Καταθέστε στεφάνια για το θάνατο… του «Φάρου»
Αυτή την Κυριακή διοργανώνονται εκδηλώσεις για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ελληνισμού στο Μικρασιατικό Πόντο. Εκπρόσωποι Δήμου και Νομαρχίας, των φορέων θα διατρανώνουν τη μεγάλη αγάπη που τρέφουν για τους Πόντιους. Σα δεν ντρέπονται!
Πρώτος, ο Δήμος Πατρέων που θα έδινε κάποιο χώρο στο σύλλογο των Ποντίων της πόλης για να στεγαστεί. Ο πρώην Δήμαρχος Ανδρέας Καράβολας έδειχνε χώρους για να επιλέξουν ποιο οικόπεδο επιθυμούσαν… Ο σημερινός αρμόδιος αντιδήμαρχος για τη διαχείριση της περιουσίας του δήμου, κ. Ζαφειρόπουλος πήγαινε και έδειχνε… γραφειάκια! Είναι χαρακτηριστικό ότι έκανε ακόμη και κουβέντα πως ο δήμος θα έδινε κάποια αίθουσα μέσα στο κτίριο «Σπίτι του Πολιτισμού».
Μέλος του Δ.Σ. του Παμμικρασιατικού και Πόντιος στην καταγωγή –επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης στο δημοτικό συμβούλιο– Κώστας Πελετίδης εξασφάλισε την πλήρη παραχώρηση της χρήσης του κτιρίου στην οδό Φωκαίας αποκλειστικά για τον Παμμικρασιατικό. Είναι ξεκάθαρο και κατατοπιστικό πλέον τι γίνεται (δεν θα μιλήσω και πιθανόν να μη μας ενδιαφέρει το «παρασκηνιακό» παιχνίδι που ονομάστηκε «Πρόσφυγες ’22»). Ο κ. Πελετίδης εξασφάλισε ό,τι καλύτερο για το σύλλογό του. Ας τον δούμε όμως να καταφέρνει και κάτι και για το «Φάρο» και ας μην είναι… «κόκκινος» σύλλογος!
Είμαστε σε μια περίοδο όπου ο Δήμος Πατρέων έχει ήδη δώσει χώρο σε συλλόγους (πρώτον απ’ όλους στον Παγκαλαβρυτινό). Αυτό σημαίνει ότι φροντίζει να εξασφαλίσει χώρο όπου εθνοτοπικοί σύλλογοι θα διασώζουν την ιστορία και την παράδοσή τους. Στην περίπτωσή μας η όποια κίνηση του κ. Φούρα έχει σταματήσει στην καταγραφή των αιτημάτων μας σε ένα χαρτί κατά τη μοναδική συνάντησή του με το Δ.Σ.
Ας μας απαντήσουν οι υπεύθυνοι: Σε πόσες πόλεις της Ελλάδας με ποντιακό στοιχείο δεν υπάρχει Εστία Ποντίων (στην Πάτρα το 1/4 τουλάχιστον των προσφύγων που ήρθε μετά το 1922, οι πρόσφυγες του 1939 και του 1956 αλλά και οι νεοπρόσφυγες της δεκαετίας του ’90); Έχουν τη βούληση να παραχωρήσουν κάποιο χώρο από τα ακίνητα της Δημοτικής Περιουσίας όπου θα μπορεί ο «Φάρος» με αξιοπρέπεια να στεγάσει αυτό το πολύτιμο μουσείο μνήμης που διαθέτει στο αρχείο του, τη βιβλιοθήκη του, τα κειμήλιά του αλλά και ένα χώρο όπου θα μπορούν με άνεση να βρίσκονται τα μέλη του και να πραγματοποιούνται οι πρόβες του χορευτικού τμήματος;
Αναφέρω ότι δεν πήραν ούτε ένα βιβλίο από τις «Μνήμες Ποντίων στην Πάτρα». Με την καταγραφή της μνήμης και τη συγγραφή του βιβλίου που κατάφερε να εκδώσει ο σύλλογός μας –με τις όποιες ελλείψεις, λάθη– προσδίδεται το στοιχείο της αιωνιότητας στην ιστορία των θυμάτων τα οποία πρόκειται να τιμήσουμε στις 19 του Μάη. Το βιβλίο αναδεικνύει για άλλη μια φορά, αυτό που είναι ελλειμματικό στη χώρα μας, τη λειψή ταυτότητα με τη μη συμπερίληψη στη συλλογική μνήμη της μεγάλης ιστορικής εμπειρίας των Ελλήνων της καθ’ ημάς Ανατολής. Ας ρωτήσουμε λοιπόν πόσοι από τους δημοτικούς συμβούλους, πόσοι από τους νομαρχιακούς έχουν στα χέρια τους αυτό το βιβλίο για να γνωρίζουν καλύτερα το κομμάτι του λαού της Αχαΐας που έχει καταγωγή στο Μικρασιατικό Πόντο (αναφέρω χαρακτηριστικά ότι για την έκδοση του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου για το λιμάνι δόθηκαν περισσότερα από 5.000 ευρώ)…
Πρέπει η ίδια η πόλη να μας πει πλέον ξεκάθαρα: Θέλει/την ενδιαφέρει ή όχι η ύπαρξη ενός συλλόγου που θα διασώζει την ιστορία και την παράδοση των Ποντίων. Αν ναι, θα παραμείνει στις συμβατικές «υποχρεώσεις», την οικονομική αρωγή σε κάποιες από τις εκδηλώσεις και τη μηνιαία ενίσχυση για χοροδιδάσκαλο (ακόμη και για το τελευταίο δεν υπάρχει δέσμευση για ανανέωση). Δεν ξέρω πόσο εύκολη θα είναι η επιβίωση του συλλόγου σε μια πόλη που δεν μας εντάσσει στον ευρύτερο σχεδιασμό της πολιτιστικής πολιτικής του (το πιο πολύ που ενδιαφέρει είναι η συμμετοχή του χορευτικού σε εκδηλώσεις φολκλορικού ενδιαφέροντος).
Η κληρονομιά που έχουμε ως σύλλογος φαντάζει βαριά κι ασήκωτη, μα αν την κατανοήσουμε θα δούμε πως είναι μια κληρονομιά μοναδική και πολύτιμη. Μια κληρονομιά βαθιάς ευθύνης απέναντι στις επόμενες γενιές. Οι πρόγονοί μας μετέφεραν μαζί τους τις παραδόσεις του τόπου τους, τα ήθη και έθιμα τους, τα λαϊκά άσματα, τους κυκλικούς χορούς τους, όλα εκείνα τα στοιχεία που μαρτυρούν όχι μόνο την καταγωγή, αλλά και την απόφαση τους να παραμείνουν Έλληνες σ’ αυτό το κομμάτι της Μικρασίας. Μέσα στον αγώνα για την προσαρμογή τους στα νέα γεωγραφικά και κοινωνικοπολιτικά δεδομένα της Πάτρας, δεν πάψαμε να διατηρούμε με πείσμα τον πλούτο της παράδοσής μας. Δυστυχώς έχουμε ήδη χάσει τη διάλεκτό μας. Σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχουν νέα παιδιά που θα είναι περήφανα για την ποντιακή τους καταγωγή αλλά θα λένε απλώς «Είμαστε Πατρινοί»… Και σ’ αυτό δεν είμαστε μόνον εμείς υπεύθυνοι!
Το 1939, σχεδιάζοντας τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, ο Αδόλφος Χίτλερ ρώτησε τους στρατηγούς του: «Ποιος μιλάει τώρα για τον αφανισμό των Αρμενίων;» Ήταν μία κυνική, ρητορική ερώτηση, προάγγελος της σφαγής των Εβραίων στην Ευρώπη. Παραφράζοντας λοιπόν θα καταντήσουμε να λέμε σε λίγα χρόνια: «Ποιος μιλάει για τον αφανισμό των Ποντίων;». Τότε όμως όλοι θα γνωρίζουν ότι κάποιοι έχουν βάλει το λιθαράκι τους σ’ αυτό το επίτευγμα!
Το μέλος του «Φάρου»
Ισίδωρος Σιδερόπουλος
