Τύπος, Δεοντολογία και Φασισμός
Έχουν την εντύπωση κάποιοι που θέλουν να αποκαλούνται και δημοσιογράφοι (δεν αναφερόμαστε στο μεγάλο σώμα της δημοσιογραφικής οικογένειας που κάνει σε γενικές γραμμές καλά τη δουλειά του) ότι όλοι «τα κάνουμε επάνω μας» όταν ερχόμαστε σε επαφή με την περιβόητη 4η εξουσία, αυτήν του Τύπου;
Έχουν την εντύπωση αυτοί οι κάποιοι ότι ένας άνθρωπος που θέλει να είναι αξιοπρεπής, έντιμος, να αγαπάει και σέβεται τον εαυτό του, έχει λόγο να μην μιλάει, να μην απαντάει, να μην καυτηριάζει, να μην καταδικάζει να μην παραπέμπει γιατί όχι και στη δικαιοσύνη την συμπεριφορά κάποιων, που μη τηρώντας τους στοιχειώδεις όρους της δεοντολογίας δημοσιεύουν ένα ανυπόγραφο mail με κατάπτυστο περιεχόμενο, αφού η διεύθυνση mail δεν συνιστά υπογραφή και κάλλιστα -που στην συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει να θεωρείται σίγουρο- μπορεί να είναι ψευδώνυμο;
Έχουν την εντύπωση ότι είναι απλά παράλειψη να προβαίνουν σε αυτή την πράξη τους χωρίς καν να ενημερώνουν αυτόν για τον οποίο αναφέρεται το λιβελογράφημα και να ζητούν την έγγραφη τοποθέτησή του; Η οποία για κάθε ενδεχόμενο είχε αποσταλεί εγκαιρότατα στις εφημερίδες;
Για να μην μείνουν λοιπόν με τις λάθος εντυπώσεις και για να μην δημιουργούν εντυπώσεις πίσω από την πλάτη ανύποπτων ανθρώπων, δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν δεν είχε την ευαισθησία ο φίλος δημοσιογράφος να μας ενημερώσει και επειδή εμείς δεν φοβόμαστε τις λέξεις αυτό το φαινόμενο που μόλις περιγράψαμε μόνο φασισμός μπορεί να είναι, θα φροντίσουμε αρχής γενομένης από σήμερα και σε σύντομο deadline και αφού συγκεντρώσουμε τα απαραίτητα στοιχεία αφού αυτοί δεν είχαν την ευαισθησία και την αίσθηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας να μας τα παρέχουν ως όφειλαν, να τους δημιουργήσουμε εμείς τις σωστές εντυπώσεις.
Υ.Γ. Σήμερα υπέπεσε στην αντίληψή μου το γεγονός ότι κάποιοι «δημοσιογράφοι» τελικά δημοσίευσαν το απαράδεκτο mail του κ. Περικλέους που όπως πληροφορήθηκα συνηθίζει να λασπολογεί εναντίον στόχων που του έχουν υποδειχτεί, χωρίς να με ενημερώσουν και να ζητήσουν έστω για τα προσχήματα να απαντήσω ή να δημοσιεύσουν την απάντηση που ήδη τους είχα αποστείλει για την υποθετική περίπτωση που θεωρούσα απευκτέα και απαράδεκτη που θα δημοσίευαν το ανυπόγραφο και ανώνυμο ουσιαστικά κείμενο. Αλλά πως θα πετύχαιναν να με βλάψουν και να με συκοφαντήσουν αν υπήρχε η απάντησή μου; Καταλαβαίνετε όσοι γνωρίζετε με ποιόν τρόπο απαντώ, μάλλον τι εννοώ.
Η μία εφημερίδα είναι αυτή που θα περίμενε κανείς ότι θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο, μια δεύτερη δεν έχω μάθει ακόμα ποια είναι, αλλά σύντομα θα γίνει και αυτό, αλλά δεν είναι πιο απλό ειδικά αν υπάρχει και άλλη, να εμφανιστούν από μόνες τους και να μας απαλλάξουν αφενός από τον κόπο να ψάχνουμε τα δημοσιεύματα εκείνων των ημερών αφετέρου να μας επιτρέψουν να παίξουμε επιτέλους το παιχνίδι ντόμπρα και επί ίσοις όροις;
Και ας μην επικαλεστούν την γελοία άποψη ότι δημοσιεύτηκε και οφείλαμε εμείς να παρακολουθούμε κάθε μέρα μήπως κάποια εφημερίδα υποπέσει σε ατόπημα; παράπτωμα; ή μήπως αδίκημα και μάλιστα ποινικά κολάσιμο;
Αν έτσι σας έμαθαν εσάς τους κάποιους , αν έτσι μεγαλώσατε, αν έτσι σας αρέσει ή βολεύει να πιστεύετε ότι δηλ. οι φτωχοί άνθρωποι είναι όλοι μαζάνθρωποι, ότι είναι όλοι ραγιάδες, πνευματικά και ψυχικά ανάπηροι, ότι εσείς οι κάποιοι είστε οι μάγκες, οι ανερχόμενοι καριερίστες, οι εκλεκτοί του συστήματος και δεν ξέρω τι άλλο, σύντομα θα συνειδητοποιήσετε πόσο οικτρά γελιέστε και πόσο ημιμαθείς είστε γιατί τα αφεντικά σας δεν μπορεί να μην σας δίδαξαν ότι για να προκόψετε σε αυτό το σύστημα που χωρίς να ξέρετε τι ακριβώς είναι πιστά το υπηρετείτε, κανόνας πρώτος είναι να γνωρίζετε καλά και να σέβεστε τους κανόνες του και ένας τέτοιος απαράβατος κανόνας είναι να τηρείτε την δημοσιογραφική δεοντολογία!
Επειδή εμείς τους μάθαμε πια καλά αυτούς τους κανόνες μπορούμε να σας τους διδάξουμε, δεν κάνουμε μαθήματα μόνο κινηματογράφου. Αποσυρθείτε μόνοι σας, πριν σας αποσύρει και ξεβράσει αυτό που φιλάρεσκα αρέσκεστε να αποκαλείτε λειτούργημα. Θα απαλλάξετε και εμάς από τον κόπο και τα έξοδα να συνδράμουμε στο ξέβρασμά σας και θα έχετε ίσως καταλάβει ότι προσπαθούμε όσο μπορούμε να το αποφεύγουμε. Και δεν έχουμε και χρόνο γιατί παρόλη τη φτώχια μας, δυστυχώς για σας, όλο και πιο ακόρεστη γίνεται η όρεξη μας, το μεράκι μας μεγαλώνει, οι ιδέες μας αυξάνονται και είναι όλες υλοποιήσιμες για πολύ δημιουργική δουλειά. Καθότι η φτώχεια θέλει καλοπέραση.
Γιάννης Καραμπίτσος
Πρόεδρος Καλλιτεχνικής Διάδρασης
για να έχετε πλήρη εικόνα διαβάστε περισσότερα
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
