναι το 2287. Κανένας ζωντανός σήµερα, λένε, δεν θα ξαναδεί τέτοιο θέαµα…
Όµως, ευτυχώς, και οι ζωντανοί τού 2287 θα µπορούν, εάν θέλουν κι έχουν ανάγκη, να δουν ταινίες τού Μπέργκµαν και του Αντονιόνι. Και αυτό είναι µια παρηγοριά, αλλά και µια παρακαταθήκη, γιατί σαν κι αυτούς είναι εκείνοι που γίνονται φεγγάρια και θρύλοι στα παραµύθια και τραγούδια και ποιήµατα.
Και ελπίζω ότι πάντα θα υπάρχει µια ερωτευµένη µητέρα που θα θέλει να δείξει στο παιδί της από ποιες ταινίες είχε εµπνευστεί τον έρωτά της…
Και ο Ίνγκµαρ και ο Μικελάντζελο κάνουν παρέα µε τους αγγέλους.
Και είµαι σίγουρη ότι στην κινηµατογραφική λογοτεχνία των αγγέλων, αλλά και των φεγγαριών, ήδη έχουν αρχίσει να γίνονται τοµές, γιατί και οι δυο τους είναι ανίατα περίεργοι… και όπως είχε πει ο Μπέργκµαν:
«Το µόνο που µπορείς να κάνεις, το µόνο που είναι αναγκαίο, είναι να βρίσκεις απόλαυση στη ζωή. Από τότε που ήµουν παιδί ήµουν πάντα πολύ περίεργος. Και η περιέργειά µου, σ’ όλα τα δυνατά επίπεδα, είναι απεριόριστη. Είναι θαυμάσιο δώρο».
σε ένα κείμενο για το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1978 όπου είχε παιχτεί και διακριθεί η ταινία του Κώστα Φέρρη ¨Δύο Φεγγάρια τον Αύγουστο” (για την ταινία γνωρίζαμε, ότι το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης θα είχε κάνει μια τέτοια ενημέρωση δεν το περιμέναμε)
19ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
Η επιτυχία του «Αντι-Φεστιβάλ» φαίνεται ότι προβλημάτισε το Υπουργείο Βιομηχανίας, που στις 5 Ιουνίου 1978 κάλεσε τα ενδιαφερόμενα σωματεία να συζητήσουν μαζί ένα νέο κανονισμό του Φεστιβάλ. Αποφασίσθηκε να τηρηθεί ξανά ο κανονισμός του 1975 με ορισμένες τροποποιήσεις, που προέβλεπαν τη συμμετοχή των σωματείων στις επιτροπές και τη διεύρυνση των βραβείων. Η συμφωνία όμως δεν τηρήθηκε από τον Μιλτιάδη Έβερτ, τότε Υπουργό Βιομηχανίας, που έφτιαξε επιτροπές σύμφωνα με τη δική του κρίση. Τα σωματεία απάντησαν ότι θα ξανακάνουν «Αντι-Φεστιβάλ», αλλά στις 11 Σεπτεμβρίου η εταιρεία Σκηνοθετών αποφάσισε να συμμετάσχει στο επίσημο Φεστιβάλ, αφού προηγουμένως το Υπουργείο έκανε κάποιες μικροϋποχωρήσεις στο θέμα της σύνθεσης των επιτροπών.
Το 19ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου έγινε από τις 2-8 Οκτωβρίου 1978 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Προβλήθηκαν 11 ταινίες μεγάλου μήκους και 15 μικρού ενώ την τελευταία μέρα προβλήθηκαν τα «Κορίτσια στον ήλιο», εκτός συναγωνισμού.
Στο «1922» του Νίκου Κούνδουρου προκλήθηκε συμφόρηση μέσα στην αίθουσα, αν και η ταινία δίχασε ένα μέρος της κριτικής. Πολύ καλές εντυπώσεις άφησαν οι «Τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας», η «Χρυσομαλλούσα», τα «Δυο φεγγάρια τον Αύγουστο», η «Παράσταση για ένα ρόλο» και «Η ηλικία της θάλασσας», ενώ συγκεχυμένες ήταν οι εντυπώσεις του κοινού για την «Υπόθεση Πολκ», το «Ρομαντικό σημείωμα» και την «Καγκελόπορτα». Δεν έλειψαν και τούτη τη χρονιά οι έντονες αντιδράσεις του κοινού σε δείγματα κινηματογραφικής γραφής, που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα: θύμα ο «Νίκος Μερτής» του Δημήτρη Κολλάτου, που οι συνεχείς επαναλήψεις των ίδιων μοτίβων και η απουσία δράσης, προκάλεσαν τη μήνη του κοινού.
Οι μικρού μήκους ταινίες παρουσίασαν μια αισθητή κάμψη και η μόνη ταινία που ξεχώρισε ήταν «Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα» του Λευτέρη Ξανθόπουλου. Η προκριματική έκοψε αδικαιολόγητα αρκετές αξιόλογες δημιουργίες, όπως «Θεσσαλονίκη 6,5 Ρίχτερ» της Γαίυ Αγγελή, «Ένας κόσμος» του Χρήστου Αρώνη και «Εράνιμα» του Γ. Τριτσιμπίδα και το γεγονός καταγγέλθηκε από την ΠΕΚΚ. Την τελευταία μέρα του διαγωνιστικού προγράμματος, παρ� ολίγο θα γινόταν σοβαρό επεισόδιο, όταν αστυνομικό όργανο προσπάθησε να παρεμποδίσει, εν αγνοία του, δημοσιογράφους να παρακολουθήσουν την προβολή. Για μια ακόμη φορά καταγγέλθηκε η παρουσία αστυνομικών οργάνων μέσα στην αίθουσα, που ουσιαστικά Δε χρησιμεύουν σε τίποτα, πέρα από το να αστυνομεύουν χωρία αποτέλεσμα τις αντιδράσεις του β� εξώστη.
Το 19ο Φεστιβάλ έκλεισε με την κοινή διαπίστωση ότι ήταν από τα πιο ενδιαφέροντα από πλευράς συμμετοχής ταινιών, αλλά και του γενικότερου φεστιβαλικού κλίματος που ήταν πολύ ανεβασμένο: «Δεν έχουμε να κάνουμε με «ευπρόσωπες» ταινίες ή με «αποκαλύψεις» νέων σκηνοθετικών ταλέντων, που «υπόσχονται πολλά». Για πρώτη ίσως φορά μετά το 1966, έχουμε ένα σημαντικό αριθμό ταινιών, που ολοκληρώνουν απόλυτα τις προθέσεις τους και μπορούν ανεπιφύλακτα να χαρακτηρισθούν επιτυχίες και να προωθηθούν στο κοινό, ελληνικό και ξένο. Ενώ ακόμα και οι ελάσσονες δημιουργίες, χαρακτηρίζονται σαν «ελάσσονες» μόνο σε σχέση με τους πολύ υψηλούς στόχους τους» (Μπάμπης Κομνηνός).
Τη θετική αυτή εικόνα αμαύρωσαν για μια ακόμη φορά οι αποφάσεις στης κριτικής επιτροπής, η οποία κατηγορήθηκε ότι είχε σχεδόν προαποφασίσει τη βράβευση του «1922». Το κοινό αποδοκίμασε την επιλογή αυτή και ζήτησε επίμονα να εμφανιστεί επί σκηνής ο Νίκος Κούνδουρος, που όμως είχε φύγει από τη Θεσσαλονίκη. Αντίθετα χειροκροτήθηκε θερμά η βράβευση του Παναγιωτόπουλου, Φέρρη, Λυκουρέση, που πήραν βραβεία παρηγορίας. Στις μικρού μήκους αγνοήθηκε ο «Γιώργος από τα Σωρηριάνικα» και βραβεύθηκαν κατώτερες ταινίες, οι οποίες επίσης αποδοκιμάστηκαν.
Ο ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΕΚΚ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντίνος Δημόπουλος
ΣΕΝΑΡΙΟ: Ντίνος Δημόπουλος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Αρης Σταύρου
ΜΟΥΣΙΚΗ: Νίκος Μαμαγγάκης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Θανάσης Μπενετάτος, Νέλλη Αγγελίδου, Μάνος Κατράκης, Γεωργία Ζώη
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 110′
Στην Κρήτη του 1917, μια μεσόκοπη χωριάτισσα ανατρέφει το ορφανό ανήψι της και προσπαθεί να το προστατεύσει από μια παράλογη βεντέτα. Μεταφορά στην οθόνη του ομώνυμου μυθιστορήματος του Παντελή Πρεβελάκη
1922
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΕΚΚ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νίκος Κούνδουρος
ΣΕΝΑΡΙΟ: Νίκος Κούνδουρος - Στρατής Καρράς
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Νίκος Καβουκίδης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντιγόνη Αμανίτου, Ελεωνόρα Σταθοπούλου, Μπέτυ Βαλάση, Ζαχαρίας Ρόχας, Βασίλης Λάγγος, Βασίλης Κολοβός, Αλκης Παναγιωτίδης
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 120′
Το μαρτυρικό οδοιπορικό μιας ομάδας Ελλήνων αιχμαλώτων στα βάθη της Μικρασίας, όπου εξωθούνται σε αφανισμό από τις κακουχίες που υποβάλλονται. Ελεύθερη διασκευή του μυθιστορήματος “Το νούμερο 31328″ του Ηλία Βενέζη, που δίχασε κοινό και κριτική, εξαιτίας της ακραίας αντιτουρκικής στάσης του σκηνοθέτη. Η ταινία ήταν για αρκετό διάστημα απαγορευμένη για καθαρά διπλωματικούς λόγους.
ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Τάκης Κανελλόπουλος
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τάκης Κανελλόπουλος
ΣΕΝΑΡΙΟ: Τάκης Κανελλόπουλος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Χρήστος Τριανταφύλλου
ΜΟΥΣΙΚΗ: Αλκης Κακαλιάγκος
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Γιώργος Μάζης, Μαρία Περδίκη, Σωτήρης Σολωμός, Κώστας Σιμενός, Μάκης Νάκος
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 84′
Η ιστορία του έρωτα τεσσάρων νέων φίλων για την ίδια κοπέλα. Επιστροφή στο θέμα της “χαμένης νεότητας” από τον αθεράπευτο ρομαντικό Τάκη Κανελλόπουλο
ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ ΤΗΣ ΕΥΦΟΡΗΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Alix Film
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νίκος Παναγιωτόπουλος
ΣΕΝΑΡΙΟ: Νίκος Παναγιωτόπουλος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ανδρέας Μπέλλης
ΜΟΥΣΙΚΗ: Μάλερ
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Ολγα Καρλάτου, Γιώργος Διαλεγμένος, Νικήτας Τακίρογλου, Δημήτρης Πουλικάκος, Βασίλη Διαμαντόπουλος
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 118′
Η οκνηρία, η χαλαρότητα και τέλος ο “ύπνος”, διαβρώνει σ’ όλες τις βαθμίδες τα μέλη μιας συμβολικά προσδιορισμένης οικογένειας, που αποσύρεται να ζήσει στην εξοχή. Μια μηδενιστική αλληγορική σάτιρα, που βραβεύθηκε στα Φεστιβάλ Λοκάρνου και Σικάγου 1978.
Η ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟΥΣΑ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Τώνης Λυκουρέσης
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τώνης Λυκουρέσης
ΣΕΝΑΡΙΟ: Τώνης Λυκουρέσης
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ανδρέας Μπελλής
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντώνης Κατσάρης, Βέρα Κρούσκα, ΒΑγγέλης Καζάν, Νίκος Αλευράς
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 100′
Ο δάσκαλος ενός χωριού της Ζακύνθου, προσπαθώντας ν’ αντιδράσει στην αποξένωση κι εγκατάλειψη του επαρχιακού χώρου, κινητοποιεί τους συγχωριανούς του ν’ ανεβάσουν μια θεατρική παράσταση, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσει ερωτικό δεσμό με την χήρα ενός ντόπιου μετανάστη. Σκιαγράφηση της ελληνικής επαρχίας και καταγγελία των συντηρητικών δυνάμεων, που την κρατούν σ’ οπισθοδρόμηση.
ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΡΟΛΟ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Διονύσης Γρηγοράτος
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Διονύσης Γρηγοράτος
ΣΕΝΑΡΙΟ: Διονύσης Γρηγοράτος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Χρήστος Τριανταφύλλου
ΜΟΥΣΙΚΗ: Σπύρος Παπαϊωάννου
ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΑΙΡ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 210′
Ο ρόλος του ξένου παράγοντα στη διαμόρφωση της ελληνικής πολιτικής ζωής, από τη μικρασιατική καταστροφή μέχρι την κυπριακή τραγωδία. Ενα σύνθετο στη δομή του ντοκυμανταίρ, με πλούσιο υλικό αρχείου και αποσπάσματα από ελληνικές ταινίες, που δίνουν μια συνολική εικόνα της κοινωνικο-πολιτικής πραγματικότητας.
ΔΥΟ ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Κώστας Φέρρης
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κώστας Φέρρης
ΣΕΝΑΡΙΟ: Γιώργος Σκούρτης
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Σταύρος Χασάπης
ΜΟΥΣΙΚΗ: Νίκος Κηπουργός
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Μυρτώ Παράσχη, Σπύρος Σακκάς, Αντώνης Αντωνίου, Κώστας Βρετός
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 87′
Ενας δάσκαλος ωδικής και μια κοπέλα από άλλο κόσμο, ζουν την πιο τρελή ιστορία της ζωής τους, σε μια έρημη Αθήνα του Αυγούστου, που τυχαίνει αυτή τη χρονιά να έχει δυο φεγγάρια. Λυρική καταγραφή ενός “τρελού έρωτα”, αλλά και των περιθωριακών τύπων που επιμένουν να κατοικούν την άδεια καλοκαιρινή Αθήνα.
ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΟΛΚ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: TELECOLOR
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αγγελος Μάλλιαρης
ΣΕΝΑΡΙΟ: Αγγελος Μάλλιαρης
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Νίκος Γαρδέλης
ΜΟΥΣΙΚΗ: Λουκιανός Κηλαηδόνης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Τάκης Χρυσικάκος, Χαριτίνη Καρόλου, Βαγγέλης Καζάν, Κώστας Μεσσάρης, Δέσπω Διαμαντίδου
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 120′
Τα γεγονότα που προηγήθηκαν της πολιτικής δολοφονίας του Αμερικανού δημοσιογράφου Πολκ στη Θεσσαλονίκη του 1948 και οι προσπάθειες των αρχών να φορτώσουν το φόνο σε κομμουνιστική συνωμοσία, βρίσκοντας και τα κατάλληλα εξιλαστήρια θύματα
ΝΙΚΟΣ ΜΕΡΤΗΣ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Δημήτρης Κολλάτος - Αιτωλία Καρυώτου
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Δημήτρης Κολλάτος
ΣΕΝΑΡΙΟ: Δημήτρης Κολλάτος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Νίκος Σμαραγδής
ΜΟΥΣΙΚΗ: Γιώργος Χατζηνάσιος
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Φώτης Μερτής, Αρλέτ Μπωμάν
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 150′
Ενας οδηγός λεωφορείου, που κάνει καθημερινά την ίδια διαδρομή, κάνει μια μέρα τη δική του επανάσταση, αλλάζοντας την πορεία του λεωφορείου, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των επιβατών.
Η ΗΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Κώστας Καζάκος
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τάκης Παπαγιαννίδης
ΣΕΝΑΡΙΟ: Τάκης Παπαγιαννίδης
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Νίος Πετανίδης
ΜΟΥΣΙΚΗ: Χριστόδουλος Χάλαρης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Κυριάκος Κατριβάνος
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 120′
Μέσα από την αφήγηση της προσωπικής ιστορίας ενός απλού ανθρώπου και της οικογένειάς τουμ επιχειρείται μια αναγωγή στα ιστορικά γεγονότα της πατρίδας μας, στη διάρκεια μιας 50ετίας και πως αυτά επιδρούν στη διαμόρφωση της κοινωνικής συνείδησης. Η ιδιαιτερότητα της ταινίας έγκειται στην απουσία των προσώπων από το οπτικό πεδίο, όπου ακούγονται μόνο οι φωνές του.
Η ΚΑΓΚΕΛΟΠΟΡΤΑ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Δημήτρης Μακρής
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Δημήτρης Μακρής
ΣΕΝΑΡΙΟ: Δημήτρης Μακρής
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Νότης Μαυρουδής
ΜΟΥΣΙΚΗ: Βαγγέλης Μανιάτης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Φαίδων Γεωργίτσης, Βαγγέλης Καζάν, Εύα Κοταμανίδου, Θάλεια Παπάζογλου
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 125′
Η παράλληλη πορεία δυο ατόμων στην Αθήνα του ‘50. Ο πρώτος, πρώην αγωνιστής της Αντίστασης, συμβιβάζεται κι εγκαταλείπει τα ιδανικά του, ενώ ο δεύτερος βρίσκει ένα κορόιδο για να πραγματοποιήσει το μέγάλο όνειρό του, που είναι να γίνει βιομήχανος. Κριτική του μικροαστισμού και των προδομένων ιδανικών της γενιάς της Αντίστασης, που στηρίζεται στ’ ομώνυμο βιβλίο του Ανδρέα Φραγκιά.
